Semua Bab การกลับเข้าวงการบันเทิงของอดีตไอดอลสาว: Bab 1 - Bab 10

หนึ่งสัปดาห์ก่อนหน้านี้....หยาดฝนโปรยกระทบหน้าต่างกระจกบานเกล็ดเก่าๆ ไม่หยุดหย่อน เกิดเป็นเส้นสายพร่าเลือนบดบังทิวทัศน์ตึกรามบ้านช่องภายนอกจนแลดูเหมือนภาพวาดสีน้ำที่ถูกละเลงจนเละเทะ เสียงฝนเคล้ากับเสียงเครื่องปรับอากาศที่ครางต่ำๆ อย่างเหนื่อยอ่อน ประหนึ่งเพลงกล่อมเด็กที่บิดเบี้ยวในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ซึ่งห่อหุ้มร่างกายของวาดดาวไว้ กลิ่นอับชื้นผสมกับกลิ่นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรสต้มยำที่เพิ่งกินไปเมื่อครู่ลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศที่หนักอึ้งบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนตัก แสงสีฟ้าสาดส่องใบหน้าซีดเซียวของหญิงสาวที่ปราศจากเครื่องสำอางพาดหัวข่าวตัวแดงเถือกจากเมื่อหนึ่งปีก่อนยังคงเด่นหรา ‘วาดดาว ศกุนตลา ไอดอลดาวรุ่งพัวพันคดียาเสพติด ปาร์ตี้มั่วสุมกับไฮโซหนุ่ม’ข้างใต้คือภาพของเธอในสภาพอิดโรย ผมเผ้ายุ่งเหยิง ถูกฝูงนักข่าวรุมล้อมเหมือนแร้งทึ้งซาก ดวงตาเบิกกว้างเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและสับสน ภาพที่กลายเป็นฝันร้ายตามหลอกหลอนเธอทุกครั้งที่ข่มตาหลับนิ้วเรียวที่เคยจับไมโครโฟนต่อหน้าผู้คนนับหมื่น ตอนนี้กลับเลื่อนหน้าจออย่างเหม่อลอย อ่านความคิดเห็นเก่าๆ ที่เต็มไปด้วยคำก่นด่าสาปแช่งอย่างเลือดเย็น

เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ นิ่งนานราวกับจะค้นหาบางอย่างที่ซ่อนอยู่ข้างใน ก่อนจะเอนหลังกลับไปพิงพนักโซฟาอีกครั้ง ท่าทางของเขาเปลี่ยนเป็นเฉยชาและเบื่อหน่ายอย่างสิ้นเชิง เหมือนเด็กที่ได้ของเล่นใหม่แล้วพบว่ามันไม่น่าสนใจอย่างที่คิด“ฉันไม่สนใจ”คำพูดสั้นๆ เพียงสามพยางค์นั้นเหมือนค้อนปอนด์ที่ทุบลงมาบนหัวของเธออย่างจัง ทุกความหวังที่ก่อร่างสร้างขึ้นมาพังทลายลงในพริบตา“ทะ...ทำไมคะ” เธอเค้นเสียงถามออกมาอย่างไม่เชื่อหู สมองของเธอว่างเปล่าไปหมด“เพราะคนที่ยอมแลกทุกอย่างง่ายๆ แบบเธอมันน่าเบื่อ” ศรันย์ตอบโดยไม่มองหน้าเธอด้วยซ้ำ สายตาของเขากลับไปจับจ้องที่แก้ววิสกี้ในมืออีกครั้ง “คนที่สิ้นไร้ไม้ตอกจริงๆ เขาไม่พูดพล่ามแบบนี้หรอก สายตาของพวกเขาจะต่างออกไป....มีความกระหาย มีความบ้าคลั่ง....แต่ในตาของเธอ มีแค่ความกลัว”เขายกแก้วขึ้นจิบอีกครั้งอย่างไม่ใส่ใจ ปล่อยให้เธอนั่งตัวแข็งทื่ออยู่กับความผิดหวังและความอัปยศอดสูที่ถาโถมเข้ามา น้ำตาเริ่มเอ่อคลอขึ้นมาในดวงตา แต่เธอกัดริมฝีปากล่างไว้แน่นจนเจ็บเพื่อไม่ให้มันไหลออกมา เธอจะไม่อ่อนแอต่อหน้าผู้ชายที่ดูถูกเธอจนไม่เหลือชิ้นดีคนนี้เด็ดขาด“ฉันไม่ได้กลัว”

