Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

ตอนที่ 7ซองสุ่มถุง....ครามถอนลำกายใหญ่โตที่ยังแข็ง พร้อมกับถุงยางกลิ่นชาไทยที่อัดแน่นไปด้วยน้ำรัก เขาถอดมันออกแล้วขว้างทิ้งลงถังขยะอย่างเชี่ยวชาญแป้งหอมนอนหอบกระเส่า ร่างกายสั่นระริก ช่องทางนุ่มยังคงเกร็งกระตุกไม่หาย... ทว่าเทรนเนอร์หนุ่มกลับไม่ปล่อยให้เธอพักผ่อนแม้แต่วินาทีเดียวมือหนาเอื้อมไปหยิบ ซองสีม่วง กลิ่นสตรอว์เบอร์รีช็อกขึ้นมา ฉีกซองออกกลิ่นหอมหวานฉ่ำของสตรอว์เบอร์รีราดช็อกโกแลตเข้มข้นพุ่งฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ ครามสวมมันลงบนดุ้นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะดึงร่างของแป้งหอมให้พลิกตัวกลับ"คุณคราม... อ๊ะ"ครามจับเธออยู่ในท่าคุกเข่าบนโซฟา ให้สะโพกงอนอวบอิ่มลอยโด่งขึ้นท้าทายสายตา "ในเมื่อชอบเค้กสตรอว์เบอร์รีมื้อเที่ยงนัก..." ครามคุกเข่าซ้อนอยู่ด้านหลัง สองมือหนากดล็อกเอวคอดของเธอไว้แน่น สายตาจ้องมองสะโพกงอนอวบอิ่มด้วยความหิวโหย "งั้นลองชิม เค้กแท่งยักษ์ชิ้นนี้ดูหน่อยเป็นไงครับ!"สวบ!"ฮึก..."แป้งหอมจุกจนร้องไม่ออกซบใบหน้าหวานลงกับเบาะโซฟา เมื่อจังหวะตอกสวนจากด้านหลังส่งความใหญ่โตแทรกตัวลึกลงไปในรูรักจนสุดโคน ท่าคุกเข่าทำให้ลำเอ็นของเขาแทงกดโดนจุดกระสันภายในอย่างจังและลึก

ตอนที่ 1ชายาพระราชทานกลิ่นสุราหมักเข้มข้นยังคงตลบอบอวลอยู่ในห้องนอนใหญ่ของ จวนเจิ้นกัวโหวเจิ้นเหวินเย่ หรือ เย่ซื่อจื่อ ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเสเพลและอันธพาลอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวง ค่อย ๆ ขยับตัวลุกขึ้นด้วยความงัวเงียและหนักอึ้ง ความปวดวนเวียนอยู่ในหัวเพราะฤทธิ์สุราเมื่อคืนวันแต่งงานใหญ่โตที่ได้รับพระราชทานสมรสจากองค์ฮ่องเต้ ตัวเขาที่ไม่พอใจการถูกบังคับแต่งงาน จึงเลือกกล้ำกลืนความขัดเคืองลงคอด้วยการดื่มสุราจนเมามาย ไม่แม้แต่จะสวมชุดมงคลเข้าห้องหอ หรือเปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวเลยด้วยซ้ำชายหนุ่มสบถในลำคอเบา ๆ พลางยันกายลุกขึ้นนั่ง นึกเหยียดยิ้มในใจว่าสตรีเชื้อสายราชวงศ์ห่าง ๆ ที่ถูกส่งมาแต่งงานคงเป็นเพียงหญิงสาวเคร่งครัดในธรรมเนียม น่าเบื่อหน่าย และคงมีหน้าตาเรียบ ๆ เป็นแน่ทว่า... เมื่อสายตาปะทะเข้ากับร่างบางที่นั่งรออยู่ตรงโต๊ะกลางห้อง ลมหายใจของเย่ซื่อจื่อก็หยุดชะงักไปทันทีสตรีในชุดเรียบหรูโทนสีอ่อน นั่งหลังตรงอย่างมีสง่าราศี ใบหน้างดงามล่มเมืองของนางนวลเนียนหมดจด ดวงตาดั่งหงส์ สุกใสเปล่งประกายความสงบนิ่ง ริมฝีปากอิ่มสีชาด คิ้วโก่งเรียวรับกับดวงหน้ารูปไข่ แสงแดดยามเช้าที่ลอดผ่านหน

ตอนที่ 3อุ่นเตียง NC25+"เรียกร้องให้ข้าเรียกท่านว่าสามี แต่ท่วงท่าของท่านกลับไม่เปิดโอกาสให้ข้าทัดทานได้เลยสักนิด..."หลี่เยี่ยนเจาพึมพำกระซิบเสียงแผ่ว ยามเมื่อเย่ซื่อจื่อถอนจูบอันเร่าร้อนออกชั่วคราว ลมหายใจของทั้งคู่สอดประสานกันท่ามกลางความเงียบสงบในห้องหอซื่อจื่อหนุ่มไม่รอช้า เขาลุกขึ้นนั่งชันเข่า ก่อนจะสะบัดหลุดชุดคลุมและอาภรณ์บนกายออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นเรือนร่างกำยำสมส่วน แผงอกกว้างและหน้าท้องเป็นลอนคลื่นตามแบบฉบับชายหนุ่มผู้ฝึกยุทธ์ และที่ปรากฏแก่สายตาของท่านหญิงอย่างเต็มตาคือแท่งหยกท่อนยาวขยายใหญ่เต็มที่ ซึ่งบัดนี้มีหยาดน้ำใสเยิ้มปริ้มออกมาตรงส่วนหัวหยักอย่างเปี่ยมอารมณ์เสน่หาภาพตรงหน้าทำเอาหลี่เยี่ยนเจาถึงกับลมหายใจสะดุด ใบหน้าหวานร้อนผ่าวจนต้องเบือนหนีด้วยความเขินอายสุดขีดทว่ามือหนาของเหวินเย่กลับยื่นมาเอื้อมจับปมเชือกชุดคลุมตัวยาวของนาง แล้วค่อยๆ ออกแรงดึงเพียงนิดเดียว อาภรณ์สีอ่อนลื่นมือก็หลุดลุ่ย เลื่อนลงไปกองข้างกาย เผยให้เห็นผิวกายขาวผ่องหมดจดดั่งหิมะแรกฤดูภายใต้แสงไฟสลัวทรวดทรงนวลเนียนงดงาม ร่างกายสาวที่ไร้สิ่งปกปิดกระแทกเข้าตาเย่ซื่อจื่อเข้าอย่างจัง ความสวยงา

