All Chapters of ชู้รักจำเลยหัวใจ: Chapter 41 - Chapter 50

เวลา22.00น.สินทรก็ขับรถออกจากคอนโดของเขาด้วยรถญี่ปุ่นคันเล็กที่เขาซื้อไว้สำหรับออกไปหาสาวๆและไม่มีใครรู้ว่าเป็นรถของเขาเพราะรถของเขาทั้งหมดจะเป็นรถซุปเปอร์คาร์รถสปอร์ตและรถบิ๊กไบค์ที่เวลาขับไปไหนก็เป็นที่สนใจเขาจึงเลือกใช้รถญี่ปุ่นคันเล็กที่ไม่เป็นจุดสนใจเมื่อไปถึงคอนโดขนาดกลางของเขาที่ซื้อไว้ก็ไปจอดใกล้ลิฟต์ชั้นสองแล้วขึ้นลิฟต์ไปชั้นสิบห้องพักของเขาที่นัดดาราสาวไว้แล้วการแต่งตัวก็เรียบง่ายด้วยเสื้อผ้าตลาดใส่วิกผมยาวใส่แว่นสายตาเหมือนเด็กเนิร์ดจึงไม่มีใครสนใจเหมือนดาราสาวที่ใส่เสื้อแขนยาวมีฮู้ดและใส่แว่นสายตาเช่นกันซึ่งสินทรจัดให้ขึ้นลิฟต์ไปอย่างไม่สนใจใครเพราะที่นี่ต้องมีคีย์การ์ดถึงเข้ามาได้“ก๊อกๆๆ..” สินทรเดินไปมองตาแมวก็เห็นมาริสายืนอยู่หน้าห้องก็เปิดประตูให้เธอแล้วเดินไปนั่งที่กลางห้องแล้วเบียร์กระป๋องขึ้นดื่มมองดาราสาวถอดฮู้ดออกแล้วนั่งข้างเขา“แหวนมารอตั้งนานคิดว่าคุณบอยไม่มาแล้วค่ะ” เธอจอดรถรอเขาที่คอนโดตั้งแต่สามทุ่มเขาก็ไม่โทรมาจนเธอเบื่อจะกลับบ้านอยู่แล้วถึงได้โทรมาหากไม่หล่อไม่รวยไม่ดังเธอไม่มารอให้เสียเวลาหรอกบทที่ 12 เหงา“ตอนแรกจะไม่มาแล้วเหมือนกันแต่พอดีมีเรื่องคุยก

“คุณแน่ใจนะที่รักว่าจะคุยเรื่องนี้” สาริชมองแฟนหนุ่มคุยกับภรรยาในนามเขารู้ว่าวันนี้อดิกันต์จะไปคุยกับพ่อแม่จึงแวะมาหาที่ทำงานเพื่อให้กำลังใจส่วนตัวเขาพ่อแม่รู้อยู่แล้วว่าเขาเป็นเกย์แต่คนนอกไม่รู้เพราะเขาวางตัวปกติก็เหมือนอดิกันต์ที่อยู่ต่อหน้าผู้คนก็แมนเต็มร้อยแต่อยู่กันสองคนก็จะเข้าใจกัน“แน่ใจสิครับ เดียวเอาเปรียบอามี่มานานแล้วถึงเวลาน้องมันจะมีผัวซะที่จะได้มีความสุข” อดิกันต์พูดแล้วยิ้มให้แฟนหนุ่มหล่อส่งสายตาวิบวับแพรวพราวให้อย่างรู้กัน“งั้นคืนนี้ผมจะรอที่ห้องของเรานะครับ” สาวิชบอกแฟนหนุ่มเพราะเขาไม่ยุ่งเรื่องนี้“งั้นเดียวไปก่อนนะครับ อุ้ย..อืมม..” อดิกันต์พูดจบก็ลุกขึ้นแต่สาวิชจับมือไว้แล้วกระตุกเบาๆร่างผอมสูงสะโอดสะองก็ล้มลงมานั่งบนตักแล้วทั้งสองก็จูบแลกลิ้นกันอย่างดุเดือด“ยังมีเวลานิดหน่อยนะครับที่รัก” สาวิชพูดเสียงกระเส่า“รอคืนนี้ก่อนนะครับที่รักเดียวจะทำให้ยอสมีความสุขทั้งคืนเลยครับ” อดิกันต์พูดออดอ้อนแฟนหนุ่มล้วงมือเข้าไปในกางเกงสแล็คแล้วกดปลายนิ้วถูหัวมนทู่เบาๆรู้สึกถึงความเปียกชื้น“ยอสไม่อยากรอเลยที่รัก ขอตอนนี้ได้มั้ยครับ” สาวิชพูดเสียงแหบมองแฟนหนุ่มตาปรอย“เดียวจะรีบ

