คุณลู่พอเถอะ เมียไม่เอาคุณกับลูกแล้ว

ตอนที่ซูเสี่ยวถังกลับถึงคฤหาสน์จิ่นหยวน ก็เป็นเวลาสี่ทุ่มแล้ว

วันนี้วันที่สิบห้า เป็นวันตกไข่ของเธอ

ลูกคนแรกเป็นผู้หญิง พ่อแม่สามีจึงคอยเร่งให้มีอีกคนมาตลอด

ถ้าเป็นครอบครัวอื่น เธอคงต้องถามสักหน่อยว่าที่บ้านมีบัลลังก์รอให้สืบทอดหรือยังไง

แต่ตระกูลลู่เป็นตระกูลที่ร่ำรวยที่สุดในเจียงโจว ที่บ้านมีทรัพย์สินนับแสนล้านรอให้ลูกชายสืบทอดจริง ๆ

เมื่อเข้ามาในห้องนอน ลู่เฉินก็อาบน้ำล้างหน้าเรียบร้อยแล้ว

ทั้งสองตรงเข้าสู่เรื่องหลักทันทีโดยไม่มีแม้แต่การไถ่ถามสารทุกข์สุกดิบ

สามนาทีต่อมา ลู่เฉินก็เข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ

ไม่นานลู่เฉินก็เดินออกมาจากห้องน้ำ เขาหันหลังให้ซูเสี่ยวถังพลางสวมเสื้อผ้า และเอ่ยว่า “ตรวจตามเวลา ถ้าขึ้นสองขีดแล้วค่อยโทรหาฉัน!”

แต่งงานกันมาห้าปี เขาทำกับเธอแบบนี้มาตลอด พูดให้น้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้

ชีวิตแต่งงานของพวกเขาเหลือแค่ในนามเท่านั้น

ลู่เฉินเลี้ยงผู้หญิงคนหนึ่งไว้นอกบ้าน ซูเสี่ยวถังคุ้ยดูบัญชีโซเชียลทุกบัญชีของลู่เฉินจนพบเบาะแสบางอย่าง สุดท้ายจึงตามเจอบัญชีของผู้หญิงคนนั้นได้สำเร็จ

นับแต่นั้นมา เธอก็แอบส่องอยู่เงียบ ๆ

ผู้หญิงคนนั้นอัปเดตเรื่องราวอยู่เป็นประจำ ตั้งแต่เรื่องเล็กอย่างอาหารสามมื้อในแต่ละวัน ไปจนถึงเทศกาลและวันเกิด

ก่อนเริ่มแผนมีลูกคนที่สอง ซูเสี่ยวถังแทบไม่ได้เจอลู่เฉินเลย แต่ตอนนี้พวกเขาได้พบกันเพียงเดือนละครั้งเท่านั้น

พอรู้ว่าลู่เฉินรีบไป ซูเสี่ยวถังจึงรีบลุกขึ้นแล้วเอ่ยกับแผ่นหลังของเขาว่า “เรามาคุยกันหน่อยเถอะ”

ลู่เฉินหันกลับมามองเธอโดยที่สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลงเลยแม้แต่น้อย ก่อนจะถามว่า “คุยอะไร?”

ซูเสี่ยวถังลดเสียงลง น้ำเสียงแทบจะเป็นการอ้อนวอน “ฉันอยากใช้ชีวิตคู่กับคุณให้ดี”

ทั้งที่รู้ดีว่าไม่มีความจำเป็นต้องดำเนินชีวิตแต่งงานนี้ต่อไปแล้ว แต่ซูเสี่ยวถังก็ยังอยากลองดูสักตั้ง

เผื่อว่าจะมีปาฏิหาริย์

กว่าจะได้แต่งงานกับคนที่เธออยากแต่งด้วยไม่ใช่เรื่องง่าย แถมยังมีลูกสาวด้วยกันแล้ว เธอไม่อยากให้ชีวิตแต่งงานของตัวเองจบลงด้วยความล้มเหลว

แต่คำพูดของเธอกลับเหมือนก้อนหินที่จมหายลงทะเล ไม่รู้ว่าลู่เฉินไม่ได้ยินจริง ๆ หรือแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินกันแน่

เขาสวมเสื้อผ้าจนเรียบร้อย ใส่นาฬิกาข้อมือแล้วเดินออกไปข้างนอก

ก่อนที่ลู่เฉินจะจากไปเพียงเสี้ยววินาที ความรู้สึกของซูเสี่ยวถังก็พังทลายลงอย่างกะทันหัน เธอถามออกไปว่า “ลู่เฉิน คุณกลับจิ่นหยวนแค่เดือนละครั้ง ไม่เคยเป็นฝ่ายโทรหาฉันก่อน เราไม่เคยกินข้าวด้วยกันสักมื้อ สามีภรรยาต่างคนต่างอยู่ ชีวิตแต่งงานแบบนี้มันจะมีความหมายอะไร?”

