All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นยอดภรรยาของพระเอกธงแดง: Chapter 11 - Chapter 17

บทที่ 5 น่าสนใจยิ่งนัก (1)หลี่เฉียนเจ๋อโน้มตัวลงมาใกล้ ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นอายสงครามรินรดเหนือศีรษะของเหวินซินหลิง"ฮูหยินแต่งกายเช่นนี้ลำบากเจ้าแล้วจริง ๆ" น้ำเสียงของเขาแหบพร่า แฝงความนัยลึกซึ้งเกินหยั่ง แววตาที่จ้องมองเหวินซินหลิงนั้นเปี่ยมไปด้วยการจับผิดและค้นหาเหวินซินหลิงยังคงนิ่งสงบ สีหน้าไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย ทว่าในใจกลับสบถออกมาอย่างเยือกเย็น[ระยะประชิดเกินไป กลิ่นเลือดผสมกลิ่นเหงื่อ… เจ้ากั๋วกงนี่จงใจกดดันข้าสินะ การเข้าปะทะตรง ๆ ไม่ใช่ผลดี ต้องถอยเพื่อตั้งหลัก] "กั๋วกงเพิ่งกลับจากทางไกล คงเหน็ดเหนื่อยมากแล้ว เชิญท่านไปพักผ่อนที่เรือนหลักเถิดเจ้าค่ะ ซินหลิงกับลูกขอตัวกลับเรือนหลังก่อน" นางก้มหน้าหลบสายตา ทำทีเป็นสตรีผู้อ่อนแอและเจียมเนื้อเจียมตัวหลี่หรงหรงแอบหยิกต้นขาตัวเองใต้กระโปรงเพื่อบีบน้ำตา "ท่านพ่อไม่รักหรงหรงแล้วหรือเจ้าคะ ถึงไม่อุ้มหรงหรงเลย"[อุ้มข้าสิโว้ยยย! ข้าจะได้แอบปลดป้ายหยกที่เอวท่าน! เร็วเข้า ไอ้พ่อบ้า!] ห

บทที่ 5 น่าสนใจยิ่งนัก (3) [วิเคราะห์ผลลัพธ์ การกระทำผิดเพี้ยนไปจากเนื้อเรื่องเดิม แต่ผลประโยชน์ที่ได้รับคือเสบียงอาหารและเครื่องนุ่งห่ม ของพวกนี้ถือเป็นทรัพยากรระดับ A ที่จำเป็นต่อการเอาชีวิตรอดในสภาวะวิกฤต ในเมื่อมีกระบือโง่สั่งประเคนของมาให้ถึงที่ ทหารอย่างข้าก็ไม่มีเหตุผลต้องปฏิเสธ ปล่อยให้เขาไปกกกอดอนุภรรยาให้หนำใจเถิด ข้าจะได้มีเวลาฟื้นฟูร่างกายและตรวจสอบระบบบัญชีของจวน]เหวินซินหลิงก้มหน้าลงซ่อนแววตาพึงพอใจ ย่อตัวทำความเคารพอย่างนอบน้อม แล้วเอ่ยว่า "ซินหลิงขอบคุณท่านกั๋วกงที่เมตตาข้ากับลูก มอบของให้มากมายเช่นนี้ ข้าซึ้งใจนัก"หลี่หรงหรงที่ถูกทิ้งให้นั่งอยู่บนพื้นแอบเบ้ปาก มือเล็ก ๆ ปัดฝุ่นออกจากกระโปรงอย่างลวก ๆ[ไอ้พ่อหน้าโง่! เปลี่ยนใจไวยิ่งกว่าพลิกฝ่ามือ คำพูดก็เหมือนผายลม ไม่สมกับเป็นแม่ทัพใหญ่ของแว่นแคว้นเอาซะเลย เห้อ… อดขโมยหยกเลย! แต่เดี๋ยวนะ... มีข้าวดี ๆ ให้กิน มีอาภรณ์ไหมแพง ๆ ให้ใส่ เอาไปซักแล้วแอบเอาไปขายตลาดมืดก็น่าจะได้ราคาดีอยู่ ถือว่าหักลบกลบหนี้กันได้ รอกินให้อิ่มก่อนเถอะ ค่อยห

