Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

ตอนที่ 2คนป่าเถื่อน"อืมมม... อื้อ"ซูซินหลันพยายามเอียงหน้าหนี รสสัมผัสจูบป่าเถื่อนจาบจ้วงดูดดึงเรียวลิ้นของนางจนฉ่ำหวาน เสียงดูดลิ้นดัง ชวนให้ใบหน้าหวานร้อนฉ่าไปถึงใบหูร่างกายบอบบางบิดเกร็งด้วยความเสียวซ่านที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนเมื่อเห็นว่าร่างเล็กเริ่มอ่อนระทวยและหยุดส่งเสียงกรีดร้อง เซียวหานเสิ่นจึงยอมละริมฝีปากออกช้า ๆ ลมหายใจอุ่นร้อนของเขายังคงเป่ารดริมฝีปากอิ่มที่บวมเจ่อจากการถูกลงโทษซูซินหลันรีบหอบหายใจเอาอากาศเข้าปอดอย่างกะทันหัน ดวงตาคู่สวยคลอน้ำตาจ้องมองเขาอย่างเคืองแค้น "เจ้า... คนป่าเถื่อน ปล่อยข้านะ...""ปล่อยหรือ" หานเสิ่นหัวเราะหึ ๆ ในลำคอ นัยน์ตาฉายแววลุ่มหลงยามจ้องมองปทุมถันคู่งามใต้เสื้อผ้าบางเบาที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะหายใจ "หากข้าปล่อยตอนนี้ เจ้าก็คงจะตะโกนเรียกทหารมาตัดหัวข้าอยู่ดีมิใช่หรืออย่างไร"พูดจบเขาก็ไม่รอช้า ใช้มือข้างหนึ่งที่รวบตรึงสองข้อมือเล็กของนางไว้เหนือศีรษะกดลงกับเตียงอย่างแน่นขึ้น ส่วนมืออีกข้างเลื่อนต่ำลงไปกระตุกปมชุดและแหวกสาบเสื้อตัวสวยขององค์หญิงออกอย่างถือสิทธิ์"ไม่นะ อย่าถอด อื้อออ"เอวคอดกิ่วและผิวกายขาวนวลเนียนดั่งหยกเนื้อดีปรากฏแก่ส

ตอนที่4 กลางสวน nc25+ซูซินหลัน ที่นั่งอยู่บนตั่งนอนพยุงกายอันบอบช้ำขึ้น ดวงตาคู่สวยที่เคยปรือหวานเปลี่ยนเป็นฉายแววเฉียบแหลมและจริงจังขึ้นทันที นางเอ่ยเรียก นางกำนัลรับใช้คนสนิทที่ไว้วางใจที่สุดเข้ามาในห้องบรรทม"ฟังข้าให้ดี" ซูซินหลันกระซิบสั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด "นำป้ายประจำตัวของข้า ออกสืบประวัติที่มาที่ไปของเซียวหานเสิ่นอย่างละเอียดที่สุด ห้ามให้ผู้ใดรู้เด็ดขาด แม้กระทั่งทหารหลวงหรือคนของเสด็จพ่อ""เพคะองค์หญิง..." นางกำนัลรับคำสั่งด้วยความงุนงง ทว่าก็รีบเร่งออกไปจัดการตามสั่งทันทีใช้เวลาเพียงไม่กี่วัน... ข่าวลับที่ให้สืบก็ถูกส่งกลับมาถึงมือขององค์หญิงสาว และเมื่อซูซินหลันได้อ่านม้วนกระดาษในมือเซียวหานเสิ่น คือ รัชทายาทแห่งเผ่าทุ่งหญ้า แคว้นศัตรูตัวฉกาจที่กำลังเตรียมจะขึ้นครองราชย์ต่อจากบิดาในเร็ววันเขาปลอมตัวเข้ามาสืบข่าวเพื่อเตรียมบุกตีแคว้นข้า...ซูซินหลันกำม้วนกระดาษแน่นด้วยมืออันสั่นเทา หากนางนำความนี้ไปแจ้งเสด็จพ่อหรือเสนาบดี สงครามใหญ่ระหว่างสองแคว้นต้องปะทุขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้! เสด็จพ่อของนางก็ชราภาพและประชวรออด ๆ แอด ๆ มานาน หากต้องรับศึกใหญ่ บ้านเมืองต้องลุกเป็

ตอนที่ 6ร่างกายของเจ้าเป็นของข้า หลังจากพายุพิศวาสโหมกระหน่ำจนความเร่าร้อนค่อยๆ คลายลง ท่อนเนื้อแกร่งใหญ่โตยังคงเสียบฝังลึกอยู่ภายในช่องทางรักฉ่ำชื้น เซียวหานเสิ่นตระกองกอดเรือนกายบอบบางที่ชื้นไปด้วยหยาดเหงื่อไว้แนบอก แขนแกร่งลูบไล้แผ่นหลังเนียนอย่างพักผ่อน ซูซินหลันที่นอนซบหน้าอยู่กับอกกำยำ หอบหายใจรวยระรินก่อนจะค่อยๆ ช้อนสายตาขึ้นมองใบหน้าคมเข้มของบุรุษผู้เป็นทั้งศัตรูและสามีทางกาย"เจ้า... ส่งข่าวอะไรกลับไปที่เผ่าทุ่งหญ้า" นางเอ่ยถามเสียงเบาหวิว คลายความสงสัยที่ค้างคาอยู่ในใจหานเสิ่นนัยน์ตาคมกริบวูบประกายลึกลับ เขาเพียงแค่กระตุกยิ้มจางๆ บนริมฝีปากหยักหนา ทว่ากลับปิดปากเงียบ ไม่ยอมเอ่ยคำใดออกมาให้เกร็ดความลับทางทหารหลุดลอดซูซินหลันถอนหายใจออกมาเบา ๆ นางไม่ได้คาดคั้นต่อ หากแต่ใช้วงแขนเรียวบอบบางเอื้อมไปกอดโอบรอบเอวสอบของเขาไว้แน่นขึ้น ซบแก้มเนียนลงบนแผงอกแกร่งแล้วเอ่ยความในใจด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแต่แฝงความเด็ดเดี่ยว"หานเสิ่น... ข้าไม่อยากให้เกิดสงครามเลย บิดาของข้าแก่ชราและประชวรหนักมากแล้ว หากต้องรับศึกใหญ่ ร่างกายเสด็จพ่อคงต้านทานไม่ไหว... อีกทั้งราษฎรบริสุทธิ์ก็ต้องเ

