Todos los capítulos de คุณลู่พอเถอะ เมียไม่เอาคุณกับลูกแล้ว: Capítulo 21 - Capítulo 30

เพียงแต่ตอนนี้ลู่เหยากับเธอห่างเหินกันไปแล้ว เธอไม่มั่นใจจริง ๆ ว่าจะพาลูกสาวกลับบ้านตระกูลซูได้เฉินเหม่ยหลินลูบหลังให้ซูหวยหมิงไป ก่อนจะเอ่ยกับซูเสี่ยวถังด้วยดวงตาแดงก่ำ “พ่อของลูกถึงขั้นนอนไม่หลับมาหลายคืนเพราะเรื่องนี้ ตั้งแต่หลานเกิดมา พ่อของลูกก็เก็บของไว้ให้เธอมากมาย คิดเพียงว่าสักวันลูกจะพาหลานกลับมาให้เขาเห็น เขาจะได้ชดเชยสิ่งที่ติดค้างเธอมาหลายปี พวกเราทุกคนสนับสนุนหากว่าลูกจะหย่า แต่ลูกเป็นคนคลอดหลานมาเอง บ้านตระกูลซูของเราก็ไม่ใช่ว่าจะเลี้ยงไม่ไหว แล้วทำไมถึงต้องยกสิทธิ์เลี้ยงดูให้พวกเขาด้วย?”เมื่อพูดถึงตรงนี้ เฉินเหม่ยหลินก็เช็ดน้ำตา ก่อนจะเอ่ยต่อทันทีว่า “ต่อให้ไม่เอาสิทธิ์เลี้ยงดู อย่างน้อยก็ควรให้เด็กรู้ว่าใครคือคุณตาคุณยายของเธอไม่ใช่เหรอ พ่อกับแม่ก็แค่อยากเห็นหน้าหลานสักครั้ง...”ซูเสี่ยวถังก้มหน้า ลวดลายบนโต๊ะไม้จันทน์ซับซ้อนมาก แววตาของเธอเหม่อลอยไร้จุดหมายเธอเงียบอยู่นาน ในที่สุดจึงเอ่ยว่า “ค่ะ หนูจะลองดูให้เต็มที่”เธออาจไม่เอาสิทธิ์เลี้ยงดู แต่เธอไม่อยากเพิกเฉยคำขอร้องของพ่อแม่ ในฐานะผู้ใหญ่ พวกเขาก็แค่อยากเจอหลานสักครั้งเท่านั้น......กลางคืน เวลาสี่

พอได้ยินว่าซูเสี่ยวถังตอบตกลง ลู่เฉินก็ไม่ได้แปลกใจ เพียงเอ่ยกับเธอว่า “งั้นเดี๋ยวตอนบ่ายฉันไปรับเธอ”ซูเสี่ยวถังปฏิเสธทันทีโดยไม่ต้องคิด “ไม่ต้องหรอก ฉันขับรถไปเองก็ได้”ปฏิกิริยาของเธอทำให้ลู่เฉินประหลาดใจถ้าเป็นปกติ พอได้ยินว่าเขาจะไปรับ เธอคงดีใจจนน้ำตาไหลแล้วแต่ตอนนี้เธอกลับมีเพียงความสงบนิ่งลู่เฉินไม่ได้ถามมาก แล้วเอ่ยต่อว่า “งั้นเธอแวะรับเหยาเหยาระหว่างทางด้วยนะ”ซูเสี่ยวถังเอ่ย “ฉันไม่ค่อยผ่านทางนั้น คุณไปรับเถอะ”เธอรู้ดีว่าลู่เฉินอาจไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอทำงานอยู่ที่ไหนโรงพยาบาลกับโรงเรียนอนุบาลของลู่เหยาอยู่กันคนละทิศ ถ้าเธอต้องไปรับลู่เหยาก่อนแล้วค่อยไปบ้านเก่าจะเสียเวลามากแน่นอนว่าเรื่องไม่ผ่านทางเป็นเพียงข้ออ้าง ตอนนี้ซูเสี่ยวถังไม่อยากใกล้ชิดกับลู่เหยามากเกินไปจริง ๆลูกสาวที่เธอเสี่ยงชีวิตคลอดออกมา ตอนนี้กลับมีแต่ความดีของเย่หนานเซิงอยู่เต็มหัวใจในเมื่อลูกสาวยังไม่สนใจเธอ แล้วเธอจะต้องวิ่งไปเอาใจให้เหนื่อยเปล่าทำไม?ยิ่งไปกว่านั้น ลู่เหยาเองก็อาจไม่ยอมให้เธอไปรับด้วยซ้ำลู่เฉินเงียบไปชั่วขณะ แต่ทางฝั่งซูเสี่ยวถังกลับวางสายไปแล้วคนขับรถมารออยู่ข้างนอกแล

