ตอนที่ 1

สายด่วนจากบ้านเกิด

เสียงคีย์บอร์ดที่และเสียงพูดคุยเรื่องยอดขายภายในออฟฟิศไม่ได้ทำให้ ‘อันดา’ เสียสมาธิเลยแม้แต่น้อยหญิงสาววัยยี่สิบสองปีในชุดทำงานเรียบร้อยยังคงก้มหน้าก้มตาจัดการกับกองเอกสารตรงหน้าอย่างเร่งรีบ

เธอเพิ่งเรียนจบและได้เข้าทำงานในบริษัทแห่งนี้ได้เพียงสองเดือนเท่านั้น ในฐานะเด็กจบใหม่ย่อมรู้ดีว่าโอกาสที่จบแล้วได้งานทำเลยนั้นมีน้อย เพราะฉะนั้นหญิงสาวจึงตั้งใจทำงานอย่างเต็มที่แม้จะมีความกดดันจากทั้งจากงานและรุ่นพี่ที่มากด้วยประสบการณ์แต่อันดาก็ไม่เคยท้อเพราะทุกอย่างที่ทำก็เพื่อมารดาที่ทำงานหนักซึ่งตอนนี้ท่านยังทำงานเป็นคนงานในสวนอย่างอยู่ทางใต้

ครืด... ครืด...

โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างกองเอกสารสั่นขึ้น เมื่อเห็นรายชื่อของป้าสุดาเพื่อนบ้านทางใต้อันดาก็ขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ เพราะปกติป้าสุดาจะไม่ค่อยโทรหาเธอในเวลางานนอกจากจะมีเรื่องด่วน

“สวัสดีค่ะป้าสุดา” อันดากดรับสายแล้วกรอกเสียงลงไปเบาๆ เพื่อไม่ให้รบกวนคนอื่น

“นั่นหนูอันดาใช่ไหม” ปลายสายถามอย่างไม่แน่ใจเพราะเสียวของอันดาเบาเหมือนกำลังกระซิบ

“ใช่ค่ะ หนูเอง ป้าสุดามีอะไรหรือเปล่าคะ หนูพูดเสียงดังไม่ได้ค่ะตอนนี้หนูอยู่ที่ทำงาน”

“อันดา หนูรีบกลับมาสุราษฎร์ด่วนเลยนะ” เสียงป้าสุดที่ปลายสายเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกจนอันดาใจคอไม่ดี

“เกิดอะไรขึ้นคะป้าสุดา แม่เป็นอะไรหรือเปล่าคะ” หญิงสาวมือสั่นใจสั่นไปหมดเพราะไม่น่าจะมีเรื่องอะไรด่วนสำหรับเธอนอกจากเรื่องมารดา

“แม่ของหนูวูบหมดสติกลางสวนยาง ตอนนี้ไอ้แหลมกับไอ้ต๋องกำลังช่วยกันหามมันส่งโรงพยาบาลในเมือง หมอบอกว่าอาการหนักมาก หนูรีบกลับมาได้ไหม พวกป้า ๆ ก็ทำอะไรไม่ถูก คุยกับหมอก็ไม่ค่อยรู้เรื่อง”

เมื่อที่ได้ยินว่ามารดาหมดสติและอาการหนักมาก หญิงสาวก็ตัวสั่นทำอะไรไม่ถูกเพราะเมื่อวานเธอยังคุยกับท่านและยังบอกอีกด้วยว่าช่วงวันหยุดนี้เธอจะกลับบ้านเพื่อไปทานอาหารฝีมือของท่าน น้ำตาของอันดาเอ่อคลอเพราะความเป็นห่วง

“อะไรนะคะป้า แล้วแม่เป็นอะไรมากไหม” อันดารีบถามกลับด้วยความตกใจ

“ป้าก็ไม่รู้เหมือนกัน หมอไม่ยอมบอกอะไรป้าเลย เขาบอกจะคุยกับญาติ นี่ป้าก็ให้คนไปตามนายหัวมาแล้วนะ เผื่อเขาจะช่วยได้” หญิงสูงวัยหมายถึงนายหัวนทีผู้เป็นเจ้านาย

