Todos los capítulos de คุณลู่พอเถอะ เมียไม่เอาคุณกับลูกแล้ว: Capítulo 11 - Capítulo 20

งานเลี้ยงมีคนไม่มาก ประมาณเจ็ดแปดคน ทุกคนต่างเป็นผู้บริหารของโรงเรียนเพราะมีนักเรียนได้รับบาดเจ็บ ซูเสี่ยวถังจึงเสียเวลาไปเล็กน้อย และเป็นคนสุดท้ายที่มาถึงงานเลี้ยงตอนพนักงานเปิดประตูห้องส่วนตัว สายตาของทุกคนก็มองมาที่ซูเสี่ยวถังซูเสี่ยวถังกวาดตามองทีละคน ก่อนจะเห็นลู่เฉินกับโจวหลินหลี่จิ่นไม่ได้บอกว่าเป็นงานเลี้ยงขอบคุณสำหรับการบริจาค เธอเองก็ไม่ได้ถามละเอียด จึงตอบตกลงมายิ่งไปกว่านั้น ปกติลู่เฉินกินแต่ร้านอาหารระดับห้าดาว พักก็พักโรงแรมระดับดาว ซูเสี่ยวถังไม่คิดจริง ๆ ว่าเขาจะยอมอยู่กินข้าวที่เมืองเล็กแห่งนี้ลู่เฉินเองก็เห็นซูเสี่ยวถัง เขาประหลาดใจเล็กน้อย แต่พอลองคิดดู เธออาจเลียนแบบร่วมบริจาคเหมือนกันเพื่อจะได้มาเจอเขาที่งานเลี้ยงก็ได้หลี่จิ่นเห็นซูเสี่ยวถังยืนนิ่ง จึงรีบลุกขึ้นต้อนรับ “คุณหมอซู มาเร็ว มานั่งเถอะครับ”คุณหมอ?พอลู่เฉินได้ยินคำเรียกนี้ก็ยิ่งประหลาดใจเข้าไปใหญ่แต่ตอนเห็นซูเสี่ยวถังเดินเข้ามาในห้อง เขากลับหันไปเอ่ยกับโจวหลินที่ยังยืนอยู่โดยไม่รู้ตัวว่า “นั่งสิ ยืนอึ้งอะไรอยู่?”โจวหลินชะงัก “ครับ?”และในตอนนั้นเอง หลังซูเสี่ยวถังกวาดตามองไปรอบหนึ่ง

วันรุ่งขึ้น เป็นวันที่ซูเสี่ยวถังมาอยู่เมืองเล็กครบสองเดือน และเป็นวันที่เธอสามารถกลับเมืองเจียงโจวได้แล้วหลี่จิ่นจึงจัดพิธีอำลาให้เธอที่โรงเรียนเพื่อแสดงความขอบคุณ แม้ซูเสี่ยวถังจะรู้สึกอาลัยอาวรณ์อยู่บ้าง แต่ชีวิตคนเราก็เป็นแบบนี้ ในแต่ละช่วงย่อมมีสิ่งที่ต้องทำในแต่ละช่วงหลังขับรถกลับถึงเมืองเจียงโจว เธอก็แวะไปคฤหาสน์เยว่หยวน เก็บข้าวของสำคัญของตัวเองทั้งหมดให้เรียบร้อย แล้วแพ็กส่งไปที่บ้านตระกูลซูเธออยู่ที่คฤหาสน์เยว่หยวนมานานกว่าสองปี ที่จริงก็มีของอยู่ไม่น้อย แต่ถ้าไม่ใช่ของสำคัญ เธอก็ไม่ได้เอาไปด้วยโชคดีที่ต่อให้ออกจากตระกูลลู่มา เธอก็ยังมีที่ให้กลับไปวันรุ่งขึ้น เธอมาถึงโรงพยาบาลตั้งแต่เช้าตรู่หัวหน้าแผนกต้องทำการผ่าตัดหนึ่งเคส จึงเสนอให้เธอเข้าไปเป็นผู้ช่วยตอนที่ซูเสี่ยวถังกำลังล้างมือเตรียมตัวก่อนผ่าตัดอยู่ในห้องผ่าตัด ก็ได้ยินเสียงประหลาดใจดังขึ้นจากข้างตัว “เสี่ยวถัง?”ซูเสี่ยวถังสวมชุดผ่าตัด ใส่หน้ากากและหมวก เหลือให้เห็นเพียงดวงตาคู่หนึ่ง เธอหันไปมองชายที่อยู่ข้าง ๆ ชะงักไปครู่หนึ่งถึงจะนึกออก “รุ่นพี่หรง?”หรงเหิงเองก็เผยให้เห็นเพียงดวงตาคู่หนึ่ง เขายิ้ม