ตอนที่ 1พ่อหม้ายสุดหล่อแสงแดดอ่อนๆ ยามเย็นทอดผ่านถนนภายในหมู่บ้านจัดสรรขนาดกะทัดรัด บรรยากาศโดยรอบดูเงียบสงบและร่มรื่นเป็นพิเศษ 'เพลง' หญิงสาวนักศึกษาชั้นปีที่ 3 ก้าวเดินเข้าซอยบ้านด้วยท่าทางอิดโรยจากการเรียนหนักมาทั้งวัน ผมยาวที่มัดรวบไว้แบบลวกๆ เริ่มคลายตัวลงจนดูยุ่งเหยิงนิดๆ แต่กลับดูน่ารักเป็นธรรมชาติในแบบฉบับของสาวน้อยแก้มใส ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดสายตามองไปรอบ ๆ อย่างเคยชินวันนี้ดูเหมือนข้างบ้านของเธอจะมีอะไรเปลี่ยนไป มีรถกระบะตู้ทึบที่ดูผ่าน ๆ ก็รู้ว่าเป็นรถของบริษัทขนส่งเอกชนจอดเทียบท่าอยู่ ดูท่าว่าเพื่อนบ้านคนใหม่จะย้ายเข้ามาแล้วสินะในขณะที่เพลงกำลังยืนมองด้วยความสงสัยอยู่นั้น จู่ ๆ ก็มีแรงดึงเบา ๆ ที่ชายกระโปรงนักศึกษา ทำให้เธอต้องก้มลงมอง"งื้ออ หนุ่มน้อยที่ไหนเนี่ย น่ารักจังเลยครับ"เพลงอุทานออกมาด้วยความเอ็นดู ทันทีที่เห็นเด็กน้อยหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มยืนทำตาแป๋วใส่ เธอไม่รอช้าที่จะย่อตัวลงนั่งยอง ๆ จนระดับสายตาอยู่เท่ากับเด็กน้อยคนนั้น ก่อนจะเอื้อมมือไปจิ้มแก้มยุ้ย ๆ เบา ๆ อย่างหมั่นเขี้ยว"พี่... สาว" เสียงเล็ก ๆ ของเด็กน้อยเอ่ยเรียกออกมาไม่ชัดเจนนัก แต่กลับทำเอาหัวใจขอ

ตอนที่ 3ความรักที่พึงเริ่มต้น NC+"อ๊า... ปะ... ปะป๊า... ปะป๊าขา... เพลงเสียว... อื้ออ"สรรพนามที่หลุดออกมาจากปากของคนใต้ร่าง ยิ่งเหมือนเป็นการเติมเชื้อไฟ พอร์ชสบถคำหยาบในลำคออย่างลืมตัว เขาจับสะโพกมนไว้แน่นแล้วกระแทกกระทั้นเข้าใส่อย่างบ้าคลั่ง จังหวะรักดำเนินไปอย่างดุเดือดและเร่าร้อนจนร่างของเพลงสั่นคลอนไปตามแรงส่ง"ปะป๊า... เพลง... เพลงไม่ไหวแล้ว... อ๊ะๆๆ" เธอเกร็งกระตุก ช่องทางคับแคบตอดรัดตัวตนของเขาถี่รัว"พร้อมกันนะคนดี... อ่าา... จะแตกแล้ว!"พอร์ชเร่งจังหวะกระแทกย้ำ ๆ ลึก ๆ อีกสามสี่ครั้ง ก่อนจะปลดปล่อยสายธารความอบอุ่นฉีดพ่นเข้าไปในตัวเธอทุกหยาดหยด เขากดแช่ไว้แบบนั้น รับสัมผัสถึงแรงตอดรัดที่ยังคงเต้นตุบ ๆ ภายใน ลมหายใจของทั้งคู่หอบสะท้าน ร่างกายแนบชิดจนแทบจะหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกัน ในหัวของพอร์ชตอนนี้รู้เพียงแค่อย่างเดียวว่า เขาหลงรัก เด็กสาวข้างบ้านคนนี้จนถอนตัวไม่ขึ้นเสียแล้วท่ามกลางความเงียบสงัดในห้องนั่งเล่นที่เพิ่งผ่านพ้นพายุอารมณ์ไป แรงสั่นไหวของโซฟาค่อย ๆ จางหายเหลือเพียงความเงียบที่อบอวลไปด้วยไออุ่นจากร่างกายของทั้งคู่ พอร์ชดึงร่างบางเข้ามากอดไว้แนบอกแน่น ผ้าห่มผืนหนา