ตอนที่ 5ก่อนอาหารเช้า NC25+หลี่เยี่ยนเจาเขินอายจนใบหน้าหวานร้อนฉ่าไปหมด นางเอื้อมมือไปรับชุดคลุมเนื้อนุ่มจากสาวใช้มาสวมใส่และผูกปมเชือกไว้ เพื่อปกปิดร่องรอยแห่งความเร่าร้อนเมื่อค่ำคืน จากนั้นจึงก้าวขาอันอ่อนแรงและรวดร้าวเดินตรงไปยังห้องแช่น้ำอุ่นด้วยหัวใจที่เต้นระรัวเมื่อผลักบานประตูไม้เข้าไป ควันละอองน้ำอุ่นและกลิ่นหอมอบอวลของกลีบดอกไม้ก็ลอยมาปะทะใบหน้า ภาพที่เห็นคือเจิ้นเหวินเย่ ในชุดคลุมตัวยาวหลวม ๆ กำลังนั่งรออยู่ข้างถังน้ำไม้ขนาดใหญ่ ยามเมื่อได้ยินเสียงประตู เขาก็หันมามองพร้อมกับยกยิ้มพราวเสน่ห์ ดวงตาคมกริบฉายแววลุ่มหลงอย่างไม่ปิดบัง"มาแล้วหรือ อาเจา..." เขาเอ่ยเสียงนุ่มหวานพลางลุกขึ้นเดินตรงเข้ามาหา"ท่าน... เหตุใดจึงมารอข้าที่นี่" เยี่ยนเจาเอ่ยถามเบา ๆ สองมือจับสาบเสื้อคลุมไว้แน่นด้วยความประหม่า"ก็ข้ายากช่วยดูแลชายาของตัวเองอย่างไรเล่า"เหวินเย่ยิ้มกริ่ม รวบร่างบางเข้ามาใกล้ ก่อนจะเอื้อมมือไปแก้ปมเชือกเสื้อคลุมของนางออกอย่างเบามือ แล้วปลดอาภรณ์ชิ้นยาวออกจากเรือนกายผ่องนวล เผยให้เห็นร่องรอยสีหวานทั่วเรือนร่าง สายตาคมจ้องมองผิวกายเนียนนุ่มจนร่างเล็กเขินสู้หน้าไม่ไหวซื่อจื่อ

ตอนที่ 1ขันทีที่ยังไม่ตอนตำหนักฮวาเหออันเงียบสงบอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมหวานของดอกกล้วยไม้ องค์หญิงซูซินหลัน พระธิดาผู้เลอโฉมทรงกำลังนั่งทอดพระเนตรเหล่าขันทีใหม่ที่ถูกส่งมาจากกงกงใหญ่ประจำราชสำนัก เหล่าขันทีน้อยต่างยืนก้มหน้าเรียงรายเพื่อให้นางเลือกสรร ทว่าในบรรดาขันทีร่างเล็กหน้าตาผอมแห้งเหล่านั้น กลับมีชายหนุ่มคนหนึ่งที่โดดเด่นออกมาอย่างชัดเจนเขามีรูปร่างสูงโปร่ง ไหล่กว้าง และแผงอกหนากำยำเกินกว่าขันทีทั่วไป ใบหน้าหล่อเหลา คมเข้มดวงตาคมกริบดูมีเสน่ห์ลึกลับชวนให้ดึงดูดใจอย่างประหลาด"เจ้าชื่ออะไร" ซูซินหลันเอ่ยถาม นัยน์ตาคู่สวยกวาดมองเรือนร่างสมบูรณ์แบบนั้นอย่างถือสิทธิ์"ข้าน้อยมีนามว่า หานเสิ่นขอรับ องค์หญิง" ชายหนุ่มก้มศีรษะตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ไร้ซึ่งน้ำเสียงแหลมสูงดั่งขันทีคนอื่น ๆด้วยรูปร่างและดวงตาโดดเด่นสะดุดตานั้น องค์หญิงซูซินหลันจึงไม่ลังเลที่จะเลือกเขาเข้ามาเป็นขันทีรับใช้ชิดติดกายประจำตำหนัก โดยหารู้ไม่ว่า แท้จริงแล้วชายหนุ่มตรงหน้าคือ เซียวหานเสิ่น รัชทายาทแห่งเผ่าทุ่งหญ้าผู้ยิ่งใหญ่ ที่ปลอมตัวแฝงกายเข้ามาสืบข่าวกรองและรอคอยเวลาบุกตีแคว้นนับแต่นั้นมา หานเสิ่นจึงได้ทำง