Alle Kapitel von การกลับเข้าวงการบันเทิงของอดีตไอดอลสาว: Kapitel 31 – Kapitel 40

แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านมู่ลี่ อาบไล้ฝุ่นละอองที่ลอยคว้างในอากาศให้เห็นเป็นประกายระยิบระยับ วาดดาวขยับตัวอย่างเชื่องช้า ความปวดร้าวระบมไปทั่วทั้งร่างเป็นเครื่องย้ำเตือนถึงบทรักอันดุเดือดและรุนแรงเมื่อคืนที่ผ่านมา.... ที่นอนข้างกายเธอเย็นชืด มีเพียงรอยยับย่นบนผ้าปูที่นอนและกลิ่นจางๆ ของโคโลญจ์ผสมกับบุหรี่เมนทอลและกลิ่นวิสกี้เท่านั้นที่บ่งบอกว่าศรันย์เคยอยู่ที่นี่เขาจากไปแล้ว.... เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและความสับสนให้เธอเผชิญหน้าตามลำพังวาดดาวพยุงร่างลุกขึ้นนั่ง เผลอนิ่วหน้าเมื่อกล้ามเนื้อทุกส่วนประท้วง ผ้าห่มผืนหนาลื่นหลุดจากทรวงอก เผยให้เห็นรอยจ้ำสีแดงเข้มที่ประทับอยู่บนผิวขาวเนียนราวกับลายเซ็นแสดงความเป็นเจ้าของ สายตาของเธอกวาดไปรอบห้องที่เหมือนผ่านสมรภูมิรบ เศษแจกันแตกกระจายอยู่มุมหนึ่ง บานประตูห้องนอนมีรอยร้าวและลูกบิดที่พังยับเยินคือหลักฐานของความบ้าคลั่งที่เกิดขึ้นเธอถอนหายใจยาว ความรู้สึกหลากหลายตีรวนอยู่ในอกจนแยกไม่ออก คำสารภาพละเมอของเขาเมื่อคืนยังคงดังก้องอยู่ในหู ‘ฉันไม่ให้เธอไปกับใครทั้งนั้น’ มันคือความอ่อนแอเพียงเสี้ยววินาทีที่เขาเผลอเปิดเผยออก

แสงไฟนีออนสีขาวในห้องพักผู้ป่วยพิเศษของโรงพยาบาลเอกชนส่องกระทบใบหน้าคมคายของศรันย์ ทำให้เงาใต้โหนกแก้มและสันกรามยิ่งดูลึกขึ้น ขับเน้นความอ่อนล้าที่ซ่อนอยู่หลังม่านแห่งความเกรี้ยวกราดวาดดาวจ้องมองผ้าก๊อซสีขาวสะอาดที่พันรอบข้อนิ้วมือขวาของเขาอย่างเรียบร้อยโดยฝีมือของแพทย์เวร รอยเลือดสีคล้ำเริ่มซึมออกมาเป็นดวงเล็กๆ ภาพใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวและดวงตาที่ลุกโชนราวกับเปลวเพลิงของเขายังคงฉายซ้ำไปมาในหัวใจของเธอ ความหวาดกลัวที่เธอรู้สึกในตอนนั้นยังคงเกาะกุมอยู่ไม่จางหาย แต่บัดนี้มันกลับถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกซับซ้อนบางอย่างที่เธอเองก็ยังเรียกชื่อไม่ถูกเสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นเบาๆ ทำลายความเงียบที่น่าอึดอัดนั้น พยาบาลสาวในชุดเครื่องแบบสีขาวสะอาดเปิดประตูเข้ามาพร้อมรอยยิ้มและถาดสแตนเลสบรรจุอุปกรณ์ทำแผล“ได้เวลาล้างแผลรอบดึกแล้วค่ะคุณศรันย์ เดี๋ยวพยาบาลจะเปลี่ยนผ้าพันแผลให้ใหม่นะคะ แผลจะได้ไม่อักเสบ”ศรันย์เพียงแค่พยักหน้ารับน้อยๆ โดยไม่แม้แต่จะหันไปมอง พยาบาลสาวขยับเข้ามาใกล้ วางถาดลงบนโต๊ะข้างเตียงอย่างนุ่มนวล มือที่สวมถุงมือยางของเธอกำลังจะเอื้อมไปสัมผัสมือข้างที่บาดเจ็บของเขา“ไม

บ่ายวันนั้น เขาพาเธอเดินลัดเลาะไปตามชายหาดที่แทบจะร้างผู้คน ทรายสีขาวละเอียดอุ่นร้อนซอนไซอยู่ใต้ฝ่าเท้าเปลือยเปล่า ศรันย์จูงมือเธอไว้ไม่ยอมปล่อย นิ้วโป้งของเขาลูบไล้หลังมือเธอเบาๆ ราวกับกลัวว่าหากเผลอเพียงนิดเดียว เธอจะถูกเกลียวคลื่นพัดพาหายไปกับท้องทะเล.... เขาเล่าเรื่องไร้สาระเกี่ยวกับเปลือกหอยรูปทรงประหลาดที่เพิ่งเก็บได้ ชี้ให้เธอดูฝูงนกนางนวลที่บินร่อนฉิวอยู่เหนือผิวน้ำ เขาในตอนนี้เป็นในแบบที่เธอไม่เคยจินตนาการถึงมาก่อน ผ่อนคลาย ปราศจากเกราะป้องกัน และไม่มีกำแพงใดๆ กั้นขวางเมื่อดวงอาทิตย์เริ่มทอดตัวต่ำลงสู่ขอบฟ้า ย้อมท้องทะเลและผืนฟ้าให้กลายเป็นสีส้มอมม่วง พวกเขาก็เดินจูงมือกันกลับเข้ามาในบ้าน ศรันย์หายเข้าไปในครัวที่เปิดโล่งเชื่อมต่อกับห้องนั่งเล่น เสียงมีดกระทบเขียงดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ตามมาด้วยกลิ่นหอมของกระเทียมและสมุนไพรที่ถูกผัดกับน้ำมันมะกอกจนฟุ้งกระจายไปทั่ว…. วาดดาวนั่งมองแผ่นหลังกว้างที่ขยับไหวอยู่หน้าเตาอย่างคล่องแคล่ว ภาพนั้นช่างขัดกับภาพลักษณ์นักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลที่เธอเคยรู้จักโดยสิ้นเชิง ความรู้สึกอบอุ่นบางอย่างก่อตัวขึ้นในหัวใจอย่างช้าๆ เธอไม่เคยคิดฝันว่าจะมีวัน