เขมินทร์กดตัดสายจากมิรันดาแล้วกำโทรศัพท์แน่นก่อนจะยกมือขึ้นแล้วตั้งท่าจะขว้างออกไปแต่เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นก่อนจึงชะงักแล้วมองดูเห็นเป็นเบอร์โทรของเพื่อนจึงถอนหายใจข่มอารมณ์ตัวเอง“ตู้ดด...”“ว่าไงไอ้ภู” เสียงห้าวถามเพื่อน“ได้ข่าวว่ามึงตามสาวมาจนถึงกรุงเทพเลยเหรอวะ” ภูริถามเพื่อนหนุ่มแม้เขาจะแต่งงานแล้วเสน่ห์ของเขาก็ไม่ลดลงเลยแต่เขาก็ไม่เคยนอกใจภรรยาถึงแม้จะไม่ได้รักกันแต่เขาก็ให้เกียรติเธอ“ข่าวเร็วนี่ มึงว่างมั้ยมาดื่มกับกูหน่อยสิ”“ที่ไหนวะ”“คอนโดของกู” เขมินทร์ตอบเพื่อนเขาไม่อยากออกไปไหนตอนนี้“เฮ้ยได้ไงวะ เพื่อนมาทั้งทีไปดื่มคลับประจำกันดีกว่าเดี๋ยวกูโทรหาไอ้บอยกับไอ้กรด้วยวันนี้ฉายเดี่ยวโว้ย” ภูริบอกเพื่อนไปดื่มที่ห้องของเพื่อนมันจะสนุกอะไรกันล่ะต้องดื่มไปดูอาหารตาไปด้วยมันถึงจะได้อารมณ์“โอเคแล้วเจอกัน” เขมินทร์วางสายจากเพื่อนแล้วหลับตาลงเขาไม่อยากคิดอะไรหรือทำอะไรในตอนนี้เพราะมันคิดไม่ออกเขาคาดไม่ถึงว่าจะมาเจอแบบนี้ทั้งที่เขาบอกมิรันดาไปแล้วว่าเกลียดการโกหกมากที่สุดแต่เธอก็ทำจนได้แล้วเขาจะทำยังไงดีมิรันดายิ้มกับตัวเองตอนนี้เธอเป็นอิสระสามารถทำอะไรก็ได้ไม่ต้องเกรงใจใครและสามาร

