เมื่อรถมาถึงบริษัทจี๋เฟย ฝนก็ตกหนักกว่าเมื่อครู่นี้ อีกทั้งลานจอดรถของจี๋เฟยยังเป็นพื้นที่กลางแจ้ง ระยะทางจากจุดลงรถไปยังประตูทางเข้าใหญ่จึงค่อนข้างไกลพอสมควรเฮ่อซืออวี้ก้าวลงจากรถพร้อมกับกางร่มยืนรอสลับหลู่ไป๋จือ พอเธอลงจากรถแล้วทั้งสองก็เดินจากไปพร้อมกันตั้งแต่ต้นจนจบ เขาไม่เคยฉวนคิดถึงเจียงหยวนเลยแม้แต่น้อยก็จริง คนคนหนึ่งไม่สามารถกางร่มให้คนสองคนพร้อมกันได้อยู่แล้ว ความแตกต่างที่เฮ่อซืออวี้ปฏิบัติต่อเธอนั้นมีมากเกินไป จนเธอไม่อยากจะมานั่งนับมันอีกต่อไปแล้วเจียงหยวนเปิดประตูรถเตรียมวิ่งฝ่าฝนเข้าไป แม้ระยะทางที่จะต้องตากฝนจะไม่ไกล แต่ฝนในยามปลายฤดูใบไม้ร่วงที่ตกกระทบลงบนร่างกายกลับหนาวเหน็บเป็นพิเศษ“เลขาเจียง รอสักครู่นะ”ทางด้านประตูใหญ่มีคนคนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบตรงเข้ามาเขาคือซ่งหร่านนั่นเองเขากางร่มเดินมารับเจียงหยวน“ฝนช่วงนี้เย็นมาก ตากฝนไปเดี๋ยวจะจับไข้เอาได้” ซ่งหร่านเอ่ยอธิบายหลังจากเดินมารับเจียงหยวน “โดยเฉพาะผู้หญิงอย่างพวกคุณ ยิ่งตากฝนไม่ได้ใหญ่เลย ความเย็นจะแทรกซึมเข้าสู่ร่างกายได้ง่ายมาก”“ขอบคุณมากค่ะประธานซ่ง” เจียงหยวนเอ่ยขอบคุณจากใจจริง“อย่า
Leer más
INICIAR SESIÓN
