Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

อลิซกลับมาถึงห้องด้วยความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความสุข เธอคิดว่าดีแล้วที่เลือกลาออกมาจากคนท็อกซิกพวกนั้น และนึกไปถึงฮาชิ…อลิซรู้แหละว่าเขาคงจะรู้สึกไม่ดี แต่เธอก็ไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย พอคิดมาถึงตรงนี้แล้วหญิงสาวได้แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆตัดมาทางฝั่งของฮาชิ เขาไม่เห็นอลิซมาเป็นอาทิตย์แล้ว มองหาจากเพื่อนๆที่เคยไปด้วยกันกับเธอ ก็ไม่มีคนร่างเล็กอยู่ด้วยเลยซักครั้ง ชายหนุ่มนึกถึงตอนที่อลิซพยายามทักมาอธิบายแต่เขากลับไม่ฟังเธอแม้แต่ครั้งเดียว มันทำให้เขารู้สึกผิดขึ้นมานิดหน่อยที่เคยทำแบบนั้น อันที่จริงเขาน่าจะฟังเธอซักหน่อยขณะนั้นเอง..ม่อนก็เดินเข้ามาหาฮาชิที่นั่งอยู่คนเดียวและมองหน้าของเขาอย่างเอาเรื่อง“มีอะไร?”ฮาชิถามขึ้นเสียงแข็ง เขาไม่อยากมีเรื่องกับคนที่เอาแต่พาลไปทั่วเหมือนเด็กไม่รู้จักโต“เพราะมึงสินะ!! ที่ทำให้อลิซต้องย้าย”ม่อนพูดอย่างเอาเรื่อง ทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจว่าอลิซต้องย้ายเพราะแฟนตัวเองเข้าไปหาเรื่อง แต่เขาก็แค่อยากจะโทษว่าเป็นความผิดของฮาชิ“นี่อลิซย้ายไปแล้วหรอ?!”ฮาชิถามกลับด้วยความงุนงง เขาไม่เคยรู้เลยว่าเธอย้ายและย้ายไปไหน เพราะอะไร..“กูไม่รู้หรอกนะว่ามึงพูดอะไรกับอลิซจ

ลีโอเดินเข้ามาในโรงอาหารก็เหลือบไปเห็นกลุ่มของทรายที่นั่งกินข้าวกันอยู่ ซึ่งในนั้นก็มีคนที่เขากำลังมองหาอยู่ด้วย“พี่ลีโอ มาแต่เช้านะคะวันนี้”ขนมเอ่ยขึ้นขณะที่เห็นรุ่นพี่กำลังเดินตรงมาฝั่งโต๊ะที่พวกเธอกำลังนั่งอยู่“ใช่ พี่ขอนั่งกินข้าวด้วยคน”ยังไม่มีใครทันได้พูดอะไร ลีโอก็รีบวางจานข้าวลงแล้วเข้ามานั่งข้างๆอลิซ สายตาเขาจับจ้องใบหน้าสวยหวานอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะชะงักเพราะคำพูดของขนม“แหมๆ พี่ลีโอนี่ร้ายไม่เบาเลยนะ”ขนมสังเกตเห็นตั้งแต่วันแรกแล้วว่ารุ่นพี่ดูท่าทางแปลกๆ ตั้งแต่เจอกันที่หลังมอก็พยายามเข้ามาสนิทด้วยตลอด ทั้งๆที่เมื่อก่อนแค่เดินผ่านทักทายกันก็เท่านั้น“อะไร ยัยหนมพูดให้มันดีๆนะ”“จริง ขนมมึงนี่ ระวังปากด้วย”ทรายปรามเพื่อนสนิท เป็นเพราะชอบพูดไม่ค่อยเข้าหูคนอื่นอยู่เรื่อย“อะไร? แค่บอกร้ายไม่เบา ตีความหมายเป็นเรื่องอะไรกัน”ขนมทำท่าทางเฉไฉไปเรื่อย พร้อมกับยักไหล่เป็นเชิงบอกว่าไม่มีอะไร“แล้วอลิซเป็นไงบ้าง วันนี้ทำไมซึมๆ”ทรายที่นั่งข้างๆเธออีกฝั่ง ถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง เพราะตั้งแต่เช้ามาอลิซก็นั่งเงียบมาตลอด“ปะ..ป่าว นะ ”“งั้นหรอ มีอะไรไม่สบายใจบอกพวกเราได้นะ”“โอเค”อลิซ