วาดดาวนิ่งเงียบไป คำพูดของทัตกาลวนเวียนอยู่ในสมอง ผสมปนเปกับข้อมูลในแฟ้มเอกสารลับนั่นจนยุ่งเหยิงไปหมด“ผมไม่อยากพูดที่นี่” เขากล่าวต่อ เหมือนจะรู้ว่าตัวเองได้วางยาพิษลงในใจของเธอเรียบร้อยแล้ว “มันไม่ปลอดภัย แต่ถ้าคุณอยากรู้ความจริงทั้งหมด....ผมอยากให้คุณเก็บนี่ไว้”เขาวางนามบัตรสีดำสนิทลงบนโต๊ะ มันเป็นเบอร์โทรศัพท์ที่ดูเหมือนจะเป็นเบอร์ส่วนตัว ไม่ใช่นามบัตรธุรกิจตามปกติ“โทรหาผมเมื่อคุณพร้อม แล้วผมจะเล่าทุกอย่างให้คุณฟัง” เขายืนขึ้นเต็มความสูง จัดชายเสื้อเชิ้ตให้เข้าที่ “แล้วคุณจะได้ตัดสินใจเอง ว่าราชสีห์ที่คุณคิดว่าเป็นผู้ปกป้องน่ะ แท้จริงแล้วเป็นแค่สัตว์ร้ายที่รอวันขย้ำเหยื่อหรือเปล่า”ทัตกาลหมุนตัวเดินจากไป ทิ้งให้วาดดาวนั่งนิ่งแข็งเป็นหินอยู่ลำพังกับความคิดที่แตกเป็นเสี่ยงๆ เธอก้มลงมองนามบัตรใบนั้นราวกับมันเป็นอสรพิษร้าย ลมทะเลพัดแรงขึ้นจนมันเกือบจะปลิว แต่เธอก็รีบใช้ฝ่ามือตะปบมันไว้เธอเงยหน้าขึ้น มองตามแผ่นหลังของทัตกาลที่เดินห่างออกไปตามชายหาด แล้วสายตาของเธอก็เหลือบขึ้นไปยังระเบียงชั้นสองของบ้านพักหลังสีขาวโดยไม่ตั้งใจหัวใจของเธอร่วงวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่มศรันย์ยืนอยู่ตรงนั้น..

เสียงประกาศจากลำโพงก้องสะท้อนไปทั่วสถานีรถขนส่งประจำจังหวัดปลุกวาดดาวให้ตื่นจากภวังค์ เธอกะพริบตาไล่ความพร่ามัว ไอแดดยามบ่ายส่องกระทบผิวจนรู้สึกแสบร้อน ละอองฝุ่นคละคลุ้งในอากาศผสมกับกลิ่นสนิมและน้ำมันดีเซลที่ฉุนจมูก เป็นกลิ่นของโลกแห่งความจริงที่เธอหลีกหนีไปนานเกือบสองวันแล้วสองวันที่ผ่านมาเหมือนภาพฝันร้ายที่ฉายซ้ำ เธอจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเดินออกมาจากบ้านพักพูลวิลล่าหลังนั้นได้อย่างไร หรือเดินทางมาถึงโรงแรมราคาถูกใกล้สถานีขนส่งแห่งนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ความทรงจำทั้งหมดพร่าเลือน เหลือเพียงภาพสุดท้ายของแผ่นหลังกว้างที่ยืนนิ่งอยู่ริมหน้าต่างเธอก้มลงมองตั๋วรถเที่ยวบ่ายในมือที่เริ่มชื้นเหงื่อ กระดาษแผ่นเล็กๆ เปรียบเสมือนใบเบิกทางสู่อิสรภาพ หรืออาจจะเป็นการเดินทางสู่ความว่างเปล่าที่หนักหนาสาหัสยิ่งกว่าเดิม.... กระเป๋าเดินทางใบเล็กที่วางอยู่ข้างตัวมีเสื้อผ้าเพียงไม่กี่ชุด ของมีค่าเพียงชิ้นเดียวคือโทรศัพท์มือถือที่แบตเตอรี่หมดเกลี้ยงและเธอก็ไม่ได้คิดจะชาร์จมัน ทุกอย่างที่เชื่อมโยงเธอกับเขาถูกตัดขาด เหลือเพียงความทรงจำที่กัดกินหัวใจเสียงตะโกนเรียกจากพนักงานขับรถทัวร์ทำให้ผู้คนที่นั่งรออย่างซึมเซ