Todos los capítulos de เจ็ดปีไม่แต่ง พอบอกเลิกอย่ามาสติแตกสิ: Capítulo 21 - Capítulo 30

เจียงหยวนฝืนยิ้มแห้งๆ "ไม่มีอะไรค่ะ ส่งของเรียบร้อยแล้ว ฉันขอตัวกลับบริษัทก่อนนะคะ"เธอแค่อยากรีบหาร้านอะไรกินรองท้องเสียหน่อย และไปให้พ้นๆ จากความซวยนี้สักทีเฮ่อซืออวี้คงกำลังยุ่งกับการไปเอาใจแม่ยายในอนาคต จึงไม่ได้ติดใจเอาความกับเธอเจียงหยวนหาร้านอาหารแถวนั้นทานข้าวง่ายๆ สักร้านอาหารช่วยบรรเทาอาการปวดกระเพาะลงได้บ้าง เธอจึงค่อยเตรียมตัวขับรถกลับบริษัทหรงย่า พอมาถึงลานจอดรถ ก็ได้รับโทรศัพท์สายด่วนจากโรงพยาบาลพอปลายสายอธิบายสถานการณ์จบ สีหน้าของเจียงหยวนก็เปลี่ยนไปทันที "ฉันอยู่ใกล้ๆ โรงพยาบาลพอดีค่ะ เดี๋ยวจะรีบไปเดียวนี้นะคะ!"เธอรีบขับรถรวดเร็วมาถึงโรงพยาบาล พอลงจากรถก็วิ่งเข้าไปข้างใน จนไปชนเข้ากับคนคนหนึ่งตรงประตูอย่างไม่ตั้งใจฝ่ายตรงข้ามเป็นชายวัยกลางคน สวมชุดสูทเนียบเรียบเป๊ะ ผมเผ้าหวีจัดทรงอย่างเนี้ยบกริบ อาจเป็นเพราะถูกชน ชายวัยกลางคนจึงมีสีหน้าเย็นชาและขมวดคิ้วแน่น เนื่องจากเจียงหยวนกำลังรีบ จึงทำได้เพียงกล่าวขอโทษอย่างเร่งรีบแล้วเดินจากไปแน่นอนว่าเธอแน่ใจแล้วว่าอีกฝ่ายไม่ได้เป็นอะไรถึงได้เดินจากมาเพียงแต่เธอไม่รู้เลยว่า ชายคนนั้นยังคงมองตามทิศทางที่เธอเด

ตอนที่เจียงหยวนไปพบหมอเจ้าของไข้ฉินหลิน เขาเพิ่งจะได้ฟิล์มเอ็กซเรย์ของเจียงรั่วชูมาพอดีเมื่อรู้ว่าเธอเป็นลูกสาวของคนไข้ เขาจึงเริ่มวิเคราะห์ผลการตรวจให้เธอฟังในทันที"เห็นเงาดำตรงนี้ไหมครับ? เนื้องอกอยู่ตรงนี้" ฉินหลินชี้ไปที่เงาดำบนฟิล์มและพูด “ตำแหน่งไม่ค่อยดีเลย การผ่าตัดทำได้ยากมาก แถมยังมีความเสี่ยงสูงด้วย” หัวใจของเจียงหยวนดิ่งวูบลง รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีอย่างบอกไม่ถูก "ตอนนี้ยังไม่แน่ชัดว่าเนื้องอกเป็นเนื้อดีหรือเนื้อร้าย ต้องรอผลตรวจชิ้นเนื้อด้วยการเจาะส่องในวันพรุ่งนี้ก่อนถึงจะสรุปได้ สถานการณ์ตอนนี้ก็ประมาณนี้ครับ ทางญาติคงต้องเตรียมใจไว้บ้าง"ฉินหลินอธิบายสั้นๆ กระชับ ได้ความหมาย ชี้แจงสถานการณ์ให้เจียงหยวนรับรู้“คุณหมอฉิน ถ้าหาก... ฉันหมายถึงถ้าหากมันเป็นเนื้อร้ายขึ้นมาจริงๆ จะทำยังไงคะ?” ตอนนี้เจียงหยวนทำอะไรไม่ถูกแล้ว ต่อให้เป็นคนที่เข้มแข็งและสุขุมแค่ไหน เมื่อเผชิญกับเรื่องเกิด แก่ เจ็บ ตาย ก็ยังดูเล็กจ้อยและไร้หนทางได้อยู่ดี ฉินหลินขมวดคิ้วแน่น "ไม่ต้องพูดถึงเลยว่าเนื้องอกเป็นเนื้อร้ายหรือเนื้อดี ต่อให้เป็นเนื้อดี แต่อยู่ในตำแหน่งแบบนี้ก็ผ่าตัดออกยากมาก แถมผ