คุณปู่เห็นรูปแบบการอยู่ร่วมกันของทั้งสองคนก็อดถอนหายใจไม่ได้ผ่านมาห้าปีแล้ว นอกจากความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะไม่ดีขึ้นแล้ว กลับมีแนวโน้มจะแตกหักหนักกว่าเดิมเสียอีกเขาพยายามจับคู่ให้ไม่รู้กี่รอบ แต่ทั้งสองคนก็ยังเป็นแบบนี้ เขาเองก็จนปัญญาแล้วหลังมื้ออาหาร ซูเสี่ยวถังจะไปล้างจานเอง แต่คุณปู่ไม่ยอม ให้คนรับใช้เป็นคนล้างแทนพอนั่งอยู่ในห้องรับแขก บรรยากาศก็ค่อนข้างกระอักกระอ่วนลู่เหยาเล่นการ์ดไปพลางพูดคุยกับคุณทวดและลู่เฉินเป็นครั้งคราว ตลอดเวลานั้นไม่สนใจซูเสี่ยวถังเลยสักนิดส่วนซูเสี่ยวถังก็พูดคุยกับคุณปู่เพียงคนเดียว เธอเองก็ไม่สนใจทั้งสองคนที่อยู่ข้าง ๆ ด้วยเช่นกันลู่เฉินพูดไม่มาก เพียงส่งข้อความในโทรศัพท์เป็นครั้งคราวซูเสี่ยวถังรู้ว่าเขากำลังคุยกับเย่หนานเซิงบางทีอาจกำลังรู้สึกผิดที่คืนนี้ไม่ได้อยู่เป็นเพื่อนเย่หนานเซิงคุณปู่ยังอยากช่วยจับคู่ทั้งสองอีกหน่อย แต่เวลาค่อนข้างดึกแล้ว ต่อให้ใจอยากทำก็ไม่มีเรี่ยวแรง จึงลุกขึ้นบอกว่าจะไปนอน และกำชับให้ซูเสี่ยวถังกับพวกเขาค้างคืนด้วยกันลู่เฉินเป็นคนแรกที่ลุกขึ้น “เดี๋ยวผมไปส่งคุณปู่ที่ห้องนะครับ”คุณปู่เห็นลู่เฉินมีความกตัญญ

