ตอนที่ 1

เสียดาย

ภายในชั้นทำงานหรู หน้าห้องประธานบริหาร มุทิตา หญิงสาวร่างบางในวัย 28 ปี ยังไม่ทันได้ตั้งตัวด้วยซ้ำตอนที่ชายฉกรรจ์ชุดดำร่างยักษ์สองคนบุกเข้ามาล็อคแขนเธอซ้ายขวา ก่อนจะหิ้วปีกเธอขึ้นลิฟต์ส่วนตัวตรงดิ่งมายังเพนท์เฮ้าส์ลอยฟ้าสุดหรูของ ศิวัฒน์ ท่านประธานหนุ่มวัย 38 ปี โดยไม่มีการอธิบายใด ๆ ทิ้งไว้เพียงความตื่นตระหนกของพนักงานในออฟฟิศ

"ปึก!"

ร่างบางของมุทิตาถูกเหวี่ยงลงบนพื้นพรมราคาแพงกลางห้องโถงกว้าง เธอบิดข้อมือที่ขึ้นรอยแดงช้ำพลางเงยหน้ามองเจ้านายหนุ่มด้วยสายตาตื่นกลัว น้ำตาคลอเบ้า

"ท่านประธาน... เกิดอะไรขึ้นคะ มุกำลังเคลียร์เอกสารส่งออกอยู่เลย..." มุละล่ำละลักถาม เสียงสั่นเครือ

ศิวัฒน์ไม่ได้ตอบในทันที ใบหน้าคมเข้มหล่อเหลาบัดนี้ดุดันราวกับซาตาน แววตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเลขาฯ สาวด้วยความผิดหวังและโกรธแค้นอย่างถึงที่สุด

มือหนายกแก้วเหล้าขึ้นกระดกรวดเดียวจนหมด ก่อนจะกระแทกแก้วลงบนโต๊ะกระจกดังจนร่างบางสะดุ้ง แล้วเอนหลังพิงโซฟาหนัง

"เลิกทำหน้าซื่อตาใสได้แล้วมุทิตา ผัวสารเลวของเธอ... ไอ้เอกภพ มันยักยอกเงินในบัญชีของบริษัทไปมากกว่าสิบล้าน แล้วตอนนี้มันก็หายหัวไปติดต่อไม่ได้" ศิวัฒน์ตวาดลั่นเสียงทุ้มต่ำทรงพลังจนมุสะดุ้งสุดตัว

"ไม่จริง... พี่เอกไม่มีทางทำแบบนั้น มุไม่รู้เรื่อง... มุไม่รู้เรื่องจริง ๆ ค่ะท่านประธาน" หญิงสาวส่ายหน้าปฏิเสธเป็นพัลวัน หัวใจเต้นรัวจนแทบระเบิด ความจริงเรื่องเงินหลายสิบล้านทำให้สมองเธอตื้อไปหมด

ศิวัฒน์เค้นหัวเราะในลำคอ ยิ่งเห็นท่าทางปฏิเสธของเธอ ความโกรธก็ยิ่งพุ่งทะลุจุดเดือด มุทิตาคือเลขาที่เขาไว้ใจที่สุด ทำงานรู้ใจเขาไปทุกอย่าง

จนเมื่อปีปีก่อนตอนที่เธอมาบอกว่าจะแต่งงานกับผู้จัดการฝ่ายการเงินอย่างเอกภพ ศิวัฒน์ยังจำความรู้สึก เสียดายและหวงแหนรอยยิ้มนี้จนใจหาย แต่เขาก็ยอมปล่อยเธอไปตามทางที่เธอเลือก

แต่ดูสิ่งที่เธอตอบแทนความไว้ใจของเขาสิ ผัวที่นอนร่วมเตียงกันทุกคืนกวาดเงินเขาไปหลายสิบล้าน มีหรือที่คนเป็นเมียจะไม่รู้เห็นเป็นใจ

"ไม่รู้เรื่องงั้นเหรอ? ผัวเมียกอดกันนอนทุกคืน เงินงอกขึ้นมาในบัญชีเป็นล้าน ๆ เธอบอกว่าเธอไม่รู้เรื่องเลยงั้นสิ" ศิวัฒน์สบถอย่างเหลืออด สายตาจ้องมองร่างบางที่สั่นเทาด้วยความโมโห

"ในเมื่อผัวเธอหนีไป เธอก็ต้องเป็นคนคายความจริงออกมาว่ามันเอาเงินไปซ่อนไว้ที่ไหน

"มุไม่รู้... ฮือออ ท่านประธานปล่อยมุไปเถอะค่ะ มุไม่รู้เรื่องจริง ๆ ให้มุสาบานเลยก็ได้ค่ะ" มุทิตาร้องไห้โฮ อ้อนวอนขอชีวิต

ศิวัฒน์หันหน้าหนีอย่างไร้เยื่อใย เขาตวัดสายตาไปมองลูกน้องร่างยักษ์สองคนที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลัง ก่อนจะสั่งเสียงเย็นเฉียบ

"จัดการเค้นความจริงมาให้ได้... ไม่ว่าจะวิธีไหน"

