บททั้งหมดของ LUV My Sweet Heart รักหมดใจยัยสวีทฮาร์ต: บทที่ 101 - บทที่ 110

“จิตแพทย์น่าจะจัดการความรู้สึกพี่ปริมได้ดีกว่าพี่ตุลย์นะคะ”“พี่คุยกับน้องเซย์เหรอจ้ะ?” เสียงที่แข็งจากการคุยกับพี่ตุลย์เปลี่ยนเป็นหวานตอนคุยกับฉัน เหมือนถูกด่าว่า เสือก แต่ไม่เห็นจะเจ็บปวดเลย ก็แค่ยิ้มให้บาง ๆ ด้วยความเวทนา“ขอโทษค่ะ พอดีเซย์กับพี่ตุลย์...เป็นคนคนเดียวกัน” ^^ เปิดศึกด้วยรอยยิ้มใส ๆ

“...” ไม่ตอบอีกแล้ว ไม่ตอบแล้วก็กำมือแน่นจนมือสั่น โกรธเหรอ? เกลียดเหรอ? แค้นเหรอ? ถ้างั้นก็ตาย ๆ ไปซะ“ไปได้รึยังจะอยู่ให้คนไล่ซ้ำ ๆ ทำไม ไม่รักตัวเองเลยเหรอคะ?”“อีเซย์!” พี่ปริมเรียกฉันด้วยคำหยาบคายแล้วพุ่งมาหาแต่ก็ไม่เร็วเท่าพี่ตุลย์ที่มายืนขวาง“อย่ามาแตะต้องตัวเซย์นิส ออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้ปร

“โทษที กูมีเรื่องด่วน”“ไม่เป็นไรเฮีย ผมเป็นผู้น้อยเฮียสั่งอะไรก็ต้องทำอยู่แล้ว เฮียมีไรให้ผมรับใช้ล่ะ”“หึ ๆๆ ไอ้ห่า” ผมหัวเราะเบา ๆ ให้คำพูดประชดประชันของมัน แต่ผมรู้ว่ามันไม่ได้จริงจังหรอก ผมด่าพร้อมกับที่มันนั่งลงที่เก้าอี้จากนั้นหน้าตาง่วงนอนก็เริ่มเปลี่ยนเป็นพร้อมทำงาน“ตกลงมีไรเฮีย แล้วปริมล่

“...โอเค ผมเข้าใจแล้วเฮีย สรุปแล้วคือเฮียจะไม่ให้จัดการปริมใช่ไหม”“อืม กูจะไม่ทำร้ายอะไรใครทั้งนั้น แต่ถ้ามึงอยากแก้แค้นให้ผู้หญิงที่มึงเคยรักกูไม่ว่านะไอ้นัท...จัดการตามที่มึงเห็นสมควรเลย”“หึ ๆๆ ได้เฮียเดี๋ยวผมเป็นธุระให้เฮียเอง” หึ ๆๆ เป็นธุระให้เฮียเอง สาบานว่าแค่จะจัดการแทนผม ไม่ใช่หรอกไอ้พีนั

“...ไอ้แฟรงค์ขับรถตกเหว...มันตายแล้วนะตัง”(...)“...” ผมไม่ได้พูดอะไรต่อแค่มองน้องสาวตัวเองที่นั่งนิ่งผมไม่รู้ว่าในใจตังเมกำลังคิดอะไรแต่ผมเห็นอาการช็อคที่ชัดเจน(...) ตังเมเงียบผมกับเซย์นิสก็ปล่อยให้อยู่กับความเงียบได้ตามที่ต้องการ ไม่ได้พูดอะไรแม้แต่คำเดียว ไม่แม้แต่ส่งเสียงอะไร ให้ตังเมได้ลองใช