ส่วนทางฝั่งโทรศัพท์ เย่หนานเซิงได้ยินคำพูดของลู่เหยาก็รีบปลอบว่า “เหยาเหยาเด็กดี คืนนี้ไม่ต้องอาบก็ได้ พรุ่งนี้กลับบ้านแล้ว เดี๋ยวน้าเซิงเซิงจะอาบให้เอง”ลู่เหยาได้ยินแล้วก็ส่งเสียงฮึเบา ๆ “โอเคค่ะ”น้าเซิงเซิงดีก็จริง แต่แม่อาบให้ละเอียดกว่าแต่ตอนนี้แม่ไม่รักเธอแล้วลู่เฉินเป็นผู้ชาย จึงไม่สะดวกอาบน้ำให้ลู่เหยา ส่วนลู่เหยาก็ไม่ได้เรียกคนรับใช้มาช่วยอาบ แต่ปีนขึ้นเตียงโดยตรง ดึงผ้าห่มมาคลุมแล้วหลับตาหลังวางสายวิดีโอคอล ลู่เฉินก็ลุกขึ้นเช่นกัน เขามองซูเสี่ยวถังแวบหนึ่งแต่ไม่ได้ถามอะไร แล้วเดินเข้าไปอาบน้ำล้างหน้าในห้องน้ำเองตอนเขาอาบน้ำเสร็จแล้วออกมา ซูเสี่ยวถังก็ปิดไฟไปแล้ว ในห้องเหลือเพียงโคมไฟติดผนังที่เปิดอยู่ลู่เฉินนอนอยู่ข้างลู่เหยา แต่กลับนอนไม่หลับเสียที ขณะที่บนโซฟาไม่ไกลก็มีเสียงหายใจสม่ำเสมอของซูเสี่ยวถังดังมาอะไรที่ทำให้ซูเสี่ยวถังเปลี่ยนไปมากขนาดนี้?แต่พอลองคิดให้ดี เรื่องเหล่านั้นก็ดูเหมือนไม่ได้สำคัญอะไรมากนักเช้าวันรุ่งขึ้น ซูเสี่ยวถังก็ตื่นแต่เช้าตอนเธอลุกขึ้น ลู่เฉินกับลู่เหยายังคงหลับสนิท เธอไม่ได้ปลุกพวกเขา แต่ลงไปล้างหน้าแปรงฟันข้างล่างเธอลงมือเ

“ไปส่งเหยาเหยาหน่อย ฉันถึงบริษัทแล้ว”คนรับใช้จัดการลู่เหยาจนเรียบร้อย ถักเปียเล็ก ๆ ให้สองข้าง แล้วคอยดูแลตอนเธอกินอาหารเช้ารอตั้งแต่แปดโมงจนถึงแปดโมงยี่สิบ เห็นว่ากำลังจะสายแล้ว แต่ซูเสี่ยวถังก็ยังไม่กลับมาสักทีคนรับใช้เริ่มร้อนใจ จึงรีบออกไปตามหาตอนนั้นเอง คุณปู่ก็ถือไม้เท้าเดินมาถึงหน้าห้องโถง พอเห็นคนรับใช้รีบร้อน ก็ถามอย่างไม่พอใจเล็กน้อยว่า “เป็นอะไร? รีบร้อนขนาดนี้”คนรับใช้มองไปด้านหลังคุณปู่ แต่กลับไม่เห็นซูเสี่ยวถัง จึงถามด้วยสีหน้าสงสัยว่า “คุณท่าน คุณนายล่ะคะ? คุณหนูน้อยยังรอเธออยู่เลย ใกล้จะสายแล้ว คุณนายนี่ก็เหลือเกิน ไม่ตรงต่อเวลาเอาเสียเลย”คุณปู่ไม่มีเวลาจะตำหนิคนรับใช้เรื่องแสดงความไม่พอใจต่อเจ้านาย เขาขมวดคิ้วแล้วเอ่ยว่า “เสี่ยวถังออกไปแล้ว อาเฉินยังอยู่ข้างบนไม่ใช่เหรอ? เขาไม่ไปส่งเหยาเหยาที่โรงเรียนหรือไง?”คนรับใช้ได้ยินแล้วก็ยิ่งร้อนใจ “คุณผู้ชายก็ออกไปแล้วค่ะ เขาให้ฉันบอกคุณนายว่าให้คุณนายไปส่งคุณหนูน้อยที่โรงเรียนอนุบาล”พอคุณปู่ได้ยินแบบนั้นก็ใช้ไม้เท้ากระแทกพื้นแรง ๆ ทีหนึ่ง “เสี่ยวถังออกไปเกือบชั่วโมงแล้ว ลู่เฉินมันทำอะไรของมัน? ลูกสาวตัวเองจะไปโ