All Chapters of สามีของหนูเป็นคุณอา: Chapter 11 - Chapter 19

ห้องประชุมใหญ่ของโรงแรมดังใจกลางเมือง พื้นที่ใหญ่โตกว้างขวางจุคนได้มากกว่าร้อยคน ถูกจัดแต่งแบบเรียบหรู ประดับประดาด้วยดอกไม้หลากสีสัน กลางห้องวางโต๊ะกลมขนาดใหญ่หลายตัว คลุมด้วยผ้าปูโต๊ะสีขาวสะอาดตา ประดับด้วยแจกันดอกไม้สดที่จัดอย่างประณีต รอบห้องมีเก้าอี้หุ้มด้วยผ้าซาตินสีทองนวลตาที่เพิ่มความหรูหราบริเวณเวทีขนาดเล็กที่ตั้งอยู่มุมห้องถูกประดับด้วยม่านกำมะหยี่สีแดงเข้ม และไฟสปอร์ตไลท์ช่วยส่องให้เห็นชัดเจน ระหว่างงานมีเสียงดนตรีคลอไปเรื่อย ๆ ช่วยสร้างบรรยากาศงานเลี้ยงฉลองการร่วมงานกันของฉัตรธรและรวิชญ์มีแขกผู้ใหญ่ที่เป็น พ่อเลี้ยง แม่เลี้ยง ตามจังหวัดต่าง ๆ ก็เข้ามาร่วมงานนี้ด้วย เปิดโอกาสให้รวิชญ์มีโอกาสได้คุยธุรกิจในภาคเหนือมากขึ้นไปอีกในระหว่างที่รวิชญ์ได้โอกาสแนะนำตัวกับแขกที่มาร่วมงาน ริสาก็ปลีกตัวแยกขอไปเข้าห้องน้ำ เธอบังเอิญเจอกับหญิงแก่คนหนึ่ง แต่หล่อนกลับทักเธอเหมือนรู้จักกันมานาน“ตายแล้วริสาลูก ไม่เจอกันนานสบายดีหรือเปล่าจ้ะ” หญิงแปลกหน้าเอ่ยทักทายริสาอย่างเป็นมิตร ริสาได้แต่มองหน้าเธอด้วยใบหน้าฉงน “คุณน้ารู้จักฉันด้วยหรอคะ” น้ำเสียงที่ดูไม่สนิทชิดเชื้อทำเอาคนแก่ที่ทักถึง

กรุงเทพมหานครหลังจากวันที่เกิดปัญหา ริสาก็ไม่เคยกลับมาคุยเรื่องนี้กับรวิชญ์อีกเลย มีเพียงเรื่องงานเท่านั้นที่เธอจะยอมปริปากพูดกับเขากริ๊ง กริ๊งเสียงโทรศัพท์สำนักงานดังขึ้น ริสาคว้ามือไปยกหูขึ้นมาไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายได้รอสายนาน [เข้ามาหาหน่อยครับ] สิ้นเสียงปลายทางเธอก็วางมันกลับลงไปที่เดิม ก่อนจะเลี้ยวหลังเข้าไปในห้องใหญ่“ว่าไงหรอคะ” น้ำเสียงนิ่งไม่มีความรู้สึกใดใดเล็ดลอด เธอมองเขาเหมือนเป็นอากาศธาตุ ยิ่งทำให้รวิชญ์รู้สึกปวดใจมากไปกว่าเดิม“ผมขอโทษ” รวิชญ์พูดพลางเดินไปปิดกระจกให้เป็นสีทึบ ริสาตั้งท่าจะเดินออกไป แต่ก็ถูกเขารั้งแขนเอาไว้ “คุยกันก่อนได้ไหม” “ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับคุณค่ะ” เธอพยายามสะบัดมือเขาออก แต่เขาก็รีบคว้ามันขึ้นมาใหม่“อีกสองวันคุณจะหมั้นแล้ว คุณ…”“ฉันมีวิธีจัดการของฉัน ไม่รบกวนให้คุณมายุ่งหรอก”“ผมขอโทษ ผมแค่รักคุณเท่านั้นเอง” เขาทำเสียงอ้อน ดึงตัวริสาเข้ามาใกล้ ก่อนจะโอบกอดเธอแน่นใบหน้าแนบไปที่แผงอกเสียงหัวใจของเขาเต้นรัวผิดจังหวะ ยิ่งยืนยันได้ชัดว่าสิ่งที่เขาพูดเป็นความจริง สองแก้มหวานขึ้นสีเรื่อ ใบหูร้อนฉ่า“ผมกลัว ผมกลัวจะเสียคุณไป” อ้อมกอดรัดแน่นขึ้น เพราะก