“แล้วตอนนี้แม่อาการเป็นยังไงคะ” ระหว่างที่คุยหญิงสาวก็เก็บของบนโต๊ะไปพลาง ๆ

“ตอนนี้แม่ของอันดายังไม่ฟื้นเลยหนูรีบมานะ ป้าใจคอไม่ดี”

“หนูจะรีบกลับค่ะป้าสุดา ป้าบอกแม่รอหนูก่อนนะคะ หนูจะรีบไปให้เร็วที่สุด”

หลังจากวางสาย อันดาสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติก่อนจะรีบคว้าแฟ้มงานและเดินตรงไปยังโต๊ะทำงานของหัวหน้าที่อยู่มุมในสุด

“มีอะไรเหรออันดา” หัวหน้าแผนกวัยกลางคนวางงานในมือแล้วเงยหน้ามองลูกน้องคนล่าสุดที่เพิ่งรับเข้ามาเมื่อสองเดือนก่อน

“พี่รัตนาคะ คือหนูอยากขอลางานได้ไหมคะ” หญิงสาวรู้ดีว่าตนเองยังอยู่ในช่วงทดลองงานและการลางานจะมีผลกับการพิจารณาว่าจะผ่านช่วงทดลองงานนี้ไปได้ไหมแต่ตอนนี้เธอก็ไม่มีทางเลือก

“มีเรื่องด่วนเหรออันดา” รัตนา

“ค่ะพี่รัตนา ป้าข้างบ้านโทรมาบอกว่าแม่วูบหมดสติตอนนี้ยังไม่ฟื้นเลยค่ะ หนูอยากรีบกลับไปดูแม่”

“ได้สิ ไปดูแลแม่ให้เต็มที่นะ ส่วนงานที่พี่จะทำต่อเองขอให้แม่อาการดีขึ้นนะอันดา ถ้ามีอะไรจะให้พี่ช่วยก็บอก ส่วนจะลาจนกว่าแม่จะอาการดีขึ้นก็ได้” หัวหน้าแผนกบอกอย่างใจดี

“ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวยกมือไว้ขอบคุณ

อันดาส่งมอบงานให้หัวหน้าแล้วรีบเดินกลับมาที่โต๊ะทำงานก่อนจะเก็บของลงกระเป๋าแล้วเดินออกไปโดยไม่สนใจสายตาของเพื่อนร่วมงานอีกสองคนที่มองด้วยความสงสัย

เมื่อลงมาถึงชั้นล่างออฟฟิศหญิงสาวก็โบกแท็กซี่ให้ตรงไปยังสถานีขนส่งผู้โดยทันที ในหัวของเธอมีแต่ความกังวลเกี่ยวกับอาการเจ็บป่วยของมารดา

‘แม่ต้องไม่เป็นอะไรนะรอหนูก่อน’ อันดาสวดอ้อนวอนในใจ

เมื่อมาถึงสายใต้ใหม่ อันดารีบวิ่งไปที่ช่องขายตั๋ว โชคดีที่เธอยังทันตั๋วรถทัวร์เที่ยวเย็นที่กำลังจะออกเดินทางไปยังจังหวัดสุราษฎร์ธานี

ตลอดระยะเวลาหลายชั่วโมงบนรถทัวร์ อันดานั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง และรู้สึกว่าระยะทางจากกรุงเทพไปยังบ้านเกิดมันไกลกว่าทุกครั้ง

อันดามีมารดาคนเดียวในครอบครัวเธอกับมารดาสนิทกันมากแต่ท่านก็ยอมให้หญิงสาวขึ้นมาเรียนไกลถึงกรุงเทพเพื่ออนาคตที่กว่าและเมื่อเรียนจบอันดาก็ได้ทำงานที่บริษัทอสังหาริมทรัพย์ขนาดใหญ่เธอตั้งใจแล้วว่าถ้าทำงานเก็บเงินได้สักก้อนก็จะกลับไปหางานทำในตัวจังหวัดเพราะจะได้ดูแลมารดาที่อายุมากขึ้นทุกวัน