Alle Kapitel von เริ่มต้นใหม่หลังวันสิ้นโลก: Kapitel 1 – Kapitel 10

บ่าวตัวน้อยที่มักจะตื่นขึ้นมาในเวลาเช้ามืดของทุกวันเพื่อมาช่วยงานในครัวทำสำรับอาหารให้กับเจ้านายค่อย ๆ ขยับเปิดเปลือกตาขึ้นด้วยความเคยชินแม้ว่าตอนนี้จะยังไม่สว่างดีทำให้มองเห็นภาพสลัว ๆ แต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกง่วงหรืออยากนอนต่อ เพราะเขาต้องการที่จะเดินทางออกจากป่าแห่งนี้เร็ว ๆ บัวเกี๋ยงลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตาที่ลำธาร น้ำเย็น ๆ ที่สัมผัสกับผิวหน้าทำให้เขารู้สึกสดชื่นบัวเกี๋ยงเห็นปลาที่กำลังแหวกว่ายไปมาอยู่ในลำธารก็คิดจะจับปลามาย่างอีกครั้ง น่าแปลกที่มีปลาว่ายมาตอดมือของเขาขณะที่กวักน้ำมาล้างหน้า ปลาตัวอวบอ้วนหลายตัวตอดนิ้วเล็ก ๆ ของบัวเกี๋ยง จนเขาต้องขยับมือหนีเพราะรู้สึกจั๊กจี้ แต่แทนที่ปลาจะว่ายหนีพวกมันกลับว่ายมาตอดมือของเขาอีก ปลาพวกนี้ดูเชื่องมากขนาดเขาจับมันยังไม่ดิ้นหนีเลย บัวเกี๋ยงยิ้มกว้างอย่างดีใจที่เขาสามารถหาอาหารเช้าได้โดยไม่ต้องเปลืองแรง จำได้ว่าเนื้อปลาที่เขากินเมื่อวานรสชาติหวานอร่อยมาก แค่คิดถึงปลาย่างหอม ๆ ก็น้ำลายสอแล้ว บัวเกี๋ยงจับปลามา 4 ตัว แล้วทำการดึงเครื่องในปลาออก จากนั้นก็เก็บกิ่งไม้แห้งมาก่อไฟรอจนกิ่งไม้กลายเป็นถ่านก็นำปลาท

บัวเกี๋ยงเดินออกมาจากห้องน้ำในชุดเสื้อคอกลมสีชมพูโอเวอร์ไซซ์สบาย ๆ ความยาวของชายเสื้อยาวจนถึงหัวเข่าปิดกางเกงสีดำตัวสั่นที่อยู่ข้างในจนมิดพอได้อาบน้ำก็รู้สึกสบายตัว แต่รู้สึกไม่สบายท้องเพราะวันนี้ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเขาเลย เด็กหนุ่มลูบท้องพลางเดินไปที่ห้องนั่งเล่นก็เห็นว่าเจ้ามะลิย้ายมานอนขดตัวอยู่ข้างคนเจ็บ เขาจึงเดินเลี่ยงออกไปข้างนอกเขาเดินสำรวจรอบ ๆ ดูเหมือนว่าบ้านนี้จะเคยปลูกผักไว้กินเองเพราะมีร่องรอยของต่อไม้และรากของต้นไม้ที่ตายไปแล้ว ข้าง ๆ ก็มีอุปกรณ์ทำสวนวางทิ้งไว้อยู่ข้างกำแพงบ้านเด็กหนุ่มคิดว่าจะใช้เลือดของตัวเองให้เป็นประโยชน์อีกครั้งเหมือนกับที่เคยใช้ตอนอยู่ในป่า โดยไม่รู้ว่าอีกไม่นานจะมีเรื่องวุ่นวายตามเขามาแต่จะให้เขาให้กรีดเลือดตัวเองทุกครั้งที่หิวก็คงไม่ไหว ถ้าทำแบบนั้นเลือดได้หมดตัวแน่ ก่อนจะได้กินก็คงตายเสียก่อนไม่รู้ว่าเอาเลือดผสมกับน้ำแล้วจะได้ผลเหมือนกันหรือเปล่า เอาะเถอะลองดูก็ไม่เสียหายจำได้ว่าในบ้านมีกระบอกน้ำอยู่ในตู้เย็นหลายขวด คิดได้ดังนั้นเด็กหนุ่มก็เดินกลับเข้าบ้านอีกครั้งก่อนจะออกมาพร้อมกับกระบอกน้ำเปล่าในมือเขาแกะสะเก็ดแผลเก่าที่แห้งแล้วใช้นิ้ว

“ กินสิจ๊ะ ” บัวเกี๋ยงนำอาหารมาแบ่งให้พี่ชายคนใหม่กินอย่างไม่นึกตระหนี่“ ขอบใจนะ ถ้าไม่ได้หนูบัวพี่คงตายไปแล้ว ” บาดแผลของเขาฉกรรจ์มาก ผ่านเมื่อคืนเลวร้ายนี้ไปได้ก็ไม่รู้ว่าเขาจะมีชีวิตรอดได้อีกกี่วันลุครู้สึกโชคดีจริง ๆ ที่ได้เจอกับบัวเกี๋ยง ไม่ใช่สิ บัวเกี๋ยงต่างหากที่เป็นฝ่ายมาเจอเขาแล้วก็ช่วยเขาเอาไว้ชายหนุ่มมองอาหารตรงหน้าที่คนตัวเล็กเอามาให้เขาด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งความรู้สึกประหลาดใจ ซึ้งใจ ขอบคุณ ไม่เข้าใจ สผมปนเปกันไปหมดดูสิ่งที่อยู่ตรงหน้านี่สิ สียังสดใหม่และน่ากินมาก ๆเจ้าตัวไม่รู้หรือว่าอาหารที่นำมาให้คนที่เพิ่งรู้จักกันไม่ถึงวันนั้นมีค่ามากขนาดไหนหนูบัวจะใจดีกับคนอื่นเกินไปแล้วนะ ถ้าฝ่ายตรงข้ามเป็นคนไม่ดีจะทำยังไงเห็นทีเขาจะปล่อยให้เด็กน้อยที่แสนบริสุทธิ์คนนี้ต้องเผชิญหน้ากับโลกที่เต็มไปด้วยความโหดร้ายและอันตรายคนเดียวไม่ได้เสียแล้ว บัวเกี๋ยงไม่ได้รับรู้ถึงความคิดของคนตัวโต ใบหน้าหวานส่ายหน้าแล้วคลี่ยิ้มอ่อน ๆ ออกมา “ ถ้าคนอื่นมาเจอพี่ลุคที่นอนบาดเจ็บก็ต้องช่วยพี่เหมือนที่บัวช่วยอยู่แล้ว ”ลุคที่ผ่านประสบการณ์ชีวิตมาโชกโชนอยากจะเถียงกลับไ