หลังจากวันที่เธอจับได้ว่าตัวเองกำลังถูกสวมเขา แผนการแก้แค้นก็ถูกวางออกมาอย่างเฉียบแหลม ริสาได้ชวนรดาออกไปทานข้าวด้วยกัน เธอเลือกร้านอาหารหรูหราเพราะรู้ดีว่าน้องสาวตัวเองเป็นคนหัวสูง“พี่ให้จ้ะ” ถุงช็อปปิ้งแบรนด์เนมราคาแพงถูกยื่นให้กับผู้ที่เป็นน้องสาว รดาดวงตาลุกวาวเมื่อเห็นชื่อแบรนด์บนถุง“กรี๊ด กระเป๋าฮีเมส นะ…นี่พี่ให้ฉันจริงหรอ” เมื่อเธอเปิดมันออกดุ ก็กรี๊ดออกมาเสียงดังอย่างลืมตัว ก็มูลค่าของในถุงมันมากกว่าสองแสนบาท“อื้ม ก็วันเกิดรดาพี่ต้องขึ้นไปทำงานที่เหนือ เลยอยากให้ของขวัญวันเกิดล่วงหน้าไว้”“อ่อหรอ ฉันชอบมากเลย” ไม่มีคำว่าขอบคุณออกมาจากปากของเธอ แถมรดายังแอบคิดอีกว่า ‘ริสานี่โง่ได้ใจเสียจริง แต่แบบนี้ก็ดี เพราะไม่ว่าอะไรที่เป็นของเธอ ฉันจะแย่งมันมาเอง’รดาที่ได้ของขวัญเป็นกระเป๋าราคาแพงมีหรือที่จะไม่หยิบมาใช้ โดยที่ไม่รู้เลยว่ามีเครื่องดักฟังจิ๋วแอบติดไว้อยู่ เธอนำติดตัวมันไปทุกที่ แต่เพราะไม่ใช่คนเจ้าระเบียบเธอจึงถูกจับได้อย่างง่ายดายก่อนวันแต่งงานริสาได้โอกาสจับกระเป๋าใบนั้น เพราะเธอวางมันทิ้งไว้บนโซฟาในบ้าน เธอแกะกระดุมเหล็กใต้กระเป๋าออกมาด้วยความว่องไว หากสงสัยว่าทำไมเธ

ในห้องสี่เหลี่ยมที่เงียบสงัด มีชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งรออยู่ข้างเตียงไม่ห่างไกล เขามองหญิงสาวที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงไม่ขยับ สายน้ำเกลือระโยงระยางถูกเจาะไปที่แขน“พะ…พี่ชาย อย่าไปนะ” เสียงเพ้อดังลอดออกมาจากปากเล็ก ทำเอาฉัตรธรดีดตัวผึงขึ้นมาจากโซฟา“พี่อยู่ตรงนี้แล้ว ไม่ต้องกลัวแล้วครับ” เขาจับมือเธอเอาไว้แน่น มือหนาลูบไปที่ใบหน้าหวานอย่างอ่อนโยน“พี่รวิชญ์ พี่อยู่กับริสาก่อนนะ” รอยยิ้มหุบลงพลัน เมื่อคนที่เธอเรียกหาไม่ใช่ตัวเอง “ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวทุกอย่างจะดีขึ้น” เมื่อรู้ว่าในใจของเธอไม่ได้มีตัวเอง ฉัตรธรก็ไม่ได้คิดจะเข้าไปขวางความสัมพันธ์ของทั้งคู่ เขารีบต่อสายไปหารวิชญ์เพื่อบอกเรื่องราวทันทีกริ๊ง กริ๊งเสียงโทรศัพท์ดังแทรกความเงียบงัน ห้องสี่เหลี่ยมถูกปิดมืดไม่มีแม้แต่แสงอาทิตย์ลอดเข้ามา มีเพียงร่างของชายหนุ่มกับขวดเหล้ามากมายที่กองอยู่ร่วมกันบนพื้น ชายตัวสูงในสภาพที่ไม่ต่างจากศพ บนตัวมีแต่กลิ่นเหล้าลอยคลุ้งไปทั่ว แม้ว่าจะยืนห่างถึง 100 เมตรก็ยังคงได้กลิ่น“สวัสดีครับ” แขนยาวเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมา กดปุ่มเปิดลำโพงเพราะไม่มีแม้แต่แรงจะถือมัน [ผมฉัตรธรเองนะครับ ตอนนี้ริส

ก็อก ก็อกริสาเดินถือชามต้มยำใบโตเดินมาเคาะประตูเพื่อนบ้านที่อยู่ข้าง ๆ เพียงไม่นานเจ้าของบ้านก็เดินมาเปิดประตู“ทานข้าวกันหรือยังคะ พอดีหนูทำกับข้าวมาเผื่อ”“ริสาเองหรอ มา ๆ เข้ามาสิ กินด้วยกัน แล้วรวิชญ์ล่ะ ไปไหนซะแล้ว” ฉัตรธรเอ่ยถาม เมื่อมองไม่เห็นผู้ชายอีกคนที่ติดตามอยู่ตลอด“กำลังขับรถกลับบ้านมาน่ะค่ะ” “โอเคครับ งั้นมา ๆ กินข้าวกัน เดี๋ยวรอป้าม้วยแกทำกับข้าวเสร็จ รวิชญ์คงจะมาถึงพอดี” “ค่ะพี่ แล้วพี่สะใภ้ไปไหนหรอคะ” “นั่งรอกินข้าวอยู่นู่นแหละ” เขานั่งชี้ปลายนิ้วไปยังโต๊ะกินข้าว ที่มีหญิงสาวคนหนึ่งนั่งรออาหารอย่างใจจดใจจ่อฉัตรธรถือชามต้มยำให้เธอก่อนจะวางไว้บนโต๊ะอาหาร ริสาเองก็ส่งข้อความไปหาบอกให้เขาตรงกลับมาที่บ้านของฉัตรธรแทนไม่ช้ารวิชญ์ก็มาถึง เขาเดินเข้ามาร่วมโต๊ะอาหาร เมนูใหม่ที่แม่ครัวพึ่งทำเสร็จก็ทะยอยออกมาเสิร์ฟ ทั้งแกงโฮะ น้ำพริกหนุ่ม ไข่ผำ ชวนให้หญิงสาวทั้งสองนั่งน้ำลายไหล“ยาหยี กินนี่สิ่จ๊ะ เห็นบ่นอยากกินตั้งแต่เช้า” ฉัตรธรตักไข่ผำใส่จานภรรยาตัวเอง รวิชญ์เห็นแบบนั้นก็ไม่รีรอรีบทำตามทันที“ที่รัก นี่ไงของโปรดหนูเลย กินเยอะ ๆ นะคะ” เขาตักน้ำพริกหนุ่มใส่จานริสา จนคนตั