Todos os capítulos de คุณลู่พอเถอะ เมียไม่เอาคุณกับลูกแล้ว: Capítulo 1 - Capítulo 10

ซูเสี่ยวถังซ่อนผลตรวจครรภ์ไว้ให้เรียบร้อย ก่อนจะก้าวเข้าไปในห้องรับแขก วันนี้เธอไม่แม้แต่จะเอ่ยเรียกใครสักคน ซึ่งต่างจากท่าทีในอดีต เมื่อก่อนเธอมักคิดอย่างไร้เดียงสาว่า ขอเพียงดูแลพ่อแม่สามีให้ดี เป็นภรรยาที่รู้ความและเอาใจใส่ สักวันหนึ่งสามีก็ต้องมองเห็นความดีของเธอแต่ความจริงกลับตบหน้าเธออย่างแรงต่อให้เธอควักหัวใจออกมาประคองไว้ตรงหน้าคนตระกูลลู่ คนตระกูลลู่ก็อาจไม่ชายตามองด้วยซ้ำห้าปีที่ทุ่มเทอยู่ฝ่ายเดียว ถึงเวลาที่ต้องเอาคืนมาแล้วเห็นได้ชัดว่าวันนี้ลู่เฉินกลับมาก็เพื่อจัดการธุระ ดังนั้นจึงเหลือบมองป้าหวังแล้วสั่งว่า “ป้าหวัง พาแม่ออกไปหน่อย”ซูเสี่ยวถังที่ยืนอยู่ด้านข้างไม่พูดอะไรสักคำตั้งแต่ต้นจนจบ แต่ในดวงตาของเธอกลับมีความเย็นชาเพิ่มขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกลู่เฉินเป็นผู้ดูแลกิจการทั้งหมดของตระกูลลู่ และบริหารบริษัทได้อย่างยอดเยี่ยมนิสัยของเขาก็ดี เขากตัญญูและอ่อนโยนต่อผู้ใหญ่ เขามีน้ำใจและรักษามิตรภาพต่อเพื่อน เขาให้รางวัลและลงโทษอย่างชัดเจนต่อลูกน้อง และเขาก็ดูแลเอาใจใส่พนักงานเป็นอย่างดี...ทุกคนที่เคยติดต่อกับเขาต่างพูดถึงเขาในทางที่ดีเป็นเสียงเดียวกัน เพื่อนที่รู

ประตูรถเปิดออก ลู่เฉินยกมือกันหลังคารถไว้ พร้อมกับยื่นมือไปหาเย่หนานเซิงในวินาทีที่นิ้วทั้งสิบประสานกัน ซูเสี่ยวถังก็หันกลับมาพอดีเมื่อเห็นภาพที่แทงใจตรงหน้า เธอกลับสงบนิ่งอย่างน่าประหลาดบางทีอาจเป็นเพราะคิดได้แล้ว ถึงได้ดูสงบไร้คลื่นลมเช่นนี้ถ้าเป็นเมื่อก่อน เธอคงร้องไห้ไปยกใหญ่แล้วแต่ตอนนี้เธอเพียงอยากถามลู่เฉินว่า ที่เขาพูดว่า “หนานเซิงเหมาะจะเป็นแม่มากกว่าเธอ” นั่นหมายความว่ายังไง“ลู่เฉิน คุณหมายความว่ายังไง?”ริมฝีปากของซูเสี่ยวถังสั่นเล็กน้อย แม้แต่น้ำเสียงก็ผิดเพี้ยนไปเย่หนานเซิงลงจากรถ มือยังคงเกาะอยู่ที่แขนของลู่เฉิน เงาของคนทั้งคู่ทอดลงบนพื้นถนนยาวเหยียดใต้แสงจันทร์ ลู่เฉินทำราวกับไม่ได้ยินที่ซูเสี่ยวถังพูด และพาเย่หนานเซิงเดินเข้าไปในคฤหาสน์เยว่หยวนทันทีซูเสี่ยวถังจำไม่ได้แล้วว่านี่เป็นครั้งที่เท่าไรที่เธอถูกเมินเฉยหัวใจของเธอเต็มไปด้วยบาดแผลมานานแล้ว แต่เธอยังปล่อยมือเรื่องลูกสาวไม่ได้ดังนั้น เธอจึงก้าวเข้าไป ไม่รู้ว่าเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนถึงคว้าข้อมือของลู่เฉินเอาไว้ แล้วตวาดใส่เขาเสียงดัง “ลู่เฉิน พูดมาสิ!”ในที่สุดลู่เฉินก็หยุดฝีเท้าและหันกลับมา เข

