Alle Kapitel von เมียเด็กของนายหัวนที: Kapitel 11 – Kapitel 20

ครึ่งชั่วโมงผ่านไปหัวหน้าพยาบาลก็เดินออกมาจากผ้าม่าน และตรงมายังเคาน์เตอร์พยาบาล เธอเปิดกระจกเล็กๆ ออกเมื่ออันดาเห็นก็รีบเดินเข้าไปถามถึงอาการของมารดาทันที“แม่หนูเป็นยังไงบ้างคะ”“เมื่อกี้คนไข้หยุดหายใจไปอีกครั้งหนึ่งค่ะ หมอปั๊มหัวใจจนกลับมามีชีพจรขึ้นมาอีกครั้ง แต่คุณหมอไม่แน่ใจว่าถ้าหากครั้งหน้าคนไข้หัวใจหยุดเต้นจะสามารถทำให้หัวใจกลับมาเต้นได้อีกหรือเปล่า หมอเลยอนุญาตให้หนูเข้าไปดูคนไข้แต่ได้แค่แป๊บเดียวนะ”“ผมขอเข้าไปพร้อมกับเธอได้ไหมครับ” นายหัวนทีถามพยาบาลเพราะเขาไม่อยากให้อันดาเข้าไปด้านในคนเดียว“ได้ค่ะ”ทั้งสองคนรีบเข้าไปยังห้องเปลี่ยนชุดจากนั้นเดินตรงไปที่เตียงของประไพทันที“แม่....” หญิงสาวถลาเข้าไปกอดมารดาที่นอนไม่ได้สติ เธอกอดมารดาแน่นน้ำตาไหลอาบนายหัวนทีจึงได้แต่ยืนลูบหลังเธอเบาๆ เพื่อเป็นการปลอบใจ“หมอคะทำไมจู่ๆ แม่หนูถึงเป็นแบบนี้ เมื่อวานหนูยังคุยกับแม่อยู่เลย”“ตอนกลางดึกคนไข้มีอาการหอบเหนื่อยและหัวใจหยุดเต้นน่าจะเกิดจากกล้ามเนื้อหัวใจตายเฉียบพลัน หมอปั๊มหัวใจกลับมาได้สองรอบแล้ว แต่หมอไม่แน่ใจว่าเกิดถ้าเกิดมีครั้งต่อไปหมอจะช่วยทันไหม หมอเลยอยากจะบอกญาติว่าให้ทำใจไว้ส

เช้าวันนี้บรรยากาศในบริเวณมหาวิทยาลัยเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เสียงหัวเราะและรอยยิ้มของครอบครัวที่พากันหอบหิ้วช่อดอกไม้ ลูกโป่ง และของขวัญมาร่วมแสดงความยินดีกับบัณฑิตใหม่ ภาพเหล่านั้นทำให้อันดาที่ยืนอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่รู้สึกโดดเดี่ยว เมื่อมองไปทางไหนก็เห็นแต่ภาพความอบอุ่นที่มีพร้อมหน้าทั้งพ่อแม่และญาติพี่น้องในขณะที่เธอนั้นไม่มีญาติมารวมแสดงความยินดีด้วยเลยสักคน‘แม่คะ วันนี้หนูสวมชุดครุยอย่างที่แม่ตั้งใจอยากจะเห็นแล้วนะ’ เธอพึมพำกับตัวเองมือลูบไปบนชุดครุย อันดาพยายามกลั้นน้ำตาแห่งความน้อยใจเอาไว้ หญิงสาวสูดหายใจเข้าปอดแล้วยิ้มออกมาเพราะอยากให้มารดาเห็นว่าวันนี้เธอมีความสุขมากแค่ไหนที่ทำตามความฝันสำเร็จ“อันดา ทางนี้”เสียงเรียกอย่างเป็นกันเองและอบอุ่นดังขึ้นทำให้อันดาต้องหันไปมอง ก่อนที่ใบหน้าหวานจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มกว้างเมื่อข้าวฟ่างและมิวเพื่อนสนิทสองคนจากคณะเดียวกันที่กำลังเดินตรงเข้ามาหา พร้อมกับกลุ่มผู้ใหญ่ที่คุ้นเคย นั่นคือคุณพ่อคุณแม่ของข้าวฟ่างและครอบครัวของมิวที่พากันเดินทางมาร่วมงานในวันนี้ด้วย“ยินดีด้วยนะจ๊ะหนูอันดา ในที่สุดก็พากันเรียนจบได้ ถ้าไม่ได้หนูแม่ไม่รู้เลยนะว่าข้าวฟ่างจะ

