Alle Kapitel von เมียเด็กของนายหัวนที: Kapitel 21 – Kapitel 30

“อันดา” นายหัวนทีเรียกหญิงสาวที่กำลังจะเดินขึ้นไปบนหอพักหญิงสาวหันขวับไปมองตามเสียงและพบกับนายหัวนทีที่กำลังเดินตรงดิ่งมาหาเธอ ใบหน้าเขาบึ้ง คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน แต่แววตานั้นเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความห่วงใยอย่างปิดไม่มิด“นายหัว...” อันดายอมรับเลยว่าเธอดีใจมากที่นายหัวนทีอยู่ตรงนี้วันเวลาที่เธอกำลังเจอกับปัญหาและยังไม่รู้จะหาทางออกยังไง“เธอเป็นอะไรไหม บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่าอันดา” น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความกังวลและห่วงใยจนอันดารับรู้ได้“หนูไม่เป็นไรค่ะนายหัว หนูเพิ่งกลับมาจากทำงาน พอมาถึงตำรวจก็เต็มหอแล้วค่ะ” หญิงสาวบอกพลางชี้มือไปทางเจ้าหน้าที่ตำรวจที่เพิ่งกลับลงมาจากชั้นสองของหอพัก“แล้วนายหัวมาที่นี่ได้ยังไงคะ”“ฉันไปทำธุระแล้วบังเอิญผ่านมา เห็นคนมุงกันเยอะแล้วยังมีรถตำรวจอีก ฉันถามคนที่ยืนดูอยู่เลยรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ฉันว่าหอนี้มันไม่ปลอดภัยแล้วนะอันดา กลางวันแสกๆ โจรยังกล้างัดเข้ามาทำร้ายคนได้ขนาดนี้ เธอย้ายออกเถอะ” นทีออกคำสั่ง“หนูก็กำลังคิดเรื่องนี้อยู่ค่ะนายหัว แต่หนูยังไม่ได้หาที่พักใหม่ไว้เลย คงต้องขอเวลาหาที่พักที่ปลอดภัยกว่านี้อีกสักหน่อย” อันดาอ้อมแอ้มตอบพลางทำหน้

เมื่อตกลงเรื่องที่พักได้อย่างลงตัวแล้วนายหัวนทีก็หันมาบอกกับหญิงสาว“ฉันว่าวันนี้ไปเก็บของต่อดีไหม หรือว่าจะไปเก็บวันอื่น เธอหิวหรือยังล่ะ”“หนูยังไม่หิว ไปเก็บวันนี้ก็ได้ค่ะหนูไม่อยากค้างคา”“แล้วเธอแจ้งทางหอพักไปหรือยังว่าจะย้ายออก เขาว่ายังไงบ้าง”“แจ้งไปตอนกลางวันแล้วค่ะ ทางหอพักคืนเงินค่ามัดจำให้ครึ่งหนึ่งค่ะ เพราะอันที่จริงเวลาจะย้ายออกก็ต้องบอกก่อนล่วงหน้าหนึ่งเดือน แต่เพราะหนูย้ายออกแบบกะทันหัน” หญิงสาวอธิบายให้เขาฟังตามที่เธอได้คุยกับเจ้าของหอไปเมื่อตอนกลางวัน“แล้วคนอื่นล่ะ เขาย้ายออกกันเยอะไหม”“คนอื่นก็ย้ายออกกันเยอะเลยค่ะ เจ้าของหอบอกว่าเขาจะต้องปรับปรุงหอใหม่และห้องนั้นจะเอาไว้เป็นห้องเก็บของค่ะ เขาให้คนที่จะย้ายออกฝากของไว้ได้ถึงสิ้นเดือนนี้ค่ะ แต่หนูไม่อยากฝากของไว้ นายหัวไปส่งหนูเก็บของก่อนได้ไหมคะแล้วค่อยไปกินข้าว”“อือ ไปสิ” นทีหักพวงมาลัยเลี้ยวรถมุ่งหน้ากลับไปยังหอพักของอันดาทันทีรถเอสยูวีจอดที่หน้าหอพักในเวลาเกือบสองทุ่ม ตอนนี้บริเวณหอเงียบสงบดูวังเวงกว่าปกติ ห้องพักหลายห้องปิดไฟมืดสนิทเนื่องจากผู้เช่าพากันย้ายออกหนีความกลัวออกไปเกือบหมดหอแล้วอันดาเปิดประตูรถลงม

นายหัวนทีอุ้มหญิงสาวขึ้นมาบนห้องและภาพความทรงจำครั้งที่เธอจูบเขาก็หวนกลับมาอีกครั้ง เขาวางเธอลงบนโซฟาตัวยาวกลางห้องจากนั้นก็รีบเดินเข้าไปเปิดน้ำใส่อ่างก่อนจะเดินกลับมาเพื่อพาอันดาไปแช่ในนั้น“อันดา จะไปไหน”“นายหัวยังอยู่ หนูนึกว่านายหัวหนีกลับไปแล้ว” หญิงสาวรีบเดินเข้ามาใกล้“ฉันยังไม่กลับ ฉันจะพาเธอไปอาบน้ำนะจะได้หายร้อน”“นายหัวขา....หนูไม่อยากไปอาบน้ำ หนูอยากกอดนายหัว” อันดาไม่ใช่แค่พูดเธอเดินเข้ามากอดจนนทีไม่ทันตั้งตัว“อันดามีสติหน่อย ไปอาบน้ำนะ” นายหัวนทีพยายามจะเรียกสติของหญิงสาวและพยายามจะดันเธอออก แต่เขาก็ไม่ได้ออกแรงมากเพราะรู้สึกดีที่ที่เธอกอดอยู่แบบนี้นายหัวหนุ่มรู้ดีว่ามันเป็นเพราะอะไร เขาไม่อยากเอาเปรียบแต่ดูเหมือนว่าอันดาจะไม่ยอมง่ายๆ เมื่อหญิงสาวขยับเข้ามาจนชิดแล้วเขย่งปลายเท้าแล้วริมฝีปากนุ่มก็ประกบจูบลงบนริมฝีปากของนายหัวหนุ่มความรู้สึกอุ่นของปากเล็กทำเอานายหัวนทีแทบจะคุมตัวเองไม่อยู่ เขายืนนิ่งก่อนจะดันตัวเธอออกอีกครั้ง“พอแล้วอันดา”“แต่หนูอยากจูบ อยากกอดนายหัวแบบนี้”“อันดา ฉันรู้ว่าเธอไม่ได้อยากทำแบบนี้ ไปอาบน้ำนะเด็กดีของฉัน”“แต่หนูอยาก หนูไม่รู้ว่าเป็นอะไร

เสียงโทรศัพท์ที่ดังอยู่บนโต๊ะข้างเตียงดังขึ้นในเวลาสายของวันเสาร์ อันดาตกใจตื่นและเอื้อมมือไปจับ แต่ร่างกายก็รู้สึกปวดร้าวไปทั้งตัว หญิงสาวกัดฟันหยิบมาแล้วรีบกดรับสาย“สวัสดีค่ะ” เสียงที่ตอบรับเบาเหมือนคนเพิ่งตื่น“อันดา เพิ่งตื่นใช่ไหม” นายหัวจับน้ำเสียงของเธอได้“ค่ะ”“ฉันซื้อยากับข้าวไปให้แล้วนะ อยู่บนโต๊ะ ถ้าตื่นแล้วก็กินข้าวกินยาตามที่เขียนไว้ ฉันมีธุระต้องกลับใต้ด่วน ถ้าเคลียร์ทุกอย่างเสร็จแล้วจะรีบขึ้นมานะ”“ค่ะ” อันดารับคำอย่างงงๆเมื่อวางสายแล้วหญิงสาวก็นอนต่อกว่าจะตื่นมาอีกครั้งก็เป็นเวลาเที่ยงเธอลุกขึ้นอาบน้ำและสำรวจตัวเองในกระจกเนื้อตัวมีรอยสีแดงจางๆ ไป อันดาหน้าซีดเมื่อนึกได้ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นกับเธอบ้าง“ต้องเป็นน้ำส้มแก้วนั้นแน่” หญิงสาวเดาออกในทันทีเพราะหลังจากดื่มน้ำส้มก็เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติและคนที่เอาให้เธอดื่มก็คือรุ่นพี่ที่เธอไว้ใจอันดาอยากโทรไปถามเขาว่าทำแบบนี้ทำไมแต่เขาก็กลัวว่าเขาจะถามกลับว่าเธอทำยังไงอาการร้อนรุ่มถึงได้หายไป อันดาอยากเอาเรื่องแต่ไม่รู้ว่าจะทำยังไง“เฮ้อ....ซวยชะมัด ดีนะที่นายหัวกลับไปก่อน” หญิงสาวถอนหายใจเพราะเธอไม่รู้จะคุยอะไรกับเขา

นายหัวนทีไม่ได้พูดอะไรต่อแต่การนิ่งเงียบของเขาก็เท่ากับการยอมรับ พสุเห็นแบบนั้นก็หัวเราะที่เห็นเสืออย่างนายหัวนทีสิ้นลายให้เด็กสาวรุ่นน้องเข้าจนได้“ไอ้ที นายฟังฉันนะ ฉันไม่ว่าเลยที่นายจะมาพักที่บ้านฉัน จะอยู่เป็นเดือนเป็นปีก็ได้ แต่นายจะหนีปัญหาแบบนี้ตลอดไปไม่ได้นะ เมย์ไม่ใช่คนที่จะยอมอะไรง่ายๆ หรอกนะ ยิ่งเธอรู้ว่าตอนนี้นายยังไม่มีใคร เธอก็ยิ่งได้ใจ คิดว่านายยังลืมเธอไม่ได้เลยยอมให้เธอกับลูกอยู่บ้านหลังนั้น” พสุออกความเห็นอย่างตรงไปตรงมา“แล้วนายจะให้ฉันทำยังไง ในเมื่อเธอหอบลูกมาด้วยจะให้ฉันไล่ผู้หญิงกับเด็กตัวเล็กๆ ออกจากบ้านทันทีมันก็ดูใจร้ายเกินไป”“นายหนีมานอนนี่น่ะดีแล้ว แต่นายก็ต้องทำอะไรสักอย่างจะปล่อยให้เธออยู่ที่นั่นตลอดเลยก็คงไม่ได้หรอกนะ”“อือ ฉันว่าจะให้เธออยู่แค่ชั่วคราว ถ้าเธอไม่ย้ายออกก็คงต้องคุยกับครอบครัวของเธอ” นายหัวนทีไม่อยากใจดำจนเกินไปแต่ถ้าจะให้เธออยู่นี่นั่นตลอดก็คงจะไม่ได้ เขาคิดว่าจะให้เมรีญาอยู่ไม่นานจากนั้นก็จะบอกเธอให้ย้ายออกและถ้าหญิงสาวไม่ยอมเขาก็คงต้องไปคุยกับทางบ้านของเธอให้มาพาตัวเธอกลับ“ฉันว่าเรื่องนี้มีทางออกนะ” พสุพยายามช่วยเพื่อน“ยังไงล่ะ”พสุข