บททั้งหมดของ Be cruel ผู้ชายร้ายกาจคนนี้เป็นของเธอ: บทที่ 11 - บทที่ 20

ตอนที่11 อ้อนวอนให้มากกว่านี้สิ NC🔞++🔥มิเกลกลืนก้อนสะอึกลงคอที่แห้งผากอย่างยากลำบาก ความร้อนรุ่มที่พุ่งพล่านทำให้สติสัมปชัญญะของเธอแทบไม่หลงเหลือลีออนหัวเราะในลำคอแผ่วเบา เป็นเสียงที่ฟังดูเซ็กซี่และอันตรายในเวลาเดียวกัน เขาค่อยๆ คุกเข่าลงตรงหน้าอ่างอาบน้ำหินอ่อน ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องใบหน้าแดงซ่านของคนตัวเล็กอย่างถือไพ่เหนือกว่าเขาดูนิ่งสงบ เยือกเย็น ผิดกับเธอที่กำลังจะมอดไหม้ไปกับกองไฟที่มองไม่เห็น“พี่รอฟังอยู่นะ...” ลีออนเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มอย่างคนใจดี ทว่าแววตากลับวาวโรจน์ไปด้วยความต้องการที่ร้ายกาจ “ไหนบอกพี่สิ ว่าคนเก่งอยากให้พี่ช่วยยังไง?”มิเกลหอบหายใจถี่ มือเรียวที่สั่นเทาเอื้อมไปเกาะไหล่แกร่งของเขาไว้เพื่อพยุงตัว“เกล... เกลทรมานค่ะ พี่ลีออน ช่วยเกล... นะคะ”“เรียกชื่อพี่เพราะๆ แบบนี้สิคะถึงจะน่าช่วย”“อึก...!”ลีออนใช้นิ้วเรียวไล้วนไปตามผิวแก้มร้อนผ่าวของเธออย่างแผ่วเบา แต่กลับไม่ยอมขยับเข้าหามากกว่านั้น เขาใช้ชั้นเชิงบีบคั้นให้เหยื่อตัวน้อยเป็นฝ่ายรุกเข้าหาเอง“แต่ถ้าแค่ให้ช่วยเฉยๆ พี่ว่าพี่ไปตามหมอมาให้เกลดีกว่าไหมคะ? จะได้จบเรื่องไป”“ไม่เอา!... ไม่เอาหมอค่ะ”

ตอนที่13 อดสูท่ามกลางความเงียบสงัดของค่ำคืน เสียงลมหายใจหอบถี่สลับกับเสียงเนื้อกระทบเนื้อที่รุนแรงและสม่ำเสมอพยายามจะกลบทับทุกสิ่งกลิ่นอายกามารมณ์คละคลุ้งไปทั่วห้อง มิเกลนอนหอบหายใจโรยริน ร่างกายที่เคยเร่าร้อนด้วยฤทธิ์ยาบัดนี้เริ่มสงบลงจนเหลือเพียงความอ่อนเพลียที่หนักอึ้งเวลาผ่านไปกว่าสามชั่วโมงที่เธอถูกชายหนุ่มที่ชื่อ ลีออน ต้อนเข้าสู่สมรภูมิรักครั้งแล้วครั้งเล่า จนตอนนี้ช่องทางที่เคยคับแน่นเริ่มรู้สึกเจ็บแปลบทุกครั้งที่เขาโถมกายเข้าหา“ลีออน... อื้อ... พอแล้ว... เกลไม่ไหวแล้ว” เธอครางบอกเสียงแผ่ว เบือนหน้าหนีสัมผัสเร่าร้อนอย่างคนหมดสิ้นเรี่ยวแรง “เกลง่วง... อยากนอนแล้ว”ลีออนชะงักไปเล็กน้อยแต่ยังไม่หยุดสะโพกที่กำลังทำหน้าที่อย่างดุดัน เขาโน้มตัวลงมาประคองใบหน้าสวยที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อให้หันกลับมาสบตา แววตาคมกริบนั้นยังมีประกายแห่งความต้องการที่ยังไม่ดับลงง่ายๆ“ง่วงเหรอ?” เขาถามพลางเค่นยิ้มเจ้าเล่ห์ มุมปากยกขึ้นอย่างมีชั้นเชิง“อะ อื้อ” มิเกลพยักหน้ารัวๆ“ไหนตอนแรกอ้อนวอนซะเสียงหลงเลยไง... ยามันหมดฤทธิ์แล้วถึงได้มาสั่งแบบนี้เหรอคนเก่ง? แต่เสียใจนะ... ยาของฉันมันยังออกฤทธิ์ไม่ครบโดส