ฝีเท้าของลู่เฉินชะงักไป ผ่านไปครู่ใหญ่เขาจึงหันกลับมามองซูเสี่ยวถัง เขาไม่สนใจน้ำตาของเธอ ไม่สนใจความน้อยใจของเธอ เพียงเอ่ยกับเธอว่า “รอเธอท้องลูกชายแล้วฉันจะกลับมาอยู่ที่จิ่นหยวน”

พูดจบ เขาก็จากไปโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ซูเสี่ยวถังยืนอยู่ที่เดิม ไม่ได้วิ่งตามออกไปอีก

แปดปีที่ชอบเขา ห้าปีของชีวิตแต่งงาน เธอทุ่มเทให้ทุกอย่าง แม้กระทั่งตอนคลอดลูกสาว เธอเกิดภาวะน้ำคร่ำอุดตันในกระแสเลือด หมอแจ้งอาการวิกฤตถึงสามครั้ง

แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังยอมเสี่ยงเดินผ่านประตูผีอีกครั้งเพื่อพยายามมีลูกคนที่สองให้เป็นเด็กผู้ชาย

แต่ในตอนนี้ จู่ ๆ เธอก็รู้สึกสับสนขึ้นมาว่าสิ่งที่ทำอยู่มันคุ้มค่าจริง ๆ หรือไม่?

หลังอาบน้ำเสร็จและเดินออกมาจากห้องน้ำ ซูเสี่ยวถังก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตามความเคยชิน เข้าไปยังบัญชีของตัวเองในอินสตาแกรม แล้วเปิดหมวด “คนที่ดูบ่อย” ซึ่งมีเพียงบัญชีเดียวที่ใช้รูปโปรไฟล์หน้าตาหวาน ๆ ชื่อบัญชีว่า ‘เสี่ยวเย่’

เมื่อกดเข้าไปที่หน้าโปรไฟล์ ซูเสี่ยวถังก็พบว่ามีวิดีโอใหม่เพิ่มขึ้นหนึ่งรายการ เพิ่งโพสต์เมื่อสองนาทีก่อน ในวิดีโอมีเพียงภาพเงาของคนสองคนใต้เสาไฟถนน แต่ตรงมุมขวาล่างของภาพกลับเผยให้เห็นมือที่ประสานกันโดยไม่ได้ตั้งใจ ทั้งคู่ยังสวมสร้อยข้อมือคู่กันอีกด้วย

ข้อความประกอบวิดีโอเขียนว่า “ใต้แสงไฟถนนมีเงาสองเงา เงาหนึ่งเป็นของฉัน ส่วนอีกเงาก็เป็นของฉันเหมือนกัน”

เมื่อเห็นตรงนี้ หัวใจของซูเสี่ยวถังพลันบีบรัด แต่เมื่อเทียบกับตอนแรกที่รู้สึกราวกับฟ้าถล่มดินทลาย ปฏิกิริยาของเธอในตอนนี้ถือว่าสงบนิ่งมากแล้ว

หรือบางทีเธออาจจะชินเสียแล้ว

ทุกครั้งที่ได้พบกัน ลู่เฉินก็เอาแต่จะรีบร้อนไปหาผู้หญิงอีกคน

แต่เมื่อเก็บอารมณ์แล้วลองคิดดู ขอเพียงลู่เฉินยังยอมให้เธอเป็นคนคลอดลูกชายที่จะสืบทอดกิจการตระกูล ตำแหน่งคุณนายลู่ก็จะไม่สั่นคลอนตลอดไป

เพียงแต่ซูเสี่ยวถังต้องฝืนกลืนข้าวกึ่งสุกกึ่งดิบที่เรียกว่าชีวิตแต่งงานชามนี้ลงไปด้วยตัวเอง

……

หนึ่งเดือนต่อมา

หนึ่งทุ่มตรง ซูเสี่ยวถังรีบกลับมาที่จิ่นหยวนพร้อมกับผลตรวจครรภ์ที่เพิ่งออกมาใหม่ ๆ

ขณะที่กำลังจะก้าวเข้าไปในห้องรับแขก ซูเสี่ยวถังก็ได้ยินเสียงของหลินซิ่วจู แม่สามีดังขึ้นว่า “ลู่เฉิน แกก็อายุสามสิบสองแล้ว ถ้าซูเสี่ยวถังคลอดลูกชายไม่ได้ ก็ให้ผู้หญิงที่แกเลี้ยงไว้นอกบ้านนั่นคลอดให้แกสิ”

ลู่เฉินก็ปฏิเสธข้อเสนอของหลินซิ่วจูแทบจะในทันที “มันจะเหมือนกันได้ยังไง?”

หลินซิ่วจูเริ่มโมโห “ทำไมจะไม่เหมือน?”