“แพร่บๆๆ แจ่ะๆๆ..”“คุณก็ชอบเหมือนกันนี่มี่” เขมินทร์ตวัดปลายลิ้นไล้เลียบุปผางามสลับจ้วงเข้าออกไม่หยุดมองสบตาเจ้าของสวนบุปผางามด้วยความผิดหวังเสียใจทั้งรักทั้งแค้นและหญิงสาวเองก็ดูสับสนเสียใจทั้งที่เป็นฝ่ายกระทำเขาเธอจะเสียใจทำไมจึงปรนเปรอเธอไม่หยุด“มะ ไม่ใช่แบบนี้ อ่ะ ซี๊ดด อา อื้ออ..” เสียงหวานตอบเขาแล้วแอ่นสะโพกกลมกลึงขึ้นด้วยความทรมานเมื่อเขาโลมเล้าบุปผางามจนเธอรุ่มร้อนด้วยความปรารถนาสัมผัสของเขาลึกลับมากกว่านี้“หืมม..เดี๋ยวมี่จะครางเสียงดังแบบนี้ทั้งคืนแน่ที่รัก แพร่บๆๆ..” ชายหนุ่มพูดชิดบุปผางามแล้วไล้เลียดูดดึงเกสรนุ่มสลับกับนิ้วยาวเรียวแทรกเข้าออกบุปผางามรัวเร็วขึ้นเร่งเร้าอารมณ์ของเธอให้พุ่งทะยานสูงขึ้นเรื่อยๆ“อ๊ะ อ๊า คุณครามช่วยมี่ด้วย อ่า ซี๊ดด อา อ่ะ อ๊า อื้ออ..” หญิงสาวทนทรมานไม่ไหวเรียกร้องให้เขาช่วยซึ่งเขมินทร์รอจังหวะอยู่แล้วเขาก็พร้อมจะช่วยเธอแม้ตอนนี้จะโกรธเกลียดมิรันดาแต่เรื่องนี้เขาก็ทนไม่ไหวเช่นกันเพราะคิดถึงรสชาติหอมหวานปานน้ำผึ้งจากบุปผาดอกงามไหนๆก็ได้ชื่อว่าชายชู้ก็ขอลิ้มรสของเธอส่งท้ายให้หนำใจไปเลย“ช่วยยังไงล่ะมี่ แจ่ะๆๆ..” นิ้วยาวเรียวแทรกเข้าออกกลางกลีบบุ

“แล้วพวกเราล่ะจะเอาไงดีล่ะแก เจ้าของงานเลี้ยงกลับไปแล้ว” วิชาพรถามเพื่อนเพราะมิรันดาวิ่งตามแฟนหนุ่มไปแล้ว“ก็ดื่มสิแก ไหนๆก็มาแล้วใช่มั้ยคะพี่ปก” วิมวิภาพูดกับสามี“ครับผม” ธิปกยิ้มให้ภรรยาจากนั้นทั้งสี่ก็ดื่มกินคุยกันแล้วเห็นเพื่อนของเขมินทร์พากันกลับคงจะงานกร่อยเหมือนกันจนกระทั่งสี่ทุ่มกว่าก็แยกย้ายกันกลับบ้านและรอคุยกับมิรันดาวันพรุ่งนี้เวลานี้คงเคลียร์กับเขมินทร์อยู่เขมินทร์ขึ้นรถแล้วก็หลับตาลงคิดถึงมิรันดาที่ร้องครวญครางใต้ร่างแล้วขบกรามแน่นเพราะเขามั่นใจแล้วว่ารักมิรันดาอย่างไม่มีเงื่อนไขและพร้อมจะแต่งงานสร้างครอบครัวด้วยกันไม่คิดว่าจะถูกผู้หญิงที่แต่งงานมาหลายปีหลอกแบบนี้คิดแล้วก็เจ็บใจเสียใจผิดหวังมากทำไมเธอถึงทำแบบนี้ แม้จะแปลกใจว่ามิรันดาแต่งงานแล้วแต่หญิงสาวยังบริสุทธิ์ก่อนจะสลัดทิ้งไปเพราะต่อจากนี้ไปเขาจะไม่ยุ่งกับยัยผู้หญิงแพสยาลวงโลกนั่นอีก“ถ้าไม่ไหวก็บอกนะพงษ์”“ครับคุณคราม” พงษ์มองเจ้านายและไม่ได้พูดอะไรตั้งใจขับรถกลับและเวลาดึกๆแบบนี้ถนนโล่งขับสบายซึ่งเขาก็ได้หลับไปสามชั่วโมงกว่าแล้วก็ไม่รู้สึกง่วงก่อนจะแวะปั้มเติมน้ำมันและซื้อกาแฟแล้วขับออกไปจากกรุงเทพเวลา 10.30น