ตอนที่15 ผู้ล่ามิเกลเดินลากขาตามแรงจูงของนีน่าพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ บริเวณลานจอดรถและใต้ตึกคณะอย่างระแวงจัด ทุกครั้งที่มีรถหรูขับผ่านหรือเห็นผู้ชายร่างสูงสวมชุดดำ เธอจะเผลอสะดุ้งและขยับเข้าไปใกล้เพื่อนสาวโดยไม่รู้ตัว“เป็นอะไรหรือเปล่าเกล?” นีน่าถามพลางเลิกคิ้วสงสัย“ปะ...เปล่า เราแค่รู้สึกเพลียๆ แล้วแดดมันร้อนน่ะ เลยมึนหัวนิดหน่อย”มิเกลตอบบ่ายเบี่ยงพลางปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ทั้งที่ในใจเต้นโครมครามจนกลัวว่านีน่าจะได้ยินเมื่อมาถึงหน้าลิฟท์ ใจดวงน้อยกระตุกครั้งแล้วครั้งเล่า ทุกวินาทีที่ตัวเลขดิจิทัลขยับลงมา มิเกลภาวนาในใจนับครั้งไม่ถ้วนว่า 'อย่าให้เจอตอนนี้เลย' ทว่าเมื่อประตูลิฟท์เปิดออก กลับไร้วี่แววของผู้คน ความว่างเปล่าภายในกล่องเหล็กสี่เหลี่ยมทำให้เธอถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก“ว้าว! วันนี้โชคดีจัง ไม่มีคนขึ้นลิฟท์เลยเนอะเกล” นีน่าหัวเราะร่าพลางก้าวเข้าไปกดชั้นหกลิฟท์ขยับขึ้นอย่างนุ่มนวล ทั้งสองคนยืนคุยกันเรื่องตารางเรียนที่แสนอัดแน่นโดยไม่ทันสังเกตว่าลิฟท์กำลังจะหยุดลงที่ชั้นสอง ประตูลิฟท์ค่อยๆ เปิดออกกว้าง ทันใดนั้น... กลิ่นน้ำหอมที่แสนคุ้นเคยผสมบุหรี่จางๆ ลอยมาแตะจมูกหัวใจของมิ

ตอนที่17 ปีศาจทั้ั้งสองก้าวเข้ามาถึงลานกิจกรรมในเวลาต่อมา บรรยากาศที่เคยเต็มไปด้วยเสียงตะโกนของรุ่นพี่ก็พลันเงียบกริบลงทันตา เฟรชชี่ปีหนึ่งที่นั่งเรียงแถวกันอย่างเป็นระเบียบรวมถึงรุ่นพี่ระเบียบต่างพากันหันขวับมามองเป็นตาเดียวสายตาหลายสิบคู่ที่จ้องมองมาทำให้มิเกลหน้าถอดสี เธอรู้สึกประหม่าจนทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ก้มหน้าชิดอกพยายามหลบหลังร่างสูงใหญ่ของลีออน ลีออนเองก็เหลือบมองคนข้างกายเล็กน้อยด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจะปรายตาคมกริบมองไปยังกลุ่มรุ่นพี่ปีสามและปีสี่ที่กำลังยืนคุมแถวอยู่“พอดีน้องมาช่วยผมเก็บของที่ห้องเชียร์ เลยมาสาย...ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ...”น้ำเสียงนิ่งสนิททว่าทรงอำนาจของลีออนทำให้รุ่นพี่ระเบียบที่กำลังจะอ้าปากตำหนิถึงกับชะงัก ทุกคนต่างพยักหน้าเข้าใจทันทีโดยไม่มีใครกล้าซักไซ้ต่อ ก่อนที่รุ่นพี่คนหนึ่งจะเอ่ยอนุญาตเสียงเรียบ“อ๋อ... งั้นน้องรีบเข้าไปนั่งที่เถอะครับ”มิเกลลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก เธอรีบก้มตัวเดินเลี่ยงเข้าไปยังแถวที่นั่งท้ายสุด ซึ่งมี นีน่า นั่งกระสับกระส่ายรออยู่ก่อนแล้ว เพื่อนสาวรีบขยับที่ว่างให้พลางคว้าแขนมิเกลไว้แล้วกระซิบถามเสียงเบาทันที“เกล! ไปช่วยเก็บของท่า

ตอนที่19 ค่าของ...รถยนต์คันหรูเคลื่อนตัวออกไปสู่ถนนใหญ่ท่ามกลางความเงียบสนิทที่ชวนให้อึดอัดใจแอร์ภายในรถเย็นฉ่ำจนมิเกลรู้สึกหนาวสั่น แต่เธอก็ทำได้เพียงนั่งตัวลีบเกร็ง แผ่นหลังแนบชิดไปกับเบาะหนังราคาแพง สายตาจดจ้องออกไปนอกหน้าต่างอย่างไร้จุดหมาย ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวหรือปรายตามองชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างกาย เพราะกลัวว่าลมหายใจที่สั่นพร่าของเธอจะทำให้เขาจับสังเกตได้ลีออนเหลือบมองกระจกหลังเพียงเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยถามนีน่าด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ“ห้องเธออยู่ไหน”“อ๋อ... ตรงสี่แยกไฟแดงข้างหน้าค่ะพี่ลีออน เลี้ยวซ้ายไปนิดเดียวก็ถึงแล้วค่ะ” นีน่ารีบบอกพิกัดอย่างกระตือรือร้นมิเกลขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงงงวย เธอจำได้ว่าซอยเข้าหอพักของเธอถึงก่อนที่พักของนีน่าเสียด้วยซ้ำ แต่ลีออนกลับขับเลยมาหน้าตาเฉย“พี่ลีออนคะ... พี่ขับเลยซอยเกลมาแล้วนะคะ” มิเกลแย้งขึ้นเสียงเบาพลางหันไปมองเขา“เหรอ? พอดีถนนมันมืด ฉันเลยไม่ทันสังเกต” ลีออนตอบกลับหน้าตาย น้ำเสียงกวนประสาทนั้นขัดกับสายตาคมกริบที่ดูเจ้าเล่ห์จนคนฟังได้แต่นิ่งอึ้งนีน่าที่นั่งอยู่เบาะหลังลอบอมยิ้มกริ่ม เธอเริ่มมั่นใจแล้วว่ารุ่นพี่คนนี้คงไม่ได้แค่ใจดีมาส่