ทะลุมิติมาเป็นยอดภรรยาของพระเอกธงแดง

คำโปรยจะเป็นอย่างไรเมื่อสตรีที่เคยอ่อนแอและเจ้าน้ำตา กลายเป็นสตรีที่สู้คนแบบมีชั้นเชิง อีกทั้งยังมีลูกสมุนตัวน้อยที่คอยเป็นฟันเฟืองเหล็กช่วยขับเคลื่อนให้แผนการหนีออกจากจวนเจิ้นกั๋วกงของนางเป็นไปอย่างราบรื่น*************************แนะนำเรื่องเหวินซินหลิง อดีตแพทย์ทหารหญิงหน่วยรบพิเศษที่เสียชีวิตในหน้าที่ ฟื้นมาในร่างของฮูหยินเอกผู้อ่อนแอแห่งจวนเจิ้นกั๋วกง ทว่านั่นไม่น่าตกใจเท่ากับการที่ได้รู้ว่า ก้อนแป้งที่ขยับขยุกขยิกอยู่ข้างกาย คือดวงวิญญาณจากต่างโลกที่ฟื้นขึ้นมาในร่างของคนอื่นไม่ได้ต่างกันหลี่หรงหรง คือ เด็กสาววัย 16 ปีผู้น่าสงสารที่เติบโตจากบ้านเด็กกำพร้า และผันตัวมาเป็นนักต้มตุ๋นเพื่อเอาชีวิตรอดไปวัน ๆ ตอนนี้กลับกลายเป็น คุณหนูหลี่ วัยเพียง 4 ขวบแห่งจวนเจิ้นกั๋วกงและสิ่งที่น่าตื่นเต้นยิ่งกว่านั้นก็คือ พวกนางทั้งสองคนสามารถได้ยินเสียงในใจของมนุษย์!เหวินซินหลิงและหลี่หรงหรงไม่คิดเป็นเป้านิ่งให้ใครหน้าไหนเล่นงาน พวกนางทั้งสองร่วมมือกันหาหนทางสู่อิสรภาพ ไม่สนการแก่งแย่งชิงดีในเรือนหลัง เหวินซินหลิงสลัดแม่ทัพธงแดงทิ้งอย่างไม่ใยดี พวกนางสองแม่ลูกจะทำให้เขาได้รู้ว่า แม้เขาจะมีอำน

บทที่ 1 หาพวก (2)เมื่อคิดตกแล้วหลี่หรงหรงก็กระแอมในลำคอ ปรับสีหน้าจากเด็กขี้สงสัยให้กลายเป็นเด็กน้อยที่ดูน่ารักน่าชัง แสร้งทำเสียงเล็กเสียงน้อย บีบน้ำตาคลอเบ้าให้ดูน่าสงสารที่สุดเท่าที่จะทำได้"ท่านแม่… ข้าปวดหัวจังเลยเจ้าค่ะ" หลี่หรงหรงเริ่มปรับถ้อยคำให้เข้ากับยุคสมัยนี้ จะได้ไม่ดูน่าสงสัย[เนียนเรียกแม่ไปก่อนแล้วกัน ดูทรงแล้วผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดา สายตานิ่งเยือกเย็นเหมือนพวกมือสังหาร ไม่ก็พวกหมอโรคจิต แกล้งทำเป็นเด็กน้อยน่ารักหลอกใช้เป็นเกราะกำบังน่าจะปลอดภัยที่สุด]นี่คือแผนการในใจของหลี่หรงหรง เธอไม่รู้เลยสักนิด ว่าอีกฝ่ายก็ได้ยินเสียงในหัวของเธอได้เหมือนกันมุมปากของเหวินซินหลิงกระตุกขึ้นเล็กน้อย!เมื่อได้ยินเสียงความคิดของอีกฝ่าย เธอก็รู้แล้วว่า เด็กสี่ขวบข้างกายของเธอคนนี้ ไม่ใช่เด็กน้อยไร้เดียงสาคนเดิมอีกต่อไปแล้ว แต่เป็นใครก็ไม่รู้ที่ฟื้นขึ้นมาในร่างนี้ ฟังจากภาษาพูดในหัว ก็เดาได้ไม่ยาก ว่าวิญญาณของเจ้าตัว คือคนที่มาจากโลกยุคปัจจุบันเหวินซินหลิงยื่นมือออกไปลูบศีรษะเด็กหญิงแผ่วเบา เธอสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิร่างกายที่สูงกว่าปกติเล็กน้อย[สมกับเป็นพวกต้มตุ๋น ปรับตัวได้รวดเร็วและรู