ซูเสี่ยวถังถอยไปหลบอยู่ด้านข้าง เพราะลู่เฉินออกปากพูดแทนเธอ หัวใจดวงเล็กของเธอจึงเต้นแรงขึ้นมาเล็กน้อย

ใช่แล้ว ไม่ว่าลู่เฉินจะทำตัวเหลวไหลแค่ไหน แต่ภรรยาของเขาก็มีเพียงเธอคนเดียว

ไม่นาน เสียงของลู่เฉินก็ดังขึ้นอีกครั้ง “แม่ แม่ลืมเรื่องที่ตอนซูเสี่ยวถังคลอดเหยาเหยาแล้วเกิดภาวะน้ำคร่ำอุดตันในกระแสเลือดแล้วหรือไง?”

พอหลินซิ่วจูได้ยินก็ยิ่งโมโหหนักกว่าเดิม “แกยังกล้าพูดอีก คนอื่นคลอดกันสี่ห้าคนยังไม่เห็นเป็นอะไร มีแต่ซูเสี่ยวถังนี่แหละที่ทำเหมือนจะเป็นจะตาย ซวยจริง ๆ!”

คำต่อว่าซูเสี่ยวถังของหลินซิ่วจู ลู่เฉินไม่ได้ฟังเข้าหูแม้แต่ประโยคเดียว เขาเพียงอธิบายว่า “การคลอดลูกมีความเสี่ยงสูงมาก อาเซิงยังเด็ก ผมไม่กล้าพอจะให้เธอแบกรับความเสี่ยงแบบนี้”

คำพูดนี้ทำให้ซูเสี่ยวถังที่ยืนอยู่หน้าประตูรู้สึกราวกับถูกฟ้าผ่า เธอยืนนิ่งแข็งอยู่กับที่ แต่น้ำตากลับไม่ไหลออกมา

เขาไม่กล้าให้เย่หนานเซิงต้องรับความเสี่ยง แล้วเธอล่ะ เธอรับได้งั้นเหรอ?

ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าลู่เฉินไม่ได้รักเธอ ทั้งที่รู้ว่าเขาทรยศเธอ ทั้งที่รู้ว่าพวกเขาไม่ควรฝืนเดินหน้าต่อไปอีก แต่ซูเสี่ยวถังก็ยังไร้เดียงสาคิดจะใช้ลูกมาผูกหัวใจเขาเอาไว้

เธอคิดว่าไม่ว่าลู่เฉินจะเที่ยวเล่นนอกบ้านมากแค่ไหน อย่างน้อยสถานะคุณนายลู่ก็จะเป็นของเธอตลอดไป

แต่ความจริงกลับโหดร้ายยิ่งกว่าที่เธอคิดเสียอีก

ที่แท้เธอก็เป็นเพียงเครื่องมือผลิตลูกสำหรับลู่เฉินเท่านั้น

แต่เขาลืมไปแล้วว่าหลังจากที่เธอคลอดเหยาเหยาในตอนนั้น เธอเคยตกอยู่ในภาวะซึมเศร้าอยู่ช่วงหนึ่ง และยังกลัวเลือดอีกด้วย

เธอเป็นคนที่หมอช่วยยื้อกลับมาจากขอบเหวแห่งความตาย

ลู่เฉินกลัวว่าเย่หนานเซิงจะเกิดอันตราย แต่เขากลับลืมไปว่าร่างกายของซูเสี่ยวถังมีความเสี่ยงมากยิ่งกว่า

ซูเสี่ยวถังไม่ได้ยินแล้วว่าสามีกับแม่สามีพูดอะไรกันต่ออยู่ภายในบ้าน

เธอยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อมีทายาทให้ตระกูลลู่ แต่กลับต้องนอนเดียวดายทุกค่ำคืน ซ้ำยังได้เขาควายบนหัวเป็นการตอบแทน

เธอกำผลตรวจครรภ์แน่น พลางคิดว่าทุกอย่างก็คงถึงเวลาต้องจบลงแล้ว

วันนี้เดิมทีควรเป็นวันที่พวกเขาพยายามมีลูกคนที่สองกันเดือนละครั้ง แต่ตอนนี้ซูเสี่ยวถังกลับรู้สึกว่ามันไม่มีความหมายอะไรอีกต่อไป

ที่แท้การหมดใจกับใครสักคนก็เกิดขึ้นได้ในชั่วพริบตาจริง ๆ

ส่วนเด็กในท้องก็คงไม่มีความจำเป็นต้องเก็บเอาไว้อีกแล้ว

ในเมื่อคนอื่นไม่สนใจว่าเธอจะเป็นหรือตาย อย่างน้อยเธอก็ควรสนใจชีวิตตัวเอง

ขณะที่กำลังจะหันหลังจากไป ป้าหวังซึ่งเป็นคนรับใช้ก็เห็นเธอเข้า “คุณนายกลับมาแล้วหรือคะ?”

ซูเสี่ยวถังยิ้มให้ป้าหวัง พลางคิดว่าไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว วันนี้คุยเรื่องหย่าให้จบไปเลยดีกว่า