เสียงกระแทกของลูกบาศก์น้ำแข็งในแก้วยังคงเป็นจังหวะเดียวกับเสียงดนตรีทุ้มลึกที่สั่นสะเทือนอยู่ภายนอกห้องกระจกเก็บเสียง แสงสีครามและสีม่วงจากฟลอร์เต้นรำเบื้องล่างสาดขึ้นมาเป็นริ้วๆ อาบไล้โซฟาหนังสีดำขลับและร่างสูงของศรันย์ที่นั่งพิงพนักอย่างสบายอารมณ์ ควันซิการ์จางๆ ลอยอ้อยอิ่งในอากาศ ปะปนกับกลิ่นวิสกี้ราคาแพงผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมงนับจากตอนที่เขาโยนคำท้าใส่หน้าเธอศรันย์เหลือบสายตาขึ้นมองเธอช้าๆ แววตาของเขาเรียบเฉยไร้ความประหลาดใจ ราวกับคาดไว้อยู่แล้วว่าเธอต้องซมซานกลับมาภายในไม่กี่นาที.... เขาไม่ได้เอ่ยปากเชิญ แต่วาดดาวก็ก้าวเท้าเดินเข้าไปหาเขาอย่างมั่นคง แต่ละย่างก้าวเหมือนเหยียบย่ำเศษเสี้ยวสุดท้ายของความหยิ่งทะนงที่เหลืออยู่“ฉันคิดว่าให้เวลาไปทำอย่างอื่นนะ” เขากล่าวเรียบๆ ขณะหมุนแก้วในมือเบาๆ “ไม่ใช่ให้กลับมายืนทำหน้าอมทุกข์อยู่ตรงนี้”“คุณรู้อยู่แล้วว่ามันจะเป็นแบบนี้” วาดดาวตอบกลับไป เสียงของเธอแหบพร่าเล็กน้อยแต่หนักแน่น “ทุกคนข้างล่างนั่น.....พวกเขารู้จักฉัน.....มันไม่มีทางเลยที่เขาจะยอมรับให้ฉันกลับไป.......”“งั้นก็แสดงละครสิ เล่นบทนางเอกเจ้าน้ำตาให้ผู้ชายเห็นใจ งานถนัดของ

ความรู้สึกแรกหลังตื่นขึ้นมาคือความปวดร้าวที่แล่นปราดไปทั่วสรรพางค์กาย เหมือนทุกข้อต่อถูกบิดและทุกมัดกล้ามเนื้อถูกฉีกกระชาก ก่อนจะถูกประกอบขึ้นใหม่อย่างไร้ระเบียบ วาดดาวค่อยๆ ปรือตาขึ้นอย่างเชื่องช้า แสงอาทิตย์ยามสายที่ส่องทะลุม่านโปร่งแสงสีครีมเข้ามาในห้องสว่างจ้าเกินไปสำหรับดวงตาที่ยังไม่คุ้นชิน เธอต้องหยีตาลง ปรับโฟกัสอยู่หลายครั้งกว่าภาพตรงหน้าจะชัดเจนเพดานห้องสีขาวสะอาดสูงโปร่งทอดยาวอยู่เหนือศีรษะ มันเรียบสนิทและไร้ที่ติ ไม่ใช่ฝ้าเพดานสีเหลืองขุ่นที่มีคราบน้ำซึมเป็นดวงๆ เหมือนแผนที่โบราณในห้องเช่าเท่ารูหนูของเธอ อากาศเย็นเฉียบจากเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเงียบกริบห่มคลุมผิวกายที่เปลือยเปล่าใต้ผ้าห่มขนเป็ดผืนหนานุ่มซึ่งหนักอึ้งราวกับมีใครมากดทับไว้ กลิ่นหอมสะอาดของผ้าปูที่นอนที่เพิ่งซักใหม่ผสมปนเปกับกลิ่นจางๆ ที่ไม่คุ้นเคย.... กลิ่นโคโลญจน์ของผู้ชายที่สุขุมและเย้ายวน.... กลิ่นที่ติดอยู่กับร่างกายของ ‘เขา’ เมื่อคืนนี้หญิงสาวขยับตัว พยายามจะพยุงร่างให้ลุกขึ้นนั่ง ความเจ็บแปลบแล่นจากสะโพกลามลงไปถึงต้นขา ทำให้เธอต้องกัดริมฝีปากล่างและนิ่วหน้าอย่างสุดกลั้น ผ้าห่มหนาหนักเลื่อนหลุดลงจากบ่า

บานประตูลิฟต์ส่วนตัวเลื่อนปิดลงด้านหลัง ตัดขาดเธอออกจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง วาดดาวยืนนิ่งอยู่บนพรมขนสัตว์หนานุ่มที่ดูดกลืนทุกเสียงฝีเท้า อากาศภายในเพนท์เฮาส์เย็นเฉียบและอบอวลไปด้วยกลิ่นจางๆ ของแซนดัลวู้ดและอากาศบริสุทธิ์ที่ผ่านการกรองมาอย่างดี ผนังกระจกสูงจากพื้นจรดเพดานทอดยาวตลอดแนวห้อง เปิดให้เห็นทิวทัศน์ของกรุงเทพฯ ยามบ่าย แสงสะท้อนจากกระจกตึกระฟ้าและท้องถนนเบื้องล่างส่องประกายระยิบระยับราวกับอัญมณีที่ถูกโปรยปรายลงบนผืนผ้ากำมะหยี่สีฟ้าครามศรันย์เดินนำเข้าไปด้านในโดยไม่หันกลับมามอง เขาถอดเสื้อสูทสั่งตัดราคาแพงโยนพาดไว้บนพนักโซฟาหนังแท้สีเทาเข้มอย่างไม่ไยดี ก่อนจะเดินตรงไปยังบาร์หินอ่อนสีดำขลับที่มุมห้อง เสียงก้อนน้ำแข็งกระทบแก้วคริสตัลดังกังวานในความเงียบ เขาไม่ได้เชื้อเชิญให้เธอนั่ง และวาดดาวก็ไม่ได้ขยับไปไหน เธอยังคงยืนอยู่ที่เดิม กอดแขนตัวเองไว้แน่น ความเจ็บแปลบจากรอยนิ้วมือของเขายังคงระอุอยู่ใต้ผิวเนื้อ“คิดจะทำอะไรของเธอ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ เขาไม่ได้หันมามอง แต่เงาสะท้อนในกระจกบานใหญ่หลังเคาน์เตอร์บาร์ทำให้เธอเห็นสายตาคมกริบที่จับจ้องมา “โผล่มาที่บริษัทของฉัน