ตอนที่ประตูถูกผลักเปิดเบา ๆ ลู่เฉินก็ยื่นมือไปปิดไฟตามสัญชาตญาณภายในห้องพลันถูกความมืดเข้าปกคลุมลู่เฉินเอ่ยขณะคลายสายคาดเสื้อคลุมอาบน้ำ “ดึกแล้ว เริ่มกันเลยเถอะ เดี๋ยวฉันยังมีธุระอีก”ตอนประตูเปิด แสงจากทางเดินสาดเข้ามากระทบร่างคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตูจนมองเห็นได้ไม่ชัดนักป้าหวังได้ยินคำพูดของลู่เฉิน ทั้งร่างก็แข็งค้าง เธอไม่กล้าเดินเข้าไปข้างในต่อ จึงรีบเตือนเสียงเบาว่า “คุณผู้ชาย ฉันเองค่ะ”ลู่เฉินได้ยินดังนั้นก็ชะงักไปครู่หนึ่ง พอตั้งสติได้จึงยื่นมือเปิดไฟ เขามองป้าหวังแล้วถามด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความสงสัยว่า “เธอยังไม่กลับมาอีกเหรอ?”ป้าหวังเหงื่อออกเต็มตัว เธอพยักหน้า “ค่ะ”ทันใดนั้น บรรยากาศภายในห้องก็อึมครึมป้าหวังรู้ว่าลู่เฉินไม่พอใจ เธอเองก็จนใจ จึงได้แต่เอ่ยปลอบว่า “ปกติคุณนายกลับมาเร็วตลอดนะคะ เดือนที่แล้วไม่ถึงหกโมงก็กลับมาแล้ว วันนี้ยังไม่กลับ ฉันเดาว่าน่าจะมีธุระทำให้ล่าช้าค่ะ”ลู่เฉินฟังออกว่าป้าหวังตั้งใจจะปลอบ เขาไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงตอบเรียบ ๆ ว่า “ฉันรู้แล้ว”ป้าหวังกำลังจะเตือนให้ลู่เฉินพักผ่อนเร็วหน่อย แต่ไม่คิดเลยว่าวินาทีต่อมาเขาจะลุกพรวดขึ้นจากเต

ณ บ้านตระกูลซูซูเสี่ยวถังไม่ได้กลับมาที่นี่ครึ่งปีแล้ว บรรยากาศจึงดูแปลกประหลาดอย่างบอกไม่ถูกบนโต๊ะอาหารมีอาหารวางอยู่เต็มโต๊ะ ส่วนใหญ่ล้วนเป็นของที่ซูเสี่ยวถังชอบกินตอนที่เธอตัดสินใจแต่งงานกับลู่เฉิน คนในตระกูลซูทุกคนต่างคัดค้าน แต่ซูเสี่ยวถังกลับเอาเรื่องตัดขาดกับครอบครัวมาข่มขู่ บีบให้คนในตระกูลซูต้องยอมรับการแต่งงานครั้งนี้แต่หลังแต่งงาน ลู่เฉินก็ไม่เคยกลับบ้านตระกูลซูกับเธอเลยแม้แต่ครั้งเดียวพ่อซูกับซูเยี่ยนโจวต่างทำหน้าเย็นชา แม่ซูตาแดง คอยเช็ดน้ำตาไม่หยุด เวินอี่อยากช่วยคลี่คลายบรรยากาศ แต่ก็ไม่รู้จะเริ่มพูดจากตรงไหน ส่วนซูโม่โม่แอบสังเกตสีหน้าของทุกคนอยู่เงียบ ๆซูเสี่ยวถังเพิ่งจะลุกขึ้นเพื่อขอโทษคนในครอบครัว ซูเยี่ยนโจวก็เอ่ยเหน็บแนมขึ้นมาก่อน “พรุ่งนี้เป็นวันเกิดลู่จื้อหย่วน ทำไมยังมีเวลากลับบ้านตระกูลซูได้ล่ะ ไม่อยู่บ้านตระกูลลู่คอยรับใช้คนบ้านนั้นหรือไง?”ทุกคำพูดเต็มไปด้วยหนามแหลม แต่ซูเสี่ยวถังกลับเพียงยิ้ม จากนั้นก็เอ่ยอย่างสงบนิ่งว่า “พี่ ต่อไปฉันจะฉลองวันเกิดให้แค่พ่อของเราแล้ว”ซูเยี่ยนโจวได้ยินดังนั้นก็ชะงักไป ในใจทั้งเป็นห่วง แต่เสียงกลับยังเย็นชา “คราว

ตอนป้าหวังขึ้นมาถึงห้องหนังสือชั้นสอง ก็เห็นลู่เฉินกำลังรื้อหาอะไรบางอย่างอยู่ตรงโต๊ะหนังสือพอได้ยินเสียงฝีเท้า เขาก็เงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณ เมื่อเห็นว่าเป็นป้าหวัง จึงได้ถามว่า “คุณนายล่ะ?”ป้าหวังชี้ลงไปข้างล่าง “เหมือนคุณนายจะมีธุระด่วนค่ะ รีบร้อนออกไปแล้ว”ลู่เฉินยืดตัวตรง สีหน้าที่ปกติแทบไม่แสดงอารมณ์กลับมีความขุ่นเคืองขึ้นมาเล็กน้อย “ไปแล้ว?”เขาอุตส่าห์มาตามที่ซูเสี่ยวถังบอกเพื่อหาของในห้องหนังสือ แต่กลับไม่เห็นอะไรเลย ตอนนี้เธอยังหนีไปอีก จะไม่ให้เขาโกรธได้ยังไง?ป้าหวังเห็นว่าลู่เฉินกำลังโมโห ก็ถามอย่างหวาด ๆ ว่า “คุณผู้ชายกำลังหาอะไรอยู่คะ?”ลู่เฉินตอบว่า “คุณนายบอกว่ามีข้อตกลงฉบับหนึ่งอยู่บนโต๊ะ ป้าเคยเห็นไหม?”ป้าหวังคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกขึ้นได้ “อ๋อ จำได้แล้วค่ะ คุณนายเคยกำชับให้ฉันเอาให้คุณ ฉันกลัวลืมเลยเอาไปเก็บไว้ที่ห้องตัวเอง เดี๋ยวฉันไปเอามาให้ค่ะ”ลู่เฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เจือความไม่พอใจ “ต่อไปอย่าไปย้ายของในห้องหนังสือตามใจ”ป้าหวัง “ค่ะ”หลังจากป้าหวังลงไปหาของข้างล่าง ลู่เฉินก็นั่งลง แต่เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นกะทันหันเป็