บทที่ 2 แผนเอาตัวรอด (2)เพล้ง!ชามยาตกลงกระแทกพื้น แตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย น้ำยาสีดำขุ่นหกเลอะเทอะเต็มพื้นกระดานไม้ ซ้ำยังกระเด็นไปเปื้อนชายกระโปรงของซุนฮวาจนเป็นรอยด่างดวง"ว้าย! คุณหนู!" ซุนฮวาร้องเสียงหลง ถอยกรูดด้วยความตกใจ ใบหน้าของซุนฮวาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว แต่กระนั้นนางก็พยายามข่มกลั้นความโกรธเอาไว้อย่างสุดความสามารถ[นังเด็กผี! นี่มันอาภรณ์ใหม่ของข้าเชียวนะ! ยาที่อุตส่าห์เคี่ยวมาค่อนวันเสียทิ้งหมด นังลูกบิดาไม่รักนี่! ถ้าไม่ติดว่ายังต้องรักษาหน้าเอาไว้ ข้าจะตบให้คว่ำเลยคอยดู!]หลี่หรงหรงวิ่งกลับมาหามารดาบนเตียงนอน นางซุกหน้าลงกับอกของเหวินซินหลิงแล้วร้องไห้สะอึกสะอื้นตัวสั่นเทา "ท่านแม่… ท่านแม่เจ้าคะ หรงหรงกลัว พี่สาวซุนฮวาทำตาขวางใส่หรงหรง ข้าแค่ไม่อยากให้ท่านแม่ดื่มยาขมพวกนั้น ไม่อยากเห็นท่านแม่ต้องนอนปวดท้องเหมือนคราวที่แล้ว..."การแสดงละครน้ำเน่าของเด็กนี่ช่างสมบทบาทยิ่งนัก หลี่หรงหรงพูดถึงเรื่องอาการปวดท้อง ความทรงจำของร่างนี้คงไหลกลับคืนมาหมดแล้วสินะแม้ปากของหลี่หรงหรงจะส่งเสียงร้องกระจองอแง แต่ทว่าในหัวของนางกลับเต็มไปด้วยคำเย้ยหยันด่าทอ[ฮ่า ๆ ๆ สะใจจร

บทที่ 3 ติดอยู่ในนิยายน้ำเน่า (2) หลี่เจียวเหอ...หลี่เจียงอวี้...จวนเจิ้นกั๋วกง...แม่ทัพใหญ่...มุมปากของเหวินซินหลิงกระตุกขึ้นเล็กน้อย ความกระจ่างวาบเข้ามาในดวงตา ตอนแรกยังไม่แน่ชัดในการเรียบเรียงความทรงจำ ครานี้แจ่มชัดยิ่งกว่าท้องฟ้าเสียอีก[ประเมินสถานการณ์ใหม่ นี่ไม่ใช่หน้าประวัติศาสตร์ยุคใดทั้งสิ้น แต่เป็นโครงสร้างของหนังสือนิยายชิงอำนาจเรือนหลังที่ข้าเคยเปิดอ่านฆ่าเวลาตอนอยู่ค่ายทหาร นิยายเรื่อง 'ยอดสตรีทระนง' ตัวร้ายคือแม่สามี น้องสามี และเหล่าภรรยาทั้งหลายของสามี ส่วนร่างนี้คือฮูหยินเอกผู้เป็นเพียงตัวละครประกอบแสนเวทนา เปรียบดั่งแท่นหินให้ตัวละครอื่นเหยียบย่ำ]หลี่หรงหรงที่แอบซุกตัวอยู่หลังแผ่นหลังบางของมารดาถึงกับหูผึ่ง ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อได้ยินเสียงความคิดของเหวินซินหลิง[นิยาย? ท่านกำลังบอกว่าเราหลุดเข้ามาในหนังสือนิยายงั้นหรือ! ไอ้พวกหนังสือปกหวานแหววที่พวกเด็กเรียนเนิร์ด ๆ ชอบพกติดกระเป๋าตอนที่ข้าเข้าไปไถเงินน่ะนะ?

บทที่ 4 สามีกลับมาแล้วหรือ (1)เสียงกีบเท้าม้ากระทบพื้นหินชนวนหน้าประตูจวนเจิ้นกั๋วกงดังกึกก้องประดุจเสียงกลองรบ ธงประจำทัพสีโลหิตปลิวไสวต้านลมหนาวต้นเหมันต์ฤดู บ่าวไพร่สองข้างทางคุกเข่าหมอบลงจนหน้าผากแทบจรดพื้น ไม่มีผู้ใดกล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองบุรุษบนหลังม้าสีนิลหลี่เฉียนเจ๋อ แม่ทัพใหญ่ผู้กุมอำนาจทางการทหารกว่าครึ่งแว่นแคว้น รั้งบังเหียนม้าให้หยุดนิ่ง ร่างสูงใหญ่ในอาภรณ์เกราะสีดำทะมึน แผ่รังสีฆ่าฟันที่สั่งสมมาจากสมรภูมิ กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ยังคงอวลอยู่รอบกาย ชวนให้ผู้คนรอบข้างหายใจไม่ทั่วท้องเขาตวัดขาลงจากหลังม้าอย่างสง่างาม โยนบังเหียนให้รองแม่ทัพที่ติดตามมาด้านหลัง นัยน์ตาคมกริบดุจเหยี่ยวภูเขากวาดมองไปเบื้องหน้า ที่หน้าโถงใหญ่ซุยซิงหราน ฮูหยินผู้เฒ่าแห่งจวนกั๋วกงยืนรออยู่พร้อมกับสตรีเรือนหลังที่แต่งกายประชันโฉมกันอย่างเต็มที่ สีสันฉูดฉาดของอาภรณ์ผ้าไหมและเครื่องประดับทองคำสะท้อนแสงตะวันจนแสบตา"อาเจ๋อ… ลูกแม่...ในที่สุดเจ้าก็กลับมาอย่างปลอดภัย" ซุยซิงหรานก้าวเข้าไปหา