ตอนหรงเหิงเดินมาถึงตรงหน้าซูเสี่ยวถัง เขาก็ยิ้มแล้วเอ่ยชวนว่า “คืนนี้ไปฟังคอนเสิร์ตด้วยกันไหม?”แม้ซูเสี่ยวถังจะตั้งใจหย่า แต่ถึงอย่างไรตอนนี้เธอก็ยังเป็นคนที่มีสามีอยู่ เธอจึงคิดจะปฏิเสธตามสัญชาตญาณ แต่หรงเหิงกลับเอ่ยขึ้นก่อนว่า “ถือว่าไปผ่อนคลายเป็นเพื่อนฉันหน่อยก็แล้วกัน”ซูเสี่ยวถังคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็แค่ไปฟังคอนเสิร์ตหนึ่งงาน ยิ่งไปกว่านั้น เดิมทีพวกเขาก็เป็นเพื่อนที่สนิทกันมากอยู่แล้วดังนั้นซูเสี่ยวถังจึงตอบตกลง “ค่ะ”หรงเหิงมีรอยยิ้มบนใบหน้า เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “งั้นตอนเย็นฉันจะมารับเธอนะ”ซูเสี่ยวถังพยักหน้า “ค่ะ งั้นฉันกลับไปทำงานก่อนนะคะ”หลังมองส่งเธอจากไป หรงเหิงก็ยืนอยู่ใต้ร่มไม้ มองไปยังจุดที่เธอหายลับไปอย่างเหม่อลอยอยู่นานทันใดนั้นเขาก็ยิ้มออกมา ราวกับเพิ่งคว้าสิ่งที่สูญเสียไปแล้วกลับคืนมาได้อีกครั้ง ความยินดีในดวงตาแทบเก็บเอาไว้ไม่อยู่พอเปิดดูประวัติแชตกับจงฉีเหนียนอีกครั้ง รอยยิ้มของหรงเหิงก็ยิ่งลึกขึ้น“ดูผู้หญิงคนนี้ให้หน่อยว่าเป็นไง? ฉันว่าจะจีบเธอ”ในช่องแชต หลังข้อความประโยคนี้ของจงฉีเหนียนมีรูปหนึ่งแนบมาด้วย เป็นรูปคู่ที่เขาอ้างเหตุผลว่าซูเส

แต่เธอก็ไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม เพียงยิ้มให้หรงเหิงแล้วเอ่ยว่า “ขอบคุณที่ชมนะคะ แต่ฉันรู้ตัวเองดี”หรงเหิงชะงักไป และตระหนักว่าซูเสี่ยวถังเปลี่ยนไปมากจริง ๆหญิงสาวที่เคยสดใสร่าเริงในอดีต ตอนนี้เขากลับมองเห็นความรู้สึกด้อยค่าอย่างชัดเจนอยู่ในแววตาของเธอทั้งที่ตอนนั้นผลการเรียนของเธอดีมาก ทั้งที่มีโอกาสได้รับสิทธิ์เรียนต่อปริญญาโทโดยไม่ต้องสอบ ทั้งที่มีโอกาสเข้าร่วมงานวิจัยเกี่ยวกับโรคหลายชนิดเพียงแต่เธอเลือกชีวิตแต่งงานตอนหรงเหิงหันสายตากลับไปมองบนเวทีอีกครั้ง เย่หนานเซิงก็เปล่งประกายจริง ๆ ชุดราตรียาวสีขาวลากพื้นขับเน้นรูปร่างอ่อนช้อยของเธอ และเธอกำลังได้รับความสนใจจากทุกคนแต่หลังจากเงียบไปครู่ใหญ่ หรงเหิงก็ยังหันกลับมาเอ่ยกับซูเสี่ยวถังว่า “ถ้าไม่มีแสงสปอตไลต์ ที่จริงทุกคนก็เหมือนกันหมดนะ”ซูเสี่ยวถังได้ยินประโยคนี้ก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงยิ้มบาง ๆ ให้หรงเหิงพอมาคิดดูตอนนี้ เธอเองก็ใช่ว่าจะไม่เคยรู้สึกเสียใจทีหลังถ้าตอนนั้นตั้งใจศึกษาด้านการแพทย์ต่อ ตอนนี้เธอก็น่าจะมีผลงานเป็นของตัวเองอยู่บ้างแล้วเพียงแต่...ทุกอย่างไม่มีโอกาสให้ย้อนกลับไปเริ่มใหม่อีกแล้วไม่นาน การแส

“เหยาเหยาน้อย น้าเซิงเซิงของหนูน่ะ ปีนี้เรียนจบปริญญาโท แล้วก็ได้โควตาเรียนต่อปริญญาเอกโดยตรง ที่บ้านก็ทำธุรกิจ แถมยังได้ใบประกาศกับถ้วยรางวัลเปียโนมาเยอะมาก นอกจากนี้ยังรับงานนางแบบกับแสดงละครเป็นงานเสริมด้วย ถ้าหนูบอกว่าเธอเก่งยังถือว่าพูดน้อยไปเลยนะ เธอน่ะไปอยู่สายงานไหนก็ไม่มีทางอดตาย แถมยังรุ่งได้ทุกวงการอีกต่างหาก”กู้จวินอันเอ่ยด้วยสีหน้าชื่นชมเต็มที่ ลู่เหยาฟังแล้วก็รู้สึกภูมิใจขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจเธอหันไปมองเย่หนานเซิง แล้วเอ่ยอย่างจริงจังว่า “น้าเซิงเซิง น้าเก่งมากจริง ๆ สุดยอดมากเลยค่ะ”เย่หนานเซิงลูบศีรษะลู่เหยา แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและเอ็นดู “หนูเองก็จะเก่งขนาดนี้เหมือนกัน เพราะหนูมีพ่อที่เก่งมาก”ลู่เหยาหันไปมองลู่เฉินแล้วก็ยิ่งได้ใจมากขึ้นพ่อของเธอเป็นคนที่โดดเด่นเหนือใคร ส่วนน้าหนานเซิงก็เป็นเทพธิดาที่มีผู้คนมากมายชื่นชมเซียวอิ่นนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ไม่ว่าทุกคนจะพูดอะไรกัน เขาก็ดูสงบนิ่งอยู่ตลอดเขาไม่ใช่คนชอบเรื่องซุบซิบนินทาเพียงแต่เขารู้สึกคุ้นหน้าผู้หญิงที่นั่งอยู่ใกล้ประตูคนนั้นมากคิดอยู่นาน ถึงค่อยนึกขึ้นมาได้ราง ๆ ว่าเคยเห็นเธอในงานฉลองครบเ