Be cruel ผู้ชายร้ายกาจคนนี้เป็นของเธอ のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

ตอนที่1 อดีตที่จำฝังใจมิเกลค่อย ๆ จัดเก็บอุปกรณ์การเรียนลงกระเป๋าอย่างเชื่องช้า ทุกท่วงท่าดูราวกับกำลังประวิงเวลาเพื่อให้หัวใจที่เต้นรัวแรงในอกได้สงบลงภายใต้รูปลักษณ์ที่ดูเรียบร้อย ดวงตากลมใสที่มักฉายแววอ่อนโยนของเด็กสาวมัธยมปลายคนนี้ ซ่อนความรู้สึกที่อัดอั้นมาเนิ่นนาน หลายคนอาจมองว่าเธอเข้มแข็งและนิ่งเงียบ ทว่าความจริงแล้ว หัวใจของเธอบอบบางและหวั่นไหวง่ายกว่าที่ใครจะจินตนาการ“แกจะเอาจริงใช่ไหมวันนี้?”เสียงของ พิพิม เพื่อนสนิทผมสั้นหน้าคม ดังทำลายความเงียบ พิพิมกอดอกพิงขอบโต๊ะ สายตาที่มองมามีทั้งความตื่นเต้นและเป็นกังวลอยู่ในที“อือ...” มิเกลขานรับในลำคอ เสียงของเธอบางเบาราวกับสายลม “ฉันตัดสินใจแล้ว... ว่าจะบอกพี่เขาให้รู้ในวันนี้แหละ”“ในที่สุด!” พิพิมอุทานออกมาพร้อมรอยยิ้มกว้าง “เพื่อนฉันที่เก็บงำความลับนี้มาเนิ่นนานนน~ ก็ได้เวลาปลดปล่อยมันออกมาสักที!”มิเกลหลุบตาลงต่ำ พยายามหลบสายตาคาดหวังของเพื่อน มือที่กำสายกระเป๋าเย็นเฉียบและสั่นน้อยๆ“ขอแค่ได้บอก... ก็คงพอแล้วมั้ง”คำพูดนั้นดูคล้ายการปลอบประโลมตัวเองให้พร้อมรับความผิดหวังที่อาจเกิดขึ้น แต่ในใจลึกๆ เธอกลับรู้ดีว่า การรวบรวมค

ตอนที่3 แรกเจอหนึ่งสัปดาห์ผ่านไปในรั้วมหาวิทยาลัย...ชีวิตนิสิตใหม่ของมิเกลเริ่มเข้าที่เข้าทางมากขึ้น ความกังวลที่เคยมีในวันแรกค่อย ๆ จางลง เธอไม่เห็นเงาของลีออน อีกเลย ซึ่งนั่นถือเป็นเรื่องดีที่สุดสำหรับเธอมิเกลเริ่มปรับตัวกับการเรียนที่หนักขึ้น และการใช้ชีวิตอิสระในหอพัก ห้องที่เธอเลือกกลายเป็นพื้นที่ปลอดภัยเพียงแห่งเดียวที่เธอใช้ซ่อมแซมความเหนื่อยล้าในแต่ละวันเช้าวันนี้ มิเกลเดินเข้าไปในห้องบรรยายรวมขนาดใหญ่ สายตาพยายามสอดส่องหาแผ่นหลังของวินหรือรอยยิ้มของอ้อน แต่กลับไร้วี่แววของทั้งคู่‘สงสัยวินจะพาอ้อนไปทำธุระอีกแล้วมั้ง’เธอคิดในใจ ก่อนจะตัดสินใจเดินไปเลือกที่นั่งว่างแถวกลางห้อง ซึ่งยังพอมีพื้นที่เหลือเฟือให้เธอนั่งได้อย่างไม่เบียดเสียดขณะที่เธอกำลังหยิบสมุดจดออกมาวาง หญิงสาวคนหนึ่งที่มีใบหน้าจิ้มลิ้มและท่าทางดูเป็นมิตรก็เดินเข้ามาหยุดอยู่ที่ข้างโต๊ะ“ขอโทษนะจ๊ะ ตรงนี้นั่งได้ไหม?” เธอเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มอาย ๆ“ได้สิๆ” มิเกลยิ้มตอบ พลางขยับกระเป๋าออกเพื่อเปิดทาง หญิงสาวคนนั้นรีบนั่งลงทันทีด้วยท่าทีโล่งอก“ขอบใจมากนะ... เราชื่อนีน่านะ พอดีเรามาสายไปหน่อย เพื่อนที่รู้จักตอนวันปฐ