“จะให้ช่วยเรื่องอะไรหรอคะ?”อลิซเลิกคิ้วถามอย่างสงสัย เพราะเธอกับพี่แป้งแทบจะไม่เคยได้คุยกันเลยที่มอ แต่จู่ๆเธอก็บอกจะให้ช่วย มันจึงทำให้อลิซรู้สึกแปลกใจ“คือ..พี่ชอบลีโอน่ะ อยากเธอช่วยพี่ได้อยู่กับลีโอสองต่อสองหน่อยได้ไหม ช่วงนี้เห็นเธออยู่กับเขาบ่อยๆ”แป้งพูดพร้อมกับมองหน้าอลิซนิ่ง เธออยากรู้ว่าฝ่ายตรงข้ามจะมีปฏิกิริยายังไง เมื่อรู้ว่าเธอชอบลีโอและกำลังจะสารภาพรักกับเขา แต่อลิซกลับนิ่งเฉย มันแสดงให้เห็นว่า เธอไม่ได้คิดอะไรกับลีโอจริงๆ “ปกติพี่แป้งก็สนิทกับพี่ลีโออยู่แล้วไม่ใช่หรอคะ ทำไมถึง..”แต่นั่นมันก็ไม่ทำให้เธอรู้สึกหายสงสัย เพราะอลิซก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี ทั้งๆที่รุ่นพี่และลีโอดูสนิทกันมากแท้ๆ ทำไม่ถึงหันมาขอความช่วยเหลือจากอลิซ“เรื่องนั้นมันก็นะ บางครั้งก็มีงอนๆกันบ้าง”แป้งจงใจพูดโกหก เธอรู้อยู่เต็มอกว่าลีโอชอบอลิซมาก นั่นแหละมันคือหนึ่งในแผนการของเธอที่จะทำให้อลิซอยู่ห่างจากคนที่เธอชอบแล้วหันกลับมาช่วยเหลือเธอแทน“อ่อ..อย่างนี้เอง”อลิซเริ่มจะเข้าใจอะไรขึ้นมาง่ายๆ เธอคิดว่านี่คงจะเป็นเหตุผลที่ลีโอเข้ามาอยู่ใกล้ๆกับเธอ เพียงเพราะเขาอยากให้ช่วยหรือเปล่า แต่แค่ไม่กล้าเอ่ยปากบอ

ร่างเล็กเดินถอยหลังกลับไปสองก้าว เพราะไม่อยากจะเชื่อสายตาของตัวเอง อลิซจิกมือลงบนสายสะพายกระเป๋าแน่น ในสมองขาวโพลนคิดอะไรไม่ออก เขามายืนอยู่ตรงหน้าเธอจริงๆ มันไม่ใช่ความฝัน “อลิซ..เธอพักอยู่ที่นี่หรอ?” ฮาชิรีบถามอย่างสงสัย ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่ดื่มมาอย่างหนัก แทบจะหายเป็นปลิดทิ้ง “เอ่อ คือ..ใช่..แล้วนาย..” สาวน้อยถามพร้อมกับหัวใจที่เต้นระรัวอยู่ในอก เธอทำตัวไม่ถูก เมื่อจู่ๆก็มาเจอกับเขาแบบไม่ทันได้ตั้งตัว ชายที่เธอเอาแค่คิดถึงเขาทุกวัน..ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ “ฉันพึ่งย้ายเข้ามาน่ะ” ชายหนุ่มบอกพร้อมกับมองหน้าอลิซนิ่ง “อ่อ งั้นขอตัวก่อนนะ” อลิซยืนอึ้งจนพูดออกไม่ออกและไม่รู้จะพูดอะไรต่อ ก่อนจะรีบขอตัวกลับเข้าห้องของตัวเอง แต่แล้วก็โดนมือใหญ่ดึงแขนเอาไว้ “เดี๋ยวสิ..” อลิซเลิกคิ้วขึ้นอย่างตกใจ ก่อนจะก้มมองข้อมือของตัวเองที่โดนชายหนุ่มรั้งไว้อยู่ “มีอะไร?” “ป่าว..” ฮาชิจ้องหน้าหวานนิ่งเงียบและยังแฝงไปด้วยความเย็นชาเหมือนเดิม ซึ่งอลิซก็ไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ ตอนนี้ความคิดในหัวสมองมันกลับตีกันไปหมด อีกอย่างเธอพึ่งนึกขึ้นได้ว่าเขามีแฟนแล้ว “งั้นก็ปล่อย” อลิซร

ในห้อง 504 “จะถามอะไร? ว่ามาสิ” ทันทีที่ร่างใหญ่นั่งลงบนโซฟาก็เอ่ยปากเปิดประเด็นทันที ซึ่งทำให้คนตัวเล็กที่ยืนอยู่ นิ่งเงียบไม่ยอมพูดอะไรออกไป ฮาชิปรายตามองไปยังร่างเล็กที่ยืนอยู่โดยไม่ปริปากถามอะไรสักคำ มันก็ทำให้เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ “งั้นถ้าไม่มีอะไร ฉันจะไปอาบ…” “ผู้หญิงคนนั้นคือใคร” อลิซรีบพูดแทรกขึ้นมา เมื่อรู้ว่าเขาจะไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ถามอีกครั้ง สายตาของเธอมองเข้าไปในแววตาคู่นั้นอย่างต้องการคำตอบ ไม่รู้ว่ามันกวนใจหรือเพระแรงหึงกันแน่ จึงทำให้อลิซอยากรู้เรื่องของเขามากมายขนาดนี้ “ก็แค่..คู่หมั้นที่แม่จับคู่ให้” ฮาชิเว้นวรรคพูด ก่อนจะบอกไปตามความจริง เขาไม่ได้สนใจคู่ที่แม่เลือกให้เลยสักนิด ต่อให้จะรู้จักกันตั้งแต่เด็กก็เถอะ “อ่อ..นายเลยย้ายมาอยู่ที่นี่สินะ” “ใช่ ” เขาตอบเสียงทุ้มและถามเธอต่อ.. “แล้วผู้ชายคนนั้นคือใคร” ฮาชิถามกลับพลางมองหน้าเธอนิ่ง นี่ถ้าเขาไม่ไปรับเธอช่วงเย็น ผู้ชายคนนั้นคงพาเธอไปแล้ว “ก็แค่..รุ่นพี่ที่คณะ” อลิซตอบเสียงแข็งอย่างไม่พอใจ เธอรู้สึกไม่โอเคที่ฮาชิเอาแต่ทำอะไรตามใจตัวเอง ทั้งๆที่เมื่อก่อนก็ไม่เคยเป็นแบบนี้ “โอเค..แต่ด