“ไปส่งพวกเราที่ร้านอาหาร” เฮ่อซืออวี้ใช้ น้ำเสียงเชิงออกคำสั่งยังคงเรียกใช้เธอตามใจชอบเหมือนอย่างเคยแต่เธอไม่ใช่เจียงหยวนคนเดิมอีกต่อไปแล้วและจะไม่ยอมคอยเอาอกเอาใจเขาอีกแล้วเจียงหยวนปฏิเสธคำสั่งของเขาอย่างสุภาพและไม่ยอมอ่อนข้อ "ร้านเสี่ยวเฉียวหลิวซุ่ยไม่ได้อยู่ไกลจากที่นี่สักเท่าไหร่ ประธานเฮ่อเรียกรถไปเองก็ได้ค่ะ” เฮ่อซืออวี้ขมวดคิ้ว แววตาฉายความหงุดหงิดไม่พอใจ แล้วพูดเตือนเธออย่างชัดเจน "คุณอย่าลืมสิว่ารถที่คุณขับอยู่ตอนนี้เป็นของบริษัท จะใช้งานอย่างไรผมเป็นคนตัดสินใจ"เจียงหยวนรู้สึกหมดแรงขึ้นมาทันทีนั่นสินะรถเป็นของบริษัหรงเย่บริษัหรงเย่ก็เป็นของเฮ่อซืออวี้ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเธอเลย แม้ว่าเธอจะทุ่มเทแรงกายแรงใจให้กับหรงเย่และเฮ่อซืออวี้มาตลอดเจ็ดปีเต็มก็ตามเจียงหยวนกดข่มความรู้สึกขื่นขมในใจ ยื่นกุญแจรถคืนให้เฮ่อซืออวี้ "คืนให้ค่ะ"งานก็ไม่เอาแล้ว คนก็ไม่เอาแล้ว รถก็ไม่มีความจำเป็นต้องเก็บไว้เช่นกันของเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่เขาเคยมอบให้เธอทีละอย่าง แต่ตอนนี้เขากลับกำลังเอามันคืนไปทีละอย่าง ปฏิกิริยาของเจียงหยวนสงบเรียบอย่างน่าประหลาด สีหน้าเฉยชาของเธ

ชื่ออันคุ้นเคยทำเอาเจียงหยวนคิ้วกระตุกเบาๆแต่หลังจากอ่านข้อความชัดเจนแล้ว กลับทำได้เพียงยิ้มเยาะเย้ยตัวเองอย่างเงียบเชียบเฮ่อซืออวี้จะมาแท็กหาเธอได้อย่างไรกันเขาแค่แท็กถึงพนักงานทุกคนในบริษัหรงย่าต่างหากเป็นประกาศแจ้งว่า เพื่อฉลองให้แก่ผู้อำนวยการหลู่ไป๋จือแผนกสามที่คว้าโครงการใหญ่แรกได้สำเร็จหลังย้ายมาร่วมงานกับหรงย่า จึงขอเชิญพนักงานทั้งบริษัทไปร่วมกิจกรรมกระชับสัมพันธ์ที่รีสอร์ตน้ำพุร้อนหลานไต้เป็นเวลาสองวันหลังเลิกงานวันศุกร์ด้านล่างเต็มไปด้วยข้อความแสดงความยินดี ทุกคนต่างพากันขอบคุณเฮ่อซืออวี้กับหลู่ไป๋จือ เจียงหยวนรู้ดีว่าโลกนี้ช่างเป็นโลกแห่งความจริง การประจบคนที่มีอำนาจและเหยียบย่ำคนที่ด้อยกว่าก็เป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์ แต่พอได้เห็นกับตาตัวเอง เธอก็ยังรู้สึกไม่สบายใจอยู่ดี พวกเขาคล้ายกับลืมกันไปหมดแล้วว่า โปรเจกต์จี๋เฟยนี้ เป็นเธอที่ต้องวิ่งเต้นไปมาอยู่นานครึ่งค่อนปีกว่าจะเซ็นสัญญามาได้มาตอนนี้กลับกลายเป็นความดีความชอบของหลู่ไป๋จือไปเสียอย่างนั้นแม้แต่เฮ่อซืออวี้ก็ลืมไปแล้วเช่นกัน เจียงหยวนกดออกจากกลุ่มบริษัทโดยไม่ลังเล เธอแค่อยากอยู่เงียบๆ สักพัก “หยวน

เจียงหยวนไม่ได้รู้เรื่องการตัดสินใจของเฮ่อซืออวี้เลยสักนิด เธอทุ่มเทสมาธิทั้งหมดไปที่ทีมแพทย์ผู้เชี่ยวชาญเพียงอย่างเดียว ใกล้ถึงเวลาเลิกงานแล้ว แต่ทีมแพทย์ผู้เชี่ยวชาญก็ยังไม่ปรากฏตัว เจียงหยวนจึงต้องไปหาฉินหลินเพื่อสอบถามสถานการณ์ ฉินหลินเพิ่งลงมาจากเตียงผ่าตัด พอยินคำพูดของเจียงหยวนก็ประหลาดใจเป็นอย่างมาก "คุณยังไม่รู้หรอกเหรอ? ผู้อำนวยการกัวเดินทางไปรับคนถึงสนามบินด้วยตัวเอง วันนี้คงไม่มาที่โรงพยาบาลแล้วล่ะ"เจียงหยวนสังเกตเห็นบางอย่างจากสีหน้าของฉินหลิน จึงอดถามต่อไม่ได้ “ผู้อำนวยการกัวไปคนเดียวเหรอคะ?” ฉินหลินถอนหายใจ “แน่นอนว่าไม่ใช่ เดิมทีเขาก็ชวนผมไปด้วย แต่ผมติดเคสผ่าตัดเลยไปด้วยไม่ได้เลยไม่ได้ไป"เจียงหยวนรู้ดีว่าแหล่งทรัพยากรทางการแพทย์ระดับนี้ มีคนมากมายที่อยากแย่งชิงโอกาสกัน เธอไม่กล้าชะล่าใจแม้แต่น้อย รีบถามฉินหลินว่าทีมแพทย์ผู้เชี่ยวชาญไปที่ไหนทันทีฉินหลินสอบถามเพื่อนร่วมงานที่ไปรับรองทีมแพทย์พร้อมกับผู้อำนวยการกัว จึงได้รู้ว่าตอนนี้พวกเขากำลังกินอาหารอยู่ที่ภัตตาคารติ่งเซิ่ง หลังจากเจียงหยวนได้รับข่าวสารที่แน่ชัดแล้ว ก็รีบเรียกรถแท็กซี่ไปยังภัตตาคารติ่งเ