ตอนที่5 แรงสะกิดเพียงนิดรุ่งเช้าที่แสนวุ่นวาย... มิเกลหอบกระเป๋าและไอแพดวิ่งหน้าตั้งเข้าตึกเรียน ลมหายใจหอบถี่จนทรวงอกกระเพื่อมไหว วันนี้เธอตื่นสาย เพราะเกือบทั้งคืนเอาแต่พลิกตัวไปมา ความคิดฟุ้งซ่านตีกันยุ่งเหยิงจนกว่าจะข่มตาหลับได้จริง ๆ ก็เกือบรุ่งสาง“สายแล้ว... สายแน่ ๆ มิเกลเอ๊ย” เธอพึมพำกับตัวเองพลางรัวนิ้วลงบนปุ่มลิฟต์อย่างลนลานติ๊ง!ประตูลิฟต์เปิดออกในจังหวะที่หัวใจเธอเต้นรัวที่สุด มิเกลเตรียมจะพุ่งตัวเข้าไปด้านในโดยไม่ทันสังเกตสิ่งใด ทว่าฝีเท้ากลับต้องชะงักกึก ร่างกายเหมือนถูกสาปให้หยุดทำงานไปชั่วขณะเมื่อสายตาสบเข้ากับใครบางคนเขายืนอยู่ด้านในนั้น ท่ามกลางกลุ่มเพื่อนผู้ชายที่กำลังสนทนากันอย่างออกรส และมีนักศึกษาหญิงอีกสองสามคนยืนอยู่ไม่ห่าง ลีออนยังคงโดดเด่นราวกับมีแสงสปอตไลต์ส่องลงมาที่เขาเพียงคนเดียว“ไปไหมคะน้อง? ลิฟท์ยังพอมีที่ว่างนะ” รุ่นพี่ผู้หญิงคนหนึ่งเอ่ยชวนพร้อมรอยยิ้มมิเกลอ้าปากเตรียมจะปฏิเสธเพื่อรอตัวถัดไป แต่ทว่า...“ขอโทษครับ ๆ! ขอทางหน่อย!” แรงกระแทกจากนักศึกษาด้านหลังที่รีบร้อนไม่แพ้กันทำให้ร่างเล็กเซถลาเข้าไปด้านในลิฟต์ทันทีมิเกลเสียหลักถลาไปข้างหน้า และก

ตอนที่7 ความลับนี้...ห้ามบอกใครเวลา21.00 น.ผับ The Atticบรรยากาศยามค่ำคืนที่ The Attic เต็มไปด้วยความตื่นตาตื่นใจ แสงไฟนีออนสีม่วงและน้ำเงินสลัว ๆ ตัดกับเฟอร์นิเจอร์ไม้สีเข้มและเบาะหนังขัดมันเพิ่มความหรูหราแบบดิบเท่ตัวร้านโปร่งโล่งด้วยเพดานสูงสมชื่อ แต่กลับหนาแน่นไปด้วยผู้คนในโซนหน้าเวที เสียงดนตรีแนว House จังหวะหนักหน่วงสลับกับเพลงสากลยอดฮิตดังกระหึ่มจนสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่พื้นไม้มิเกล และ นีน่า เดินเข้ามาท่ามกลางสายตาหลายคู่ที่หันมองตามคืนนี้มิเกลเลือกสวมชุดเดรสสายเดี่ยวสีครีมยาวคลุมเข่า ทับด้วยเสื้อคาดิแกนผ้าบางตัวสั้นสีเข้าชุดกัน ดูละมุนตาแต่แฝงความมีสไตล์ เธอปล่อยผมยาวสลวยที่ดัดลอนคลายๆ ไว้ที่ปลายผม กลิ่นหอมจางๆ จากตัวเธอยิ่งทำให้ดูน่าทะนุถนอม ส่วนนีน่ามาในลุคที่ซนกว่าด้วยเสื้อครอปสีดำแมตช์กับกระโปรงยีนส์สั้น และรองเท้าผ้าใบ ทั้งคู่ไม่ได้แต่งตัวโป๊แต่กลับดูสวยเด่นและดูสะอาดสะอ้านท่ามกลางแสงสี“เกล นีน่า! ทางนี้ ๆ” เสียงรุ่นพี่ผู้หญิงในสายรหัสดังแทรกเสียงเพลงมา พร้อมกับกวักมือเรียกพวกเธอไปที่โต๊ะโซน VIP ที่ยกสูงขึ้นเล็กน้อย ทำให้มองเห็นบรรยากาศทั่วทั้งร้านได้ชัดเจน

ตอนที่9 ก็อ้อนวอนฉันสิภาพรอบกายของมิเกลเริ่มพร่าเลือนจนกลายเป็นสีสันที่บิดเบี้ยว ในหูของเธอมีเสียงอื้ออึงคล้ายคลึงเสียงคลื่นดังกระหึ่ม สลับกับเสียงชีพจรที่เต้นตุบตับอยู่ข้างขมับร่างกายของเธอหนักอึ้งแต่ในขณะเดียวกันกลับรู้สึกวูบวาบเหมือนลอยอยู่ในอากาศ ความร้อนระอุขุมหนึ่งแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย โดยเฉพาะจุดอ่อนไหวกึ่งกลางกายสาวที่เริ่มสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่อยู่เธอกระพริบตาครั้งแล้วครั้งเล่า พยายามจะมองภาพตรงหน้าแต่สายตากลับไม่รักดี มันไม่สามารถโฟกัสสิ่งใดได้เลย เห็นเพียงเงาร่างตะคุ่มและการเคลื่อนไหวที่วุ่นวาย“กรี๊ด! ปล่อยนะ! บอกให้ปล่อยไง!”เสียงกรีดร้องของอ้อนดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท พร้อมกับเสียงโวยวายของนักท่องเที่ยวคนอื่นๆ ที่แตกตื่นกับสถานการณ์ตรงหน้า“ลากออกไป!” เสียงทุ้มตวาดกร้าวระเบิดขึ้น ทรงพลังและดุดันจนบรรยากาศรอบข้างเย็นเหยียบ “ใครอนุญาตให้พวกมึงปล่อยให้คนระยำแบบนี้เข้ามาในโซนกู? เอามันไปโยนทิ้งข้างนอก”นั่นคือเสียงของลีออน... แม้สติจะเลือนราง แต่มิเกลจำน้ำเสียงกดต่ำที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจนั้นได้ดีสติของเธอขาดผละลงในวินาทีที่แข้งขาไร้เรี่ยวแรง ร่างเล็กกำลังจะร่วงลงไปก