All Chapters of บอส อย่านะ! เดี๋ยวความลับแตก: Chapter 21 - Chapter 30

“คุณจักรีบ้าไปแล้วเหรอคะ?” ญาดาถามออกไปทันที“บ้าตรงไหน?”จักรีมองเธออย่างแปลกใจ มือของเขาที่ไม่เคยอยู่นิ่งได้เลยเมื่ออยู่ใกล้ญาดา ขยับไปจัดลูกผมของญาดาให้โดยอัตโนมัติ ทั้งที่จริง ๆ แล้วมันก็เรียบร้อยดีอยู่แล้ว การกระทำเล็ก ๆ ที่ดูสนิทเกินกว่าจะเป็นแค่เจ้านายกับลูกน้อง“ไม่มีใครอยากให้ชีวิตแต่งงานของตัวเองล้มเหลวหรอกค่ะ” ญาดาตอบเสียงเบาพลางก้มหน้าประโยคนั้นหลุดออกมาเอง แต่ข้างในกลับซ่อนเรื่องราวไว้มากมาย ญาดานึกถึงตัวเอง เด็กคนหนึ่งที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพ่อแม่แท้ ๆ เป็นใคร เธอเกิดมาจากการตัดสินใจของผู้ใหญ่ที่เธอไม่เคยเข้าใจโชคดีที่เธอถูกคนดี ๆ รับไปเลี้ยงและเลี้ยงดูจนเติบโตจากพวกเขา ญาดาได้เรียนรู้อย่างหนึ่งว่า หากวันหนึ่งเธอแต่งงาน เธออยากมีความสุข เธอไม่อยากให้มีเด็กคนไหนต้องเติบโตมาพร้อมคำถามแบบเดียวกับเธอ ถูกทิ้งเพราะความเห็นแก่ตัวของพ่อแม่ เธอไม่อยากให้มีการแยกจาก เธออยากให้การแต่งงานเกิดขึ้นเพียงครั้งเดียวในชีวิต“ถ้าไม่มีความสุข” จักรีพูดอย่างใจเย็น “แล้วทำไมต้องฝืนทนอยู่ต่อ?”ญาดาเงยหน้าขึ้น เธอเพิ่งนึกได้ว่าจักรีเคยหย่ามาแล้ว บางทีเพราะแบบนั้น คำพูดของเขาถึงฟังดูเบาเหลือ

“คืน? เธอจ่ายไปแล้วไม่ใช่เหรอ?” นิรันดร์ถามญาดาส่ายหน้า “ฉันจะเอาเงินที่ไหนไปจ่ายล่ะคะ พี่?”“ก็เงินเดือนเธอไง!”“เงินเดือนฉันหมดไปกับการจ่ายบิลส่วนที่ขาดทั้งหมด แล้วก็จ่ายหนี้จ่ายทีหลังของพี่แล้วค่ะ”“เธอคิดเล็กคิดน้อยเหรอ? ตอนเธอไม่ทำงาน บิลทั้งหมดกับค่ากินค่าอยู่ของเธอ ฉันก็เป็นคนรับผิดชอบ!” นิรันดร์ตะคอกญาดาส่ายหน้า “ไม่ได้คิดเล็กคิดน้อยค่ะ แต่ตอนนี้ฉันไม่มีเงินแล้วจริง ๆ”“แค่สิบล้านรูเปียห์เอง ยังต้องคืนด้วยเหรอ!”“มันเรียกว่าหนี้นะคะ พี่”“เธอนี่ไม่มีประโยชน์จริง ๆ ใช่ไหม? ขอให้คุณจักรีผ่อนผันไม่ได้หรือไง?” นิรันดร์ถามญาดายักไหล่ “ฉันไม่อยากขอค่ะ”นิรันดร์โมโหเมื่อได้ยินคำตอบของญาดา เขากระทืบเท้าลงกับพื้น แล้วเดินออกไปเมื่อมาถึงบริษัท ญาดาเจออุทิตาที่โถงล็อบบี้“อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณญาดา” อุทิตาทักด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานญาดาพยักหน้าพร้อมยิ้ม ถึงแม้ความจริงแล้วหัวใจของเธอจะเหมือนถูกบีบรัดจนเจ็บผู้หญิงคนนั้นคือเจ้าของกางเกงในที่เธอเจอในกระเป๋าเดินทางของนิรันดร์ และโทรศัพท์ที่อีกฝ่ายเอามาอวดอย่างภูมิใจ ญาดาก็เป็นคนจ่ายเงินให้ ส่วนญาดาล่ะ? เธอใช้แค่โทรศัพท์แอนดรอยด์ธรร

“แล้วถ้าฉันต้องจ่ายเองทั้งหมด เธอทำงานไปเพื่ออะไร?” นิรันดร์ถาม“แต่ว่ารถคันนี้มันของพี่นะคะ พี่” ญาดายังพยายามท้วงพอเธอทำงาน นิรันดร์กลับอยากโยนค่าใช้จ่ายทั้งหมดมาให้ญาดา เพียงเพราะเหตุผลว่าเงินเดือนของญาดามากกว่าเขา“เธอก็ใช้บ้างเป็นครั้งคราวเหมือนกันนี่ เธอเป็นอะไร ทำไมขี้เหนียวขนาดนี้?”“ไม่ใช่ขี้เหนียวนะคะ พี่ แต่ถ้าเป็นแบบนี้ เมื่อไหร่เราจะมีเงินเก็บกันล่ะ”“ก็เก็บสิ ถ้ามีเหลือ”ญาดาถอนหายใจหนัก แล้วเดินเข้าห้องไป เถียงไปก็เปล่าประโยชน์ ทุกอย่างมันเกิดขึ้นแล้ว รถก็จอดอยู่หน้าบ้านแล้วตั้งแต่ไหนแต่ไร นิรันดร์ก็มักจะยึดติดกับหน้าตาเสมอ เหมือนตอนซื้อบ้านหลังนี้ ตอนแรกญาดาไม่อยากอยู่ที่นี่เพราะที่นี่ราคาแพง ญาดาแค่อยากได้บ้านธรรมดา ๆ นิรันดร์โกรธมาก เพราะเขาเป็นคนทำงาน ญาดาไม่มีสิทธิ์มาสั่งเขาเขาบอกว่า บ้านคือหน้าตาของเขา การได้อยู่ในหมู่บ้านนี้ คนที่รู้จักเขาจะได้รู้ว่าเขารวย“พี่คะ มากินข้าวก่อน” ญาดาพูดหลังจากออกมาจากห้อง เธอสวมชุดเดรสอยู่บ้านสีขาวบาง ๆ โดยไม่ได้ใส่บราทำให้ช่วงหน้าอกของเธอเห็นรูปทรงชัดเจนแนบไปกับชุด แต่ นิรันดร์เพียงเหลือบมองแวบเดียว แล้วก็กลับไปสนใ

“คุณจักรี?”ญาดาและนิรันดร์ต่างก็ตกใจเมื่อเห็นจักรีมา“ใช่” จักรีตอบ แล้วรีบเดินผ่านไปยังห้องทำงานของเขาส่วนนิรันดร์ สุดท้ายก็เดินจากญาดาไปด้วยความหงุดหงิด ภรรยาของเขาไม่ยอมให้เงินแม่ของเขา ทั้งที่เงินสิบล้านครั้งก่อนก็ไม่ใช่เงินของญาดาด้วยซ้ำแกร๊ก!ญาดาเข้าไปในห้องของจักรี ต้มน้ำร้อน แล้วรอเงียบ ๆ จักรีง่วนอยู่กับการมองหน้าจอแล็ปท็อป พลางเหลือบมองไปทางญาดาเป็นระยะ“กาแฟค่ะ คุณจักรี” ญาดาพูดเสียงเบา แล้วทำท่าจะเดินออกจากห้องทันที“นั่งลง!” จักรีสั่งญาดาทำตามอย่างเดียว เธอไม่อยากเถียงตอนนี้ เธอปวดหัวมาก ถึงขั้นชงกาแฟให้เขาด้วยตัวเอง ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอแทบไม่เคยทำ“มีอะไรคะ คุณจักรี? มีอะไรผิดพลาดหรือเปล่า?” ญาดาถามจักรีดึงลิ้นชักออกมา เหมือนหยิบบางอย่าง เป็นของชิ้นเล็ก ๆ บาง ๆ แล้วส่งให้ญาดา“ใช้สิ่งนี้สำหรับค่าใช้จ่ายของเธอ” จักรีพูดมันคือบัตรเครดิตใบหนึ่ง ญาดาได้แต่ถอนหายใจแล้วส่ายหน้า “คุณจักรี ฉันไม่ต้องการค่ะ เงินฉันยังพออยู่”“ถือไว้เถอะ จะใช้เมื่อไหร่ ใช้เท่าไหร่ก็แล้วแต่คุณ” จักรีตอบ“คุณได้ยินที่พวกเราคุยกันเมื่อกี้ใช่ไหมคะ? ที่ฉันบอกว่าไม่มีเงิน เพราะฉันไม่อย

"แม่ ผมก็ไม่มีเงินเหมือนกัน""ตายแล้ว นิรันดร์ พวกแกสองคนผัวเมียก็ทำงานกันทั้งคู่นะ เงินแค่นั้นทำไมจะไม่มี พวกแกทำงานกันสองคนไปเพื่ออะไร? ถ้าไม่มีเงิน ให้ทำงานคนเดียวก็พอแล้วมั้ง!"ไม่รู้เหมือนกันว่านิยามของคำว่าทำงานสำหรับศิริเป็นแบบไหน เธอถึงคิดว่าทุกครั้งที่ขอเงินก็ต้องมีให้เสมอ"แกก็เป็นผู้จัดการแล้ว แกเองก็บอกว่าญาดาเงินเดือนสูง พวกแกก็ไม่มีลูก แล้วเงินพวกแกเอาไปทำอะไรหมด? ถ้าขี้เหนียวกับพ่อแม่ เงินทองมันจะไม่เป็นมงคลนะ"ศิริถึงกับพูดเรื่องความเป็นมงคลออกมาอย่างมั่นอกมั่นใจ"ครับ แม่ เดี๋ยวผมจะพยายามหาเงินให้" สุดท้ายนิรันดร์ก็ตอบ"แบบนั้นสิ เงินเดือนของพวกแกจะได้มีความเป็นมงคลและได้คำอวยพรจากพ่อแม่"นิรันดร์ได้แต่พยักหน้าอย่างยอมจำนน ทั้งที่แค่เดือนนี้แม่ของเขาก็ขอเงินไปตั้งไม่รู้