บทที่ 6 การเปลี่ยนแปลง (2) "ดูแลอย่างดี..." หลี่เฉียนเจ๋อเอ่ยทวนคำนั้นช้า ๆ ก่อนจะยกจอกสุราขึ้นจรดริมฝีปาก แล้วกระดกดื่มรวดเดียวหมด รสเหล้าหมักชั้นดีไหลผ่านลำคอ แต่กลับไม่อาจล้างรสชาติฝาดเฝื่อนในความรู้สึกได้ "ช่างประเสริฐนัก อนุจ้าว เจ้าช่างมีน้ำใจกว้างขวางสมกับที่ข้าไว้ใจ และสมกับที่ในอดีตเป็นสาวใช้คนสนิทของท่านแม่""ท่านกั๋วกงเอ่ยชมเกินไปแล้ว เรื่องใส่ใจคนในจวนเป็นหน้าที่ของข้าอยู่แล้วเจ้าค่ะ ข้าเป็นอนุของท่านย่อมต้องแบ่งเบาภาระของท่านในยามที่ท่านไม่อยู่" นางยิ้มรับคำชมอย่างหน้าชื่นตาบาน ร่างกายเบียดกระแซะเข้าหาแผ่นหลังกว้างมากขึ้นหลี่เฉียนเจ๋อวางจอกสุราลงบนโต๊ะ เสียงกระทบดังกึกไม่เบาและไม่แรงจนเกินไป แต่กลับทำให้บรรยากาศในห้องตึงเครียดขึ้นมาฉับพลัน"ข้ากรำศึกอยู่สมรภูมิ เกลียดที่สุดคือพวกคลื่นใต้น้ำที่ลอบแทงข้างหลัง" เขาเอ่ยเสียงต่ำ นัยน์ตาสีนิลตวัดมองเงาสะท้อนของจ้าวฮุ่ยอิงบนผิวน้ำสุรา "หากข้าสืบรู้ว่าในจวนของข้า มีผู้ใดกล้าเล่นตุกติกลอบทำร้ายคนร่วมชายคา การถลกหนังคนเป็น ๆ แล้วโยนให้สุนัขกิน คงเป็นงิ้วโรงใหญ่ที่น่าสนุกไม่น้อย

บทที่ 7 แผนอันแยบยล (1)ยามเหม่าสองเค่อ [1] หมอกขาวแห่งต้นฤดูเหมันต์ลอยกรุ่นปกคลุมทั่วจวนเจิ้นกั๋วกง อากาศเย็นยะเยือกแทรกซึมผ่านกระดาษกรุหน้าต่างเข้ามาในเรือนซอมซ่อ เหวินซินหลิงนั่งอยู่หน้าโต๊ะไม้เก่าคร่ำคร่า นิ้วเรียวเคาะเบา ๆ ลงบนขอบถ้วยชาที่เย็นชืด สมองของอดีตแพทย์ทหารกำลังประมวลผลความเปลี่ยนแปลงของสถานการณ์อย่างรวดเร็วนี่คือรุ่งเช้าของวันที่สองนับตั้งแต่หลุดเข้ามาในโลกแห่งหน้ากระดาษตามเส้นเรื่องเดิมของนิยายเรื่อง 'ยอดสตรีทระนง' ฮูหยินเอกควรจะถูกพิษกระดูกคร้านเล่นงานจนสิ้นใจไปตั้งแต่เมื่อคืน และบุตรีวัยสี่ขวบก็ต้องถูกพ่อค้าทาสพาตัวออกไปขายในเช้าวันนี้ไม่กี่วันให้หลัง…นางเอกตัวจริง ของเรื่อง ซึ่งเป็นบุตรีสายรองจากตระกูลขุนนางใหญ่ จะถูกตบแต่งเข้ามาในฐานะอนุภรรยาคนใหม่ เพื่อเริ่มต้นเส้นทางช่วงชิงอำนาจ และช่วงชิงหัวใจของแม่ทัพธงแดงแต่ในเมื่อเหวินซินหลิงยังมีลมหายใจ ซ้ำยังไม่ได้ล้มหมอนนอนเสื่อรอความตาย