ขณะที่ลุคกำลังจะล้มตัวลงนอนนั้นบัวเกี๋ยงที่นอนตะแคงหันหน้ามาทางเขาตาแป๋วก็เอ่ยขึ้นมาว่า “บ้านพี่ลุคเป็นบังไงเหรอ พี่เล่าเกี่ยวกับที่บ้านให้บัวฟังหน่อยสิ”“อืม หนูบัวอยากฟังเรื่องไหนก่อนดีล่ะ”“เรื่องไหนก็ได้จ้ะ แล้วแต่พี่ลุคเลย”“งั้นเริ่มจาก…” ลุคนอนเอามือประสานไว้ที่ท้ายทอย สายตาจ้องมองเพดานพร้อมกับเล่าเรื่องเกี่ยวกับบ้านที่ตัวเองอาศัยอยู่ไปด้วยชายหนุ่มเริ่มเล่าว่าครอบครัวของเขาอพอยพมาอยู่บนเกาะแห่งหนึ่งที่อยู่ห่างไกลจากที่อยู่ของกลุ่มคนเมือง มีน้ำทะเลสีฟ้าใสล้อมรอบเอาไว้ ชายหาดทรายสีขาวเนื้อละเอียดนุ่มที่เขามักจะมาเดินเล่นในช่วงเย็นเพื่อดูพระอาทิตย์ตก“บัวอยากไปเห็นทะเลจัง ที่นั่นต้องสวยมากแน่ ๆ เลย” บัวเกี๋ยงเคยโดดน้ำคลองเล่นกับเพื่อนตอนเด็ก ๆ ยังไม่เคยเห็นทะเลที่ลุคพูดถึงมาก่อน แต่ในความทรงจำของมิลินปรากฎภาพว่าเจ้าตัวเคยไปทะเล“ทะเลที่บ้านพี่สวยมาก หนูบัวจะต้องชอบที่นั่นแน่”น้ำเสียงทุ้มมีเสน่ห์น่าฟังคล้ายกับเสียงกล่อมนอนทำให้เด็กน้อยที่รู้สึกตื่นเต้นกับภาพทะเลในหัวก็ค่อย ๆ สงบลงเมื่อความง่วงเข้าครอบงำ“อ้อ พี่มีคนที่อยากจะแนะนำให้หนูบัวรู้จักด้วย ชื่อว่าเคนกับเจซ เป็นเพื่อนที่ร

ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่นอนเหยียดตัวตรงอยู่บนเตียงนอนในห้องพักของรีสอร์ตแห่งหนึ่ง มือข้างหนึ่งใช้หนุนศีรษะแทนหมอน มืออีกข้างวางข้างลำตัวโดยมีเจ้าแมวขาวขนปุยนอนเอาหน้าซุกแขนบนร่างกายมีเพียงผ้าขนหนูผืนเดียว ปมที่มัดเกือบจะคลายออก อีกนิดผ้าก็จะแยกออกจากกันแล้ว“อื้อ”บัวเกี๋ยงตื่นขึ้นมาด้วยอาการงัวเงีย ตาปรือปรอยก่อนจะดีดตัวขึ้นอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นว่าสิ่งที่เขาใช้หนุนนอนนั้นไม่ใช่หมอน แต่เป็นมวลกล้ามหน้าท้องเป็นลอนของลุคพรึ่บนี่เขานอนหนุนท้องพี่ลุคทั้งคืนเหรอเนี่ย ถึงว่าทำไมรู้สึกหมอนมันขยับได้ดวงหน้าขาวแดงแปร๊ดในฉับพลัน ก่อนที่หางตาจะเหลืองไปเห็นบางอย่างที่อยู่ใต้ผ้าขนหนูกลางลำตัวของคนที่นอนหลับอยู่นูนขึ้นเป็นรูปทรงอย่างเห็นได้ชัดคนอะไรขนาดนอนหลับแล้วยังทำเรื่องลามกได้อีกอยู่ตรงนี้ไม่ได้แล้ว หนีก่อนดีกว่ามือเรียวเล็กยกขึ้นประกบแก้มทั้งสองข้างแล้ววิ่งลงจากเตียงไปเข้าห้องน้ำราวกับกำลังหนีอะไรบางอย่าง คล้อยหลังจากที่ประตูปิดลงก็มีเสียงคนหัวเราะเบา ๆลุคจ้องมองคนที่วิ่งหายไปด้วยแววตาที่ขบขันปนเอ็นดูเขาตื่นก่อนบัวเกี๋ยงไม่กี่นาที แต่ที่ชายหนุ่มยังไม่ลุกออกจากเตียงเพราะมีใครบางคนใช้หน้า