"รับทราบครับเจ้านาย"

ลูกน้องชายฉกรรจ์ร่างใหญ่ไม่รอช้า พวกมันเดินย่างสามขุมเข้ามาหา มุเบิกตากว้างด้วยความสยดสยอง พยายามจะกระถดตัวหนีแต่ก็ถูกมือหนาดั่งคีมเหล็กคว้าหมับเข้าที่หัวไหล่ขาวมน ร่างของเธอถูกฉุดขึ้นมาอย่างแรง ก่อนที่ลูกน้องร่างยักษ์คนหนึ่งจะใช้มือสากกระชากคอเสื้อเชิ้ตทำงานของเธอรวดเดียว

แควกกกก

เสียงผ้าเนื้อดีขาดสะบั้นออกจากกันอย่างรุนแรง เศษกระดุมหลุดกระเด็นกระดอนไปทั่วพื้นพรม เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวบางขาดแหว่ง แหวกออกกว้างจนถึงหน้าท้องนวล เผยให้เห็นเรือนร่างอวบอิ่มขาวโพลนสะดุดสายตา

 เต้าอวบอัดสองข้างขนาดใหญ่โตเกินตัวบดเบียดกันแน่นจนแทบล้นทะลักออกมานอกบราเซียลูกไม้สีหวาน ยอดปทุมถันชูชันดันเนื้อผ้าบางเบาสูงเด่นสู้แสงไฟในห้อง

เรือนร่างที่ซ่อนรูปอย่างรุนแรงและส่วนเว้าส่วนโค้งที่สะบึมเกินพิกัดฉายชัดต่อสายตาทุกคู่ในห้อง ทำเอาลูกน้องร่างยักษ์ที่กำลังจับตัวเธออยู่ถึงกับหายใจติดขัด ลอบกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ด้วยความหื่นกระหาย

"กรี๊ด! ไม่นะ... ปล่อยฉัน!" มุทิตาหวีดร้องสุดเสียง ร่างบางสั่นสะท้านด้วยแรงสะอื้น มือเล็กยกขึ้นกอดก่ายไขว้บังทรวงอกอวบอัดที่สั่นกระเพื่อมไหวตามแรงหอบหายใจ

แต่ทว่าความขาวผ่องผุดผาดที่โผล่พ้นรอยขาดของเนื้อผ้ากลับกลายเป็นสิ่งยั่วยุอารมณ์ดิบให้พุ่งพล่านในใจชายฉกรรจ์ทุกคนในห้อง โดยเฉพาะศิวัฒน์ที่นั่งนิ่ง สายตาคมกริบจ้องมองภาพนั้นราวกับถูกสะกดไว้

ชายฉกรรจ์ร่างยักษ์ไม่ปล่อยให้เธอได้ตั้งตัว มันเหวี่ยงร่างบอบบางลงบนเตียงกว้างจนหงายหลัง ก่อนจะรีบโถมตัวขึ้นคร่อมและกดข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้แน่น

 "คนสวย... บอกความจริงที่เธอรู้มาให้หมด ถ้าไม่อยากเจ็บตัว" น้ำเสียงหยาบโลนเอ่ยพร้อมสายตาโลมเลียไปที่ทรวงอกอิ่มอย่างไม่ปิดบังความหื่นกระหาย

ชายอีกคนไม่รอช้ารีบโถมตัวขึ้นมาบนเตียงสมทบ ช่วยตรึงร่างเธอไว้ให้อยู่หมัด ก่อนที่ชายคนแรกจะปล่อยมือจากข้อมือและเริ่มไล้ปลายนิ้วหยาบกร้านไปตามพวงแก้มเนียนใส ลากไล้ต่ำลงมาเรื่อยมๆ ผ่านเนินอกอวบอัด

ศิวัฒน์ที่ดูอยู่ห่าง ๆ เริ่มสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวด้วยแรงโทสะปนความปรารถนาลึก ๆ ขณะจ้องมองเลขาฯ ของตนที่กำลังสั่นกลัวจนแทบสิ้นสติ

ชายคนนั้นขยับตัวออกเล็กน้อย ขณะที่อีกคนยังคงตรึงข้อมือเธอไว้แน่น มือของมันเริ่มลูบไล้ลงมาที่โคนขาขาว ก่อนจะล่วงล้ำเข้าไปใต้กระโปรงทำงานอย่างถือวิสาสะ

"หยุดนะ ฉันไม่รู้เรื่องจริง ๆ!" หญิงสาวร้องลั่น

 "ท่านประธาน... มุไม่รู้เรื่องจริง ๆ นะคะ ฮือ... ท่านประธานช่วยด้วย!"

"หุบปาก!" ชายร่างยักษ์คนหนึ่งคำรามพร้อมเอื้อมมือมาปิดปากเธอไว้แน่น ขณะที่อีกคนไม่หยุดมือ มันดันปลายนิ้วรุกล้ำเข้าไปใต้กระโปรงลึกขึ้นเรื่อยๆ จนเกือบจะถึงเนินสวาท

"หยุด" เสียงเข้มทรงอำนาจตวาดลั่นไปทั่วห้อง