Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 50

ตอนที่ 6ลองดูนะคะ NC25+ คำถามของพอร์ชทำให้เพลงหน้าแดงซ่านจนลามไปถึงลำคอ แต่ความปรารถนาที่ยังคุกรุ่นอยู่ภายในกลับทำให้เธอพยักหน้าตอบรับอย่างไม่ลังเล เธอใช้มือยันแผงอกแกร่งของเขาไว้แล้วค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้นคร่อมร่างหนาของเขาอย่างทุลักทุเลเพราะความสั่นของเรียวขา"งั้น... ลองดูนะคะ" เพลงเอ่ยเสียงสั่นพร่า ก่อนจะค่อยๆ หย่อนสะโพกตัวเองลงมาครอบครองลำเอ็นร้อนผ่าวทันทีที่ส่วนอ่อนไหวของเธอถูกท่อนเนื้อใหญ่โตแทรกซึมเข้าไปจนมิดลำ ความรู้สึกแน่นท้องน้อนทำให้เธอแทบลืมหายใจ เพลงหลุดเสียงครางหวานหูเมื่อแท่งรักนั้นขยายพองจนคับทั่วรูเสียว เธอเริ่มขยับสะโพกขึ้นลงตามจังหวะ"อ๊ะ... อ๊า... พี่พอร์ช..." เพลงครางระงม มือเล็กลูบไล้ไปตามกล้ามเนื้อหน้าท้องของชายหนุ่มเพื่อทรงตัว ยิ่งเธอขยับตัวขึ้นลงมากเท่าไหร่ ความเสียดสีภายในก็ยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้น ทุกจังหวะที่เธอทิ้งตัวลงมา ตัวตนของพอร์ชกระแทกโดนจุดกระสันภายในซ้ำ ๆ จนเธอต้องเชิดหน้าขึ้นด้วยความเสียวซ่านพอร์ชเองก็ไม่ปล่อยให้เธอเป็นฝ่ายรุกอยู่ฝ่ายเดียว มือหนาเอื้อมไปกอบ

ตอนที่ 8ยังไม่พร้อมฟัง พอร์ชรีบพาปอเช่กลับบ้านทันที เมื่อถึงหน้าบ้านความมืดมิดของตัวบ้านช่างบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของพอร์ชอย่างประหลาด เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาเพลงอีกครั้ง ทว่าเสียงสัญญาณตอบรับที่ถูกตัดทิ้งซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกผลักให้ตกลงไปในเหว"เพลงรับสายพี่หน่อยได้ไหม" เขาพึมพำกับตัวเองด้วยความร้อนรน"ปะป๊า... ปอเช่ง่วง..." เสียงเล็ก ๆ ของลูกชายที่จับมือเขาไว้ฉุดสติพอร์ชให้กลับมา ปอเช่ขยี้ตาจนแดงก่ำ ร่างเล็กเริ่มโงนเงนด้วยความเพลีย พอร์ชสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน เขาหันไปมองลูกชายด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด แต่ก็ต้องฝืนยิ้มออกมา"ครับคนเก่ง... ปะป๊าขอโทษครับ เรากลับบ้านกันนะ"ทันทีที่ถึงบ้าน พอร์ชจัดการทุกอย่างด้วยความรวดเร็ว ทั้งอาบน้ำ เปลี่ยนชุด และเตรียมเตียงนอนให้ลูกชาย แม้กายจะทำหน้าที่พ่อได้อย่างไร้ที่ติ แต่จิตใจของเขาเหมือนคนเสียสติ เขาหยิบจับสิ่งใด ภาพใบหน้าของเพลงติดอยู่ในหัวของเขาตลอด"ปะป๊าครับ... ไม่นอนเหรอ" เสียงงัวเงีย

ตอนที่ 10เพลงยกโทษให้... ใส่เข้ามาเถอะค่ะ "พี่พอร์ช..." เพลงครางเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ดวงตาคู่สวยที่เคยแข็งกร้าวบัดนี้ฉ่ำเยิ้มไปด้วยอารมณ์ที่พุ่งพล่าน ความโกรธที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความวาบหวามจนยากจะต้านทานมือหนาของพอร์ชเริ่มทำหน้าที่อย่างช่ำชอง เขาไล้ฝ่ามือลงผ่านหน้าท้องแบนราบจนสัมผัสถึงความร้อนผ่าวที่เนินสวาท ปลายนิ้วเรียวยาวเริ่มบดคลึงไปที่ติ่งเสียวอย่างจงใจ ในขณะที่ริมฝีปากร้อนของเขาก็ไม่ยอมอยู่เฉย เขาละจากซอกคอมากดจูบและดูดดึงยอดอกสีหวาน สลับกับการตวัดลิ้นเลียจนเพลงต้องเชิดหน้าขึ้นและหลุดเสียงครางหวานหูออกมาไม่ขาดสายวินาทีต่อมา พอร์ชแทรกนิ้วยาวเข้าไปในช่องทางรักที่ฉ่ำแฉะ เขาขยับเข้าออกด้วยจังหวะที่เนิบนาบ ความนุ่มนิ่มและคับแคบของรูรักโอบรัดนิ้วของเขาแน่นจนพอร์ชถึงกับครางในลำคอด้วยความพอใจ"อืม... พี่พอร์ช..." เพลงสะดุ้งสุดตัว ขาทั้งสองข้างแยกออกกว้างตามสัญชาตญาณ พยายามจะบิดกายหนีจากสัมผัสที่รุนแรงและเร่าร้อนนั้น แต่ข้อมือที่ถูกพันธนาการไว้กับหัวเตียงทำให้เธอทำได้เพียงแอ่นกายรับสัมผัสจนแผ่น

