Alle Kapitel von การกลับเข้าวงการบันเทิงของอดีตไอดอลสาว: Kapitel 41 – Kapitel 50

แสงไฟสปอตไลท์หลายสิบดวงสาดส่องลงมายังโต๊ะเครื่องแป้ง สะท้อนเงาของวาดดาวในกระจกราวกับเป็นคนละคน ชุดเดรสสั้นปักเลื่อมสีเงินระยับจับตาที่โอบรัดเรือนร่างขับผิวขาวผ่องให้เจิดจรัส เส้นผมย้อมสีน้ำตาลอ่อนเป็นประกายถูกม้วนเป็นลอนคลายสยายเต็มแผ่นหลัง ใบหน้าที่เคยซีดเซียวถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางชั้นดีจนงดงามไร้ที่ติ ดวงตากรีดอายไลเนอร์คมกริบ ริมฝีปากเคลือบด้วยลิปสติกสีแดงสดจัดจ้านราวกับกลีบกุหลาบเสียงจอแจวุ่นวายหลังเวทีดังอยู่รอบตัวเหมือนเสียงในตลาดสดยามเช้า ทีมงานในชุดสีดำวิ่งกันขวักไขว่ เสียงสั่งการผ่านวิทยุสื่อสารดังแทรกเป็นระยะๆ ปะปนกับเสียงร้องเช็คไมค์และเสียงเครื่องดนตรีที่ถูกปรับจูนเป็นครั้งสุดท้าย กลิ่นสเปรย์ฉีดผมฉุนกึ้กผสมกับกลิ่นเหงื่อและฝุ่นผงคละคลุ้งอยู่ในอากาศที่อับทึบ แต่สำหรับวาดดาวแล้ว โลกทั้งใบของเธอกลับเงียบสนิท มีเพียงเสียงหัวใจตัวเองที่เต้นระรัวอยู่ในอกราวกับเสียงกลองช่างแต่งหน้ากำลังบรรจงใช้พัฟซับแป้งบนใบหน้าเธอเป็นครั้งสุดท้าย ขณะที่สไตลิสต์คุกเข่าลงจัดชายกระโปรงให้เข้าที่ ทุกคนขยับรอบตัวเธออย่างคล่องแคล่วเหมือนเธอเป็นเพียงตุ๊กตากระเบื้องเคลือบไร้ชีวิตที่รอการจัดแสดง เ

แล้วประตูสู่นรกขุมต่อไปก็เปิดออก เมื่อชายฉกรรจ์ร่างท้วมคนหนึ่งในกลุ่มผู้ชมปีนข้ามรั้วกั้นขึ้นมาบนเวทีได้อย่างง่ายดาย เขาแสยะยิ้มโชว์ฟันเหลืองเกรอะ เดินตรงมาที่เธอที่กำลังคุกเข่าอย่างหมดแรงอยู่บนพื้น กลิ่นเหงื่อเปรี้ยวผสมกลิ่นเหล้าลอยมาก่อนตัว“เป็นไงล่ะมึง.... สวยนักไม่ใช่เหรอ” เสียงแหบพร่าของมันดังขึ้นใกล้ๆวาดดาวถอยกรูดไปข้างหลังด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ร่างกายที่สั่นอยู่แล้วยิ่งสั่นสะท้านหนักขึ้น“อย่าเข้ามานะ!”แต่เสียงของเธอเบาหวิวราวกับเสียงกระซิบเมื่อเทียบกับเสียงโห่ร้องของฝูงชนที่ได้ใจ เมื่อเห็นว่าไม่มีใครขัดขวาง ชายคนที่สองและสามก็ปีนตามขึ้นมาบนเวที พวกเขามีรูปร่างแตกต่างกันไป แต่สายตาที่มองเธอเป็นประกายด้วยความหื่นกระหายนั้นเหมือนกันทุกคน พวกเขาล้อมกรอบเธอเอาไว้เหมือนฝูงหมาป่าที่กำลังจะขย้ำลูกแกะ“ของดีแบบนี้ต้องแบ่งกันชมหน่อยสิวะ”กลิ่นเหล้าและบุหรี่ราคาถูกพ่นรดใส่หน้าเธอจนแทบสำลัก วาดดาวดิ้นรนขัดขืนสุดชีวิต ใช้เล็บจิกข่วน ตะเกียกตะกายเพื่อหนีจากสัมผัสอันน่ารังเกียจ แต่เรี่ยวแรงของเธอก็เหมือนมดปลวกเมื่อเทียบกับพละกำลังของผู้ชายตัวโตหลายคนแคว้ก!เสียงผ้าขาดดังแหวกอากาศขึ้นมาอ

ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะประชุมไม้โอ๊คขัดมันตัวยาว ทัตกาลเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีสบายอารมณ์ ควันซิการ์ฉุนกึกลอยอ้อยอิ่งในอากาศ เขายกแก้วบรั่นดีสีอำพันขึ้นหมุนวนเบาๆ มองของเหลวในแก้วด้วยสายตาของผู้ชนะ ก่อนจะเหลือบมองวาดดาวผ่านม่านควันด้วยรอยยิ้มหยัน“เวลาเล่นสนุกหมดแล้วนะ วาดดาว” น้ำเสียงของเขาราบเรียบแต่ทิ่มแทง “ผมให้เวลาคุณมามากพอแล้ว หวังว่าตลอดคืนที่ผ่านมา คุณคงได้ใช้สมองคิดทบทวนถึงทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับตัวเอง”ชายในชุดสูทสีเทาที่นั่งเงียบอยู่ข้างกายทัตกาล ซึ่งน่าจะเป็นฝ่ายกฎหมายของบริษัท ขยับแฟ้มเอกสารปกหนังสีน้ำเงินเข้มสองสามฉบับมาตรงหน้าเธอ ปากกาหมึกซึมยี่ห้อหรูด้ามสีทองวางเคียงข้างกันอย่างจงใจ เป็นเครื่องมือสำเร็จโทษที่รอเพียงลายเซ็นของเธอเท่านั้น“เซ็นซะ” ทัตกาลออกคำสั่ง “สัญญาโอนย้ายศิลปินในสังกัดจากที่นี่ไปเป็นที่บริษัทผลิตหนังโป๊ของเสี่ยชัย และสัญญาเงินกู้ห้าสิบล้านที่คุณไม่มีปัญญาจ่ายคืน แค่คุณจรดปากกา ทุกอย่างก็จะจบ ผมจะลืมเรื่องที่คุณคิดไม่ซื่อ ส่วนคุณก็จะได้ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่สุขสบาย”คำว่า ‘สุขสบาย’ ของเขาเสียดแทงราวกับมีดกรีด วาดดาวกลืนก้อนความขมขื่นลงคอ รู้สึกคล

ริมฝีปากหยักได้รูปบดเบียดลงมาอย่างเชื่องช้า ลิ้มรสความเค็มของน้ำตาที่ยังหลงเหลืออยู่ มันเป็นจูบที่แตกต่างจากทุกครั้งที่ผ่านมา มันไม่ได้ร้อนแรงด้วยแรงปรารถนา แต่กลับลึกซึ้งและเปี่ยมล้นไปด้วยความห่วงใย.... วาดดาวเผยอปากรับสัมผัสของเขาอย่างเต็มใจ ปล่อยให้ลิ้นอุ่นร้อนของเขาเข้ามาสำรวจและปลอบประโลมอยู่ภายในโพรงปาก ความสิ้นหวังที่เคยเกาะกุมหัวใจค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกอุ่นวาบที่ก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆเขาถอนจูบออก แต่ใบหน้ายังคงอยู่ใกล้จนปลายจมูกของพวกเขาสัมผัสกัน ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดพวงแก้มสีชมพูระเรื่อ“ฉันนึกว่า.......” เธอเริ่มพูด เสียงยังคงสั่นเครือ “นึกว่าคุณ......เกลียดฉันไปแล้ว”แววตาของศรันย์วูบไหว “ฉันไม่เคยเกลียดเธอ”“แต่คุณหายไป.......ฉันคิดว่าคุณทิ้งฉันไปแล้วจริงๆ” น้ำเสียงของเธอแฝงแววตัดพ้อเขามองลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ แววตาคมกริบคู่นั้นจริงจังจนน่ากลัว“ฉันไม่เคยไปไหน”วาดดาวขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูด“ฉันมองเธออยู่ตลอด วาดดาว” เขาเอ่ยขึ้นในที่สุด เผยความจริงที่ทำให้เธอตกตะลึง “ทุกย่างก้าวที่เธอเดิน ทุกการตัดสินใจที่เธอทำ.... ฉันรู้ทั้งหมด”หัวใจของเธอเต้นรัวเหมือนกล

แสงแดดอุ่นๆ ของบ่ายวันที่สามลอดผ่านกระจกบานใหญ่เข้ามาอาบไล้ห้องทำงานที่วาดดาวดัดแปลงขึ้นเองจากห้องนอนแขกที่ว่างเปล่าในเพนต์เฮาส์ มันเป็นความเงียบสงบที่เธอไม่คุ้นเคยมานานจนเกือบจะลืมเลือนไปแล้ว ชุดกระโปรงรัดรูปปักเลื่อมที่เปรอะเปื้อนความทรงจำอันเลวร้ายถูกทิ้งไปแล้ว ตอนนี้เธอยู่ในเสื้อเชิ้ตสีเทาอ่อนตัวโคร่งของศรันย์กับกางเกงผ้าฝ้ายขาสั้นที่เขาสั่งซื้อมาให้พร้อมกับของใช้อื่นๆ อีกหลายอย่างความสบายกายขับเน้นให้ความกระสับกระส่ายในใจชัดเจนขึ้นวาดดาวเดินไปหยุดยืนอยู่ริมหน้าต่าง ทอดสายตามองทิวทัศน์ของเมืองที่แผ่กว้างออกไปสุดลูกหูลูกตา ตึกสูงระฟ้าดูเหมือนแท่งเหล็กไร้ชีวิตที่กักขังผู้คนนับล้านเอาไว้ และเธอก็เป็นหนึ่งในนั้น.... ที่นี่ปลอดภัย อบอุ่น มีทุกอย่างที่ต้องการ ยกเว้นอิสรภาพที่จะก้าวเดินด้วยขาของตัวเองเสียงฝีเท้าดังขึ้นข้างหลังก่อนที่อ้อมแขนแข็งแรงจะสอดเข้ามารวบเอวเธอไว้จากด้านหลังอย่างนุ่มนวล กลิ่นบุหรี่และโคโลญจน์อันเป็นเอกลักษณ์ของศรันย์ห้อมล้อมตัวเธอไว้ คางสากของเขาเกยลงบนไหล่ของเธอเบาๆ“คิดอะไรอยู่” เสียงทุ้มกระซิบอยู่ข้างหู“เปล่าค่ะ” เธอตอบเสียงแผ่ว พิงแผ่นอกกว้างของเขา “แค่รู้ส