เช้าวันนี้อันดาตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมานานนับตั้งแต่การจากไปของมารดา เมื่อดวงตากลมโตมองช่อดอกลิลลี่สีขาวของนายหัวนทีที่วางอยู่บนโต๊ะ กลิ่นหอมอ่อนของมันยังคงอบอวลไปทั่วทั้งห้องนอนเล็กๆ ของเธอหญิงสาวหยิบนมและขนมมาทานเป็นมื้อเช้าจากนั้นก็ทำความสะอาดห้อง เอาผ้าลงไปซักและอบที่ร้านสะดวกซักระหว่างรอก็นั่งดูรูปถ่ายในวันรับปริญญาที่เพื่อนส่งมาให้ รูปที่เธอกับนายหัวนทีถ่ายคู่กันเป็นรูปที่เธอยิ้มกว้างที่สุด หญิงสาวคิดว่าถ้าว่างจะเอารูปนี้ไปให้ร้านปริ้นออกมาเพื่อให้ได้รูปที่มีคุณภาพจากนั้นก็จะเอามาใส่กรอบ เมื่อเสียงเตือนจากเครื่องอบผ้าดังขึ้นทำให้อันดาเก็บโทรศัพท์และเอาผ้าออกไปเก็บบนห้องจัดการกับเสื้อผ้าเสร็จแล้วเธอก็รีบอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดเดรสกระโปรงผ้าฝ้ายสีครีม ปล่อยผมยาวสลวยให้ทิ้งตัวลงมาอย่างเป็นธรรมชาติ อันดาเลือกที่จะแต่งหน้าอ่อนตามแบบที่ตัวเองชอบ ขณะที่กำลังสำรวจความเรียบร้อยของตัวเองในกระจก เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันไลน์ก็ดังขึ้นนายหัวนที : พร้อมหรือยังAnda : หนูพร้อมนานแล้วค่ะนายหัวนที : อีก 10 นาทีจะถึงนะAnda : ค่ะ เดี๋ยวหนูลงไปรอข้างล่าง หญิงสาวสำรวจตัวเอ

บอกลาเพื่อนแล้วนายหัวนทีก็ลงมาจากชั้นสอง เขาเดินตรงไปหาอันดาที่กำลังเต้นไปตามจังหวะเพลงอย่างสนุกสนาน ใบหน้าหวานเธอแดงด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ รอบตัวของเธอมีเพื่อนสนิทที่เขาเคยเจอเต้นอยู่ด้วยและนอกจากนั้นยังมีชายหนุ่มหลายยืนอยู่ไม่ห่าง“อันดา”เขาพูดเสียงดังแข่งกับเสียงเพลงทำให้ชายหนุ่มที่กำลังล้อมหน้าล้อมหลังสามสาวถึงกับชะงักและหันมามองเป็นตาเดียว นายหัวนทีเดินเข้ามาแทรกกลางระหว่างอันดากับผู้ชายแปลกหน้าเหล่านั้นและมองด้วยสายตาดุทำเอาคนพวกนั้นถอยกลับออกไปเพราะไม่อยากมีเรื่องกับชายรูปร่างสูงใหญ่“อ้าว นายหัว มาได้ยังไงคะ” อันดาทักทายด้วยรอยยิ้ม เสียงยานด้วยความมึนเมา มือเรียวบางยกขึ้นชี้หน้าเขาพลางยิ้มแฉ่ง“เธอเมามากแล้วนะอันดา”“นายหัวตัวปลอมแน่ๆ เลย มิว ข้าวฟ่าง ดูสิ ฉันเมาจนเห็นภาพหลอนเป็นนายหัวหน้าดุด้วยแหละ”“ฉันตัวจริง” นทีตอบเสียงเข้ม แขนตวัดโอบเอวคอดกิ่วเพื่อประคองร่างที่จวนเจียนจะล้มแหล่ไม่ล้มแหล่ให้ยืนตรง กลิ่นแอลกอฮอล์ผสมกลิ่นน้ำหอมโชยเข้าจมูกจนเขาเผลอสูดเข้าเต็มปอด“กลับหอเถอะอันดา เมามากแล้วนะ”“หนูยังไม่อยากกลับเลย นายหัวขา หนูขอสนุกต่ออีกนิดนึงนะคะ นานๆ ทีจะได้มาปลดปล่อยแบบนี้”

ใบหน้าหวานเปลี่ยนเป็นสีแดงจัดลามไปจนถึงใบหูและลำคอด้วยความกับสิ่งที่ได้ยินอาย หัวใจเต้นแรงราวมันจะทะลุออกมานอกอก“ก็....คน....คนเมา ใครจะไปจำได้ หนูดื่มหนักขนาดนั้นจะไปรู้เรื่องได้ยังไง นายหัวมั่วแล้ว”นทีหัวเราะในลำคอในความปากแข็งและท่าทางเลิ่กลั่ก ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงไปจนริมฝีปากหนาเฉียดผ่านแก้มจนอันดาต้องหดคอหนี“งั้นเดี๋ยวฉันช่วย....ทำให้จำอีกครั้งไหม เอาแบบชัดๆ เนื้อ ๆ จะได้ไม่ต้องมาอ้างว่าเมาแล้วจำไม่ได้” ตอนนี้ใบหน้าของนายหัวขยับเข้ามาใกล้กับอันดามากกว่าเดิม“นายหัวต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ปล่อยหนูนะ” อันดาหน้าแดงเพราะความเขินและความตื่นเต้นเธอผลักอกเขาออกเต็มแรง แล้วเปิดประตูวิ่งหนีลงจากรถไปทันทีโดยไม่คิดจะหันหลังกลับมามองอีกเลยนทีนั่งอยู่หลังพวงมาลัย มองตามคนที่วิ่งเตลิดขึ้นตึกไปด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเอ็นดู รอยยิ้มกว้างที่น้อยคนนักจะได้เห็นปรากฏขึ้นบนใบหน้า ชายหนุ่มยกนิ้วมือขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองเบาๆ“หึ....ปากแข็งไปเถอะอันดา ยังไงเธอก็หนีฉันไม่พ้นหรอก” นายหัวหนุ่มพึมพำก่อนจะขับรถออกไป.....อันดาวิ่งขึ้นมาบนห้องแล้วปิดประตูเสียงดังก่อนจะล้มตัวลงไปนอนบนเตียง หัวใจหญิงสาวยังคงเต้