ปัง!"งาน! งาน! ทุกวันก็เอาแต่บ่นเรื่องนี้!" นิรันดร์พูดอย่างหงุดหงิดกับญาดาผู้เป็นภรรยาเขาตบโต๊ะกินข้าวอย่างแรง จนจาน ชาม และแก้วสั่นไปหมด เพราะทุกเช้าเขาต้องหัวเสียกับการที่ภรรยาเอาแต่พร่ำบ่นว่าอยากทำงาน ทั้งที่เขาก็ไม่ได้ขาดตกบกพร่องเรื่องค่าใช้จ่ายในการเลี้ยงดูเธอ"แต่ฉันเบื่อที่ต้องอยู่บ้านนี่คะ พี่" ญาดาตอบและเหตุผลที่ญาดาพูดก็ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย มีแต่คำว่าเบื่อที่ต้องอยู่บ้าน"เธอไม่จำเป็นต้องทำงาน! หน้าที่ของเมียก็คืออยู่บ้าน ดูแลครอบครัว!" นิรันดร์ตะคอกออกมาด้วยความโมโหมากขึ้น"แต่ว่า...""ฉันไปละ!" นิรันดร์พูดตัดบทอย่างรวดเร็ว คว้ากระเป๋าแล้วเดินออกไปขึ้นรถแม้แต่อาหารเช้าที่ญาดาเตรียมไว้ เขาก็ไม่ได้แตะเลยสักนิดญาดาได้แต่มองฝุ่นที่ลอยคลุ้งจากล้อรถของสามีทิ้งไว้ ก่อนจะหันกลับมามองโต๊ะอาหารที่ไม่มีใครแตะต้องเธอทำได้แค่ถอนหายใจหนัก ๆ ความเสียใจเล็กน้อยก่อตัวอยู่ในใจ เธอไม่น่าเริ่มพูดเรื่องความต้องการที่จะกลับไปทำงานเลยเมื่อสองปีก่อน เธอเคยทำงานเป็นหัวหน้าฝ่ายการตลาดในบริษัทแห่งหนึ่ง แต่หลังจากแต่งงาน เธอก็ลาออกตามคำขอของสามีตอนแรก เธอสนุกกับชีวิตการเป็นแม่บ้าน แต
Magbasa pa