ตอนที่  12ขอหมั้น NC+ เขารีบแกะเนคไทที่พันธนาการข้อมือบางออกอย่างรวดเร็ว ทันทีที่เนคไทหลุดออก เผยให้เห็นรอยแดงปื้นจากการที่เขาทำรุนแรง พอร์ชใจหายวาบ แววตาของเขาฉายความรู้สึกผิดออกมาอย่างชัดเจน"เพลง... พี่ขอโทษ" พอร์ชพึมพำเสียงเครือเพลงรีบชักมือกลับไปซ่อนไว้ด้านหลังทันที เธอส่งสายตาปรามเขาไม่ให้พูดอะไรต่อ เพราะกลัวว่าลูกชายตัวน้อยจะสังเกตเห็นรอยพวกนั้น พอร์ชเข้าใจสถานการณ์ดี เขาจึงรีบอุ้มร่างเล็กของปอเช่ขึ้นมาแนบอกทันที"ไปครับ! เราไปแปรงฟัน อาบน้ำกันก่อนนะครับ ให้พี่เพลงอาบน้ำแต่งตัวก่อน เดี๋ยวปะป๊าพาไปกินของอร่อย ๆ ข้างนอกนะ" พอร์ชพูดกลบเกลื่อนพลางรีบเดินกึ่งวิ่งออกจากเตียงทว่าปอเช่ไม่ได้คล้อยตามไปง่าย ๆ เด็กน้อยหันขวับมามองเพลงที่พยายามดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดตัวอย่างทุลักทุเล ก่อนจะถามคำถามที่ทำเอาคนเป็นผู้ใหญ่ถึงกับไปไม่เป็น"แล้วทำไมพี่เพลงถึงไม่ใส่เสื้อผ้าล่ะปะป๊า" ปอเช่ชี้มือป้อม ๆ ไปที่ซากชุดนอนที่กองอยู่บนพื้นคำถามซื่อ ๆ ที่จี้จุดของเด็กน้อยทำเอาเพลงหน้าแดงก่ำไ

ตอนที่ 1ลีลาดีเท่าฉันไหมเสียงดนตรีบีทหนักๆ ในงานปาร์ตี้วันเกิดที่ดรงแรมหรูใจกลางเมืองไม่ได้อยู่ในความสนใจของ นักรบ แม้แต่น้อย ชายหนุ่มในชุดสูทเข้ารูปทรงเท่ยืนถือแก้ววิสกี้ด้วยท่าทีเรียบตึง สายตาคมกริบสอดส่องไปทั่วบริเวณอย่างเบื่อหน่าย จนกระทั่ง... สายตาคู่เดิมดันไปสะดุดเข้ากับร่างบางในชุดเดรสสีขาวละมุนที่ตัดกับผิวกายเนียนละเอียดเพียงแค่แวบเดียว และมีแค่เธอคนเดียวจริง ๆ ที่สามารถหยุดสายตาและความคิดทั้งหมดของเขาได้น้ำปิง... เธอสวยขึ้น เย้ายวนขึ้นจริง ๆ ในรอบหนึ่งปีที่ไม่ได้พบกันเมื่อหลีกเลี่ยงไม่ได้ ทั้งคู่จึงต้องเดินเข้ามาทักทายกันตามมารยาทท่ามกลางสายตาของกลุ่มเพื่อนร่วมงาน บรรยากาศรอบตัวพลันเย็นเยียบและอึดอัดขึ้นมาทันที น้ำปิงสบสายตาคมกริบที่ยังคงมีอิทธิพลต่อหัวใจเธอเสมอ ทว่าทิฐิและความเจ็บปวดในอดีตก็แล่นขึ้นมาจุกอก เธอแค่นยิ้มบาง ๆ ก่อนจะเปิดฉากประชดประชันออกไปทันที"แล้วแฟนของคุณล่ะ ที่เคยเป็นเพื่อนสนิท... ทำไมไม่พามาด้วยล่ะคะ"นักรบขมวดคิ้วเข้ม นัยน์ตาดูกระด้างขึ้นมาทันควันเมื่อได้ยินน้ำเสียงจิกพ่วง"ใครบอกเธอน้ำปิงว่าฉันคบกับมาย""ก็ตอนนั้น... วันที่ฉันต้องการคุณที่สุด แต่คุณ