Todos os capítulos de เจ็ดปีไม่แต่ง พอบอกเลิกอย่ามาสติแตกสิ: Capítulo 1 - Capítulo 10

ได้ยินมาว่าในใจของผู้ชายทุกคนมักซ่อนรักแรกที่รักแต่ไม่อาจครอบครองเอาไว้คนหนึ่ง เจียงหยวนเคยคิดมาตลอดว่าเฮ่อซืออวี้คือข้อยกเว้น เพราะพวกเขาต่างก็รักกันมาตั้งแต่วัยเยาว์ แต่น่าเสียดาย โลกใบนี้มันก็แค่เวทีขนาดใหญ่สำหรับรักแรกเท่านั้นแหละดูเหมือนเฮ่อซืออวี้เองก็หนีไม่พ้นเรื่องนี้เช่นกัน เจียงหยวนอยู่กับเฮ่อซืออวี้มาตั้งแต่อายุสิบแปด จนถึงวันนี้ก็ครบเจ็ดปีเต็ม ผ่านคืนวันร่วมกันมานับกว่าสองพันวันสองพันคืน ทำทุกอย่างที่คู่รักทำด้วยกัน แต่กลับไม่สามารถเทียบเท่ากับเพียงสายตาแรกเห็นในวัยเยาว์ของผู้ชายคนนี้ได้เลยคิดดูแล้วก็น่าขำไม่น้อย เธอใช้เวลาถึงเจ็ดปี แต่ก็ไม่อาจมองเห็นหัวใจของผู้ชายคนหนึ่งได้อย่างปรุโปร่งสรุปแล้ว ต้องรักมากมายขนาดไหนกันนะ ถึงทำให้เขายอมเก็บผู้หญิงคนนั้นซ่อนไว้ในใจมานานหลายปี? การเหม่อลอยของเจียงหยวนทำให้ชายหนุ่มที่กำลังเอาอกเอาใจเธออย่างเต็มที่ไม่พอใจเป็นอย่างมาก จนอดไม่ได้ที่จะเตือนเธอว่าอย่าวอกแวก เรื่องบนเตียงเฮ่อซืออวี้มักจะดุดันอยู่เสมอแล้วเขาก็เผลอไปชนกล่องผ้าไหมสีดำตรงหัวเตียงจนคว่ำลงเขารีบยื่นมือไปรับเอาไว้เพื่อไม่ให้ร่วงลงมาทับคนใต้ร่างดูเห

เมื่อเจียงหยวนแจกจ่ายเอกสารเสร็จแล้วหันกลับมา หลู่ไป๋จือก็เข้านั่งที่เรียบร้อยแล้วแต่ที่นั่งที่เธอนั่งกลับเป็นที่ประจำของเจียงหยวน เจียงหยวนชะงักไปครู่หนึ่ง กำลังจะเอ่ยปากเตือน แต่กลับได้ยินเฮ่อซืออวี้พูดว่า “ต่อไปคุณนั่งตรงนั้น” หลู่ไป๋จือยิ้มให้อย่างเขินอาย “ฉันเพิ่งมาทำงาน มีหลายเรื่องที่ไม่เข้าใจต้องคอยปรึกษาอาอวี้ ถ้านั่งใกล้กันหน่อยก็คงสะดวกกว่า” ในเมื่อเฮ่อซืออวี้ออกปากเองแล้ว เธอจะพูดอะไรได้อีกเจียงหยวนจึงทำได้เพียงเก็บเอกสารเงียบๆ แล้วอุ้มโน๊ตบุ๊คย้ายไปนั่งที่มุมห้องตลอดช่วงเวลานั้นไม่มีใครในห้องประชุมกล้าส่งเสียง แต่เจียงหยวนสัมผัสได้ชัดเจนว่า สายตาที่คนเหล่านั้นมองมาเต็มไปด้วยความสงสารและสายตาเห็นใจพวกนั้นก็ทำให้เธอรู้สึกอึดอัดระแวงไปหมดการประชุมดำเนินมาได้ครึ่งทาง เฮ่อซืออวี้ก็คัดค้านหนึ่งในโครงการขึ้นมา“ทำไมโครงการนี้จนป่านนี้ถึงยังไม่คืบหน้า ใครเป็นคนรับผิดชอบ?” น้ำเสียงของเขาดุดัน คนที่รู้จักเขาดีต่างรู้ว่านี่คือสัญญาณก่อนที่เขาจะระเบิดอารมณ์คนทั้งห้องประชุมเงียบกริบไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่คนเดียวเจียงหยวนยืนขึ้นท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียด “ฉันเป็นคน

เฉินเวยได้ยินเธอพูดเช่นนี้ ทั้งรู้สึกเสียดายและอิจฉา “ประธานเฮ่อช่างมีบุญจริงๆ ที่มีบุคลากรมากความสามารถอย่างเลขาเจียง มิน่าล่ะถึงทำธุรกิจได้ประสบความสำเร็จขนาดนี้”“ประธานเฉินชมกินไปแล้วค่ะ เมื่อเทียบกับประธานเฮ่อแล้ว คุณที่สร้างทุกอย่างขึ้นมาด้วยตัวเองต่างหากที่น่านับถือกว่าค่ะ” แม้จะเป็นเพียงคำพูดมารยาทบนโต๊ะอาหาร แต่เฉินเวยก็ยังถูกเธอเบิกบานใจจนยิ้มร่า“ผมชอบคุยธุรกิจกับเลขาเจียงที่สุด คำพูดคำจาฟังแล้วสบายใจเสมอมา แก้วนี้ผมดื่มให้คุณ”“ตับของคุณไม่ค่อยดี แก้วนี้ฉันดื่มเองดีกว่าค่ะ ฉันดื่มหมดแก้ว คุณตามสบายนะคะ”เฉินเวยชอบคบหากับคนตรงไปตรงมา จึงชอบนิสัยของเจียงหยวนเป็นอย่างมากพอเห็นเจียงหยวนดื่มหมด ก็รีบเอ่ยปากเตือน “อย่าทุ่มเทขนาดนี้เลย โครงการนี้ผมจะเซ็นกับคุณคนเดียว ใครมาคุยก็ใช้ไม่ได้ทั้งนั้น!”“ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณประธานเฉินมากนะคะ” เจียงหยวนรินเหล้าให้เขาด้วยตัวเองเฉินเวยเห็นสีหน้าของเธอผิดปกติ จึงเอ่ยถามด้วยความห่วงใย “เลขาเจียง คุณป่วยหรือเปล่า? สีหน้าดูไม่ค่อยดีเลย”“ไม่เป็นไรค่ะ”“หรือจะให้คนขับรถของผมพาคุณไปโรงพยาบาลดี”เจียงหยวนกำลังจะบอกว่าไม่เป็นไร ประตูห

เมื่อพูดถึงเรื่องลูก ความเจ็บปวดในใจของเจียงหยวนที่เคยข่มเก็บไว้ก็ค่อยๆ แผ่ซ่านออกมาทีละน้อย...แสงไฟสีขาวซีดบนเพดาน กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อฉุนแสบจมูกในอากาศ และความหนาวเย็นหลังการผ่าตัดขูดมดลูก...ชั่วชีวิตนี้เธอไม่มีวันลืม และจะจดจำความเจ็บปวดตอนที่เลือดเนื้อถูกพรากออกไปตลอดกาลเมื่อคิดดูในตอนนี้ บางทีเด็กอาจจะรับรู้ล่วงหน้าถึงบางสิ่งบางอย่างแล้วก็เป็นได้ถึงได้แอบมาอย่างเงียบเชียบ และจากไปอย่างเงียบเชียบเช่นกันราวกับตั้งใจมาเพื่อช่วยให้เธอผ่านพ้นเคราะห์ร้ายเมื่อการประชุมจบลง หลู่ไป๋จือให้โจวมี่ส่งบันทึกการประชุมเมื่อครู่นี้ให้เธอหนึ่งชุด โจวมี่ข่มความอัดอั้นไว้ในใจ จึงตอบด้วยน้ำเสียงห้วนๆ “ยังเรียบเรียงไม่เสร็จค่ะ” “งั้นเธอเรียบเรียงเสร็จแล้วค่อยส่งให้ฉันนะ”“ฉันยุ่งจะตายอยู่แล้ว จะเอาเวลาที่ไหนมาเรียบเรียงล่ะคะ” หลู่ไป๋จือขมวดคิ้วมองโจวมี่แวบหนึ่งโจวมี่ก้มหน้าก้มตาช่วยเจียงหยวนเก็บของในห้องประชุม โดยไม่สนใจเธออีกรอจนกระทั่งอีกฝ่ายเดินคล้อยหลังไป เจียงหยวนจึงเตือนสติโจวมี่ “เธอต้องจำไว้นะ อย่าเอาอารมณ์มาใช้นำการทำงาน เรื่องแบบนี้หรงย่าไม่อนุญาตเด็ดขาด ถ้าเธออยากจะเติ

เดิมทีสวีไท่หยู่คิดว่าเฮ่อซืออวี้คงจะตกใจมากแต่กลับคิดไม่ถึงว่าปฏิกิริยาของเขาจะสงบนิ่งอย่างผิดคาด “จ้าวซูเหยียนยังไม่ล้มเลิกความคิดอีกเหรอ?”“หมายความว่า...จ้าวซูเหยียนไม่ได้พยายามดึงเจียงหยวนไปทำงานด้วยเป็นครั้งแรกเหรอ?”“อืม” เฮ่อซืออวี้ไม่ได้ใส่ใจ น้ำเสียงยังหนักแน่นเสียด้วยซ้ำ “เขาดึงเธอไปไม่ได้หรอก เจียงหยวนไม่มีทางไปกับเขา”สวีไท่หยู่ก็คิดแบบนั้นเช่นกัน เขาแค่นหัวเราะ “นั่นสิ เจียงหยวนจะตัดใจจากหรงย่าได้ยังไง”ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่นเลย แค่เฮ่อซืออวี้ยังอยู่หรงย่า เจียงหยวนก็ไม่มีทางจากหรงย่าไปไหน“ผู้หญิงอย่างเจียงหยวนนี่เจ้าเล่ห์จะตาย ผมว่าเธอจงใจนัดจ้าวซูเหยียนไปที่ร้านเยว่ชรือ ก็เพราะอยากให้ผมบังเอิญเจอ จากนั้นก็ให้ข่าวนี้มาถึงหูพี่จะได้ทำให้คุณคิดว่าเธออยากย้ายงาน แล้วบีบให้พี่เป็นฝ่ายเอ่ยปากรั้งเธอไว้ไง”สวีไท่หยู่พูดด้วยน้ำเสียงเหมือนมองทุกอย่างออกหมดแล้ว“คงเห็นว่าคุณให้ความสำคัญกับพี่ไป๋จือแต่กลับมองข้ามเธอ ก็เลยใช้เล่ห์เล็กๆน้อยๆแบบนี้สินะ น่าเบื่อจริงๆ ไม่รู้จักกาลเทศะเอาเสียเลย ไม่รู้หรือไงว่าผู้ชายเกลียดที่สุดก็คือผู้หญิงที่หึงหวงและเล่นลูกไม้เล็กๆน้อยๆ? ยิ