เมียเด็กของนายหัวนที

ผ่านมาเกือบสิบชั่วโมงรถทัวร์ก็จอดนิ่งที่สถานีขนส่งผู้โดยสารจังหวัดสุราษฎร์ธานี อันดารีบลงจากรถก่อนจะเรียกต่อรถมอเตอร์ไซค์รับจ้างให้ตรงไปยังโรงพยาบาลประจำจังหวัดทันทีเมื่อมาถึงโรงพยาบาล อันดาวิ่งกระหืดกระหอบเข้าไปด้านในอย่างไม่คิดชีวิต ดวงตาคู่สวยกวาดมองหาป้ายห้องผู้ป่วยวิกฤตตามที่ป้าสุดาส่งข้อความมาบอกล่าสุดแต่คนที่เธอได้เจอคนแรกไม่ใช่ป้าสุดาหากแต่เป็นชายร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีเข้มกับกางยีนดูทะมัดทะแมงยืนกอดอกคุยกับคุณหมอท่านหนึ่งด้วยสีหน้าเคร่งเครีด พอเธอเดินเข้าไปใกล้ก็เห็นว่าชายคนนั้นคือ ‘นายหัวนที’ เจ้านายของมารดาหญิงสาวเดินเข้าไปใกล้ๆ เพราะไม่แน่ใจว่าเรื่องที่ทั้งสองคุยกันนั้นเกี่ยวกับมารดาของเธอหรือเปล่า“อันดาใช่ไหม” นายหัวนทีหันมาถามเพราะไม่แน่ใจเท่าไหร่ ครั้งสุดท้ายที่เขาเห็นเธอก็ตอนที่หญิงสาวกำลังจะเข้าไปเรียนที่กรุงเทพซึ่งมาก็ผ่านมาสีปีกว่าแล้ว ในตอนนั้นเธอเป็นแค่เด็กสาวธรรมดาคนหนึ่ง แต่วันนี้เธอดูโตขึ้น สวยขึ้นแต่ใบหน้าสวยนั้นกลับซีดเซียว ดวงตาบวมช้ำและดูอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด“สวัสดีค่ะนายหัว” หญิงสาวจำชายหนุ่มได้ดีเพราะมารดามักพูดถึงเขาให้เธอฟังอยู่ตลอด อีกทั้งหน้

อันดาหลับไปได้สองชั่วโมงก็ตกใจตื่นเพราะหญิงสาวฝันเห็นหญิงชราคนหนึ่งกำลังจะพามารดาของเธอไป อันดาพยายามร้องเรียกและฉุดกระชากลากถูแต่หญิงชราคนนั้นก็แรงเยอะมากแต่ในที่สุดหญิงสาวก็สามารถดึงมารดาของตนเองไว้ได้แต่ด้วยแรงดึงก็ทำให้เธอล้มก้นกระแทกจึงเป็นสาเหตุให้ตกใจตื่น เธอมองนาฬิกาแล้วเห็นว่าเป็นเวลาบ่ายสามเหลือเวลาอีกนานกว่าจะถึงเวลาที่นายหัวนทีนัดไว้“แม่คะ รอนะคะหนูกำลังจะไปหา” หญิงสาวพึมพำกับตัวเองก่อนจะตัดสินใจลุกขึ้นแต่งตัวเธอหยิบกางเกงยีน เสื้อยืดและสวมทับด้วยเสื้อแขนยาวหยิบหมวกกันน็อกแล้วหากุญแจรถจักรยานยนต์ก่อนจะออกมาตรวจดูว่ามันยังขี่ได้ไหม“ไปหาแม่กันนะพี่ส้ม” หญิงสาวพูดกับรถจักรยานยนต์สีส้มที่เคยใช้ขี่ไปโรงเรียนและยิ้มเมื่อเห็นว่ามันยังอยู่ในสภาพดีอันดาไม่อาจจะรอให้ถึงเวลานัดได้เธออยากไปนั่งรอหน้าห้องถึงแม้ว่าหมอไม่อนุญาตให้เยี่ยมแต่มันก็ยังดีกว่าถ้าหากมารดาลืมตาขึ้นมาแล้วเห็นว่าเธอยืนรออยู่ด้านนอกท่ามกลางเปลวแดดที่ร้อนในเวลาบ่ายสามโมงแต่ในใจของอันดากับร้อนยิ่งกว่าแดดเธอขี่มอเตอร์ไซค์ด้วยความเร็วที่สุดเท่าที่ตนเองจะทำได้ผ่านมาครึ่งชั่วโมงรถสีส้มของหญิงสาวก็มาจอดที่โรงพยาบาล ใ

“หิวหรือยังอันดา”“ยังค่ะนายหัว” หญิงสาวตอบไม่เต็มเสียงเพราะเมื่อช่วงกลางวันเธอไม่ได้แตะอาหารเลยสักนิด อาหารที่คนของนายหัวไปซื้อมาให้ยังอยู่ในถุงเหมือนเดิม“แต่ฉันหิวแล้ว หาอะไรกินแล้วค่อยกลับนะ”“เดี๋ยวหนูกลับไปกินของเดิมก็ได้ค่ะ อาหารเมื่อตอนกลางวันหนูยังกินไม่หมดเลยค่ะ”“นี่มันก็หลายชั่วโมงแล้ว ฉันว่ากับข้าวคงเสียไปแล้วและฉันเองก็หิวมาก”“ก็ได้ค่ะ” เธอตอบรับอย่างว่าง่ายเพราะรู้ว่าปฏิเสธไปในหัวนทีก็คงจะไม่ฟังเธออีกแน่นอนนายหัวหนุ่มาพาเธอมายังร้านอาหารเล็กๆ ที่อยู่ริมทางทั้งสองสั่งอาหารตามสั่ง ก่อนจะนั่งทานกันอย่างเงียบๆ หญิงสาวเอาแต่เขี่ยข้าวผัดกุ้งในจานไปมา ในใจเอาแต่คิดถึงเรื่องของมารดา“ไม่อร่อยเหรอ” เขากระซิบถามเพราะกลัวเจ้าของร้านจะได้ยิน“อร่อยค่ะแต่มันกินไม่ลง”“ฉันบอกแล้วไงถ้ากินไม่ลงก็ต้องกิน อย่างน้อยก็ให้มีแรงดูแลแม่ เธอลองคิดดูนะถ้าเธอเป็นอะไรไปใครจะดูแลแม่ล่ะ”“หนูรู้ค่ะนายหัว” หญิงสาวพยักหน้าเข้าใจก่อนจะพยายามฝืนทานข้าวผัดกุ้งได้เพียงครึ่งจากก็รวมช้อนเพราะไม่สามารถทานต่อได้แล้วจริงๆนายหัวนทีรู้สึกเห็นใจเพราะเขาเองก็เคยอยู่ตกอยู่ในสถานการณ์นี้เหมือนกันตอนที่มารดาป่วยแ

หลังจากคุณหมอมาตรวจอาการแล้วก็แจ้งกับอันดาว่ามารดาของเธออาการดีขึ้นกว่าเมื่อวานและหมอจะลองถอดเครื่องช่วยหายใจออกในช่วงบ่ายจากนั้นจะให้เธอเข้าเยี่ยมได้ตามเวลาคือเที่ยงและเวลาเย็นเมื่อได้รับคำตอบที่ดูเหมือนจะเป็นข่าวดีอันดาก็ไปทานข้าวที่โรงอาหารของโรงพยาบาลจากนั้นก็มานั่งรอที่หน้าห้องไอซียูตามเดิม ระหว่างนั้นก็มีสายเข้าจากหัวหน้าของเธอ“สวัสดีค่ะพี่รัตนา หนูขอโทษนะคะที่ไม่ได้ติดต่อไปเลย หนูคงยังกลับไปทำงานไม่ได้ค่ะ แม่ยังอยู่ในห้องไอซียูค่ะ” หญิงสาวรีบพูดออกไปทันทีเพราะกลัวจะถูกตำหนิ“พี่ไม่ได้จะโทรมาตำหนิหรือตามให้มาทำงาน พี่แค่อยากถามว่าแม่ของอันดาอาการเป็นยังไงบ้าง”“ขอโทษค่ะที่หนูเข้าใจผิด หมอบอกว่าอาการของแม่ดีขึ้นบ่ายนี้ก็จะถอดเครื่องช่วยหายใจแล้วค่ะ”“นับว่าเป็นข่าวดีเลยนะ พี่ขอให้แม่หายไวๆ ส่วนเรื่องงานไม่ต้องห่วง ถึงจะอยู่ในช่วงทดลองงานแต่พี่ก็เข้าใจถึงความจำเป็นดี พี่แจ้งฝ่ายบุคคลให้แล้ว อันดาจะยังได้เงินเดือนตามเดิม แต่ถ้าเลยกำหนดลากิจที่บริษัทตั้งไว้ก็อาจจะไม่ได้เงินเดือน พี่อยากแจ้งให้อันดาทราบก่อนเพราะมันเป็นกฏของบริษัท หนูเข้าใจพี่ใช่ไหม” แม้จะเห็นใจลูกน้องมากแต่เธอก็ต้อ

เมื่อครบเวลา 15 นาทีแล้วอันดาก็บอกลามารดาก่อนจะออกมาจากห้องซึ่งตอนนี้หลินกำลังยืนคุยอยู่กับนายหัวนที“นายหัวมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ”“มาได้แป๊บหนึ่งแล้วแหละ เดี๋ยวฉันขอเข้าไปเยี่ยมแม่เธอหน่อยนะแล้วค่อยไปกินข้าวด้วยกันสามคน”“นายหัวจะไปกินข้าวกับเราด้วยเหรอคะ”“อือ รอแป๊บหนึ่งก็แล้วกัน” นายหัวนทีบอกกับหญิงสาวก่อนจะเข้าไปเปลี่ยนชุดแล้วเดินเข้าไปเยี่ยมประไพในห้องไอซียู“สวัสดีครับน้าไพเป็นยังไงบ้างสีหน้าดีขึ้นแล้วนะครับ”“น้าดีขึ้นแล้วค่ะ ขอบคุณนายหัวมากๆ นะคะอันดาบอกว่านายหัวช่วยค่าใช้จ่ายของน้าหมดเลย”“น้าครับค่าใช้จ่ายไม่ได้แพงอะไรเลยที่นี่มันเป็นโรงพยาบาลรัฐบาลนะครับมีค่าใช้จ่ายเพิ่มแค่นิดเดียวเอง”“เอาไว้น้าได้ออกจากโรงพยาบาลน้าจะจัดการคืนเงินให้นะคะ”“ไม่เป็นไรหรอกครับ น้าไพก็เป็นคนงานของผมยังไงก็ต้องดู ผมดีใจที่เห็นน้ากำลังจะกลับมาแข็งแรง”“นายหัวคะ น้ารู้ดีว่าโรคของน้ามันไม่มีทางหายเป็นปกติ น้ารู้สึกเหนื่อยมากแต่พอเห็นอันดาแล้วก็มีแรงขึ้นเยอะแต่ก็ไม่รู้ว่าในอนาคตมันจะเป็นยังไง”“พูดอะไรอย่างนั้นครับน้าไพ หมอที่นี่เก่งมากนะครับนี้อีกหน่อยน้าไพก็กลับมาหายดีครับ”“น้าก็ไม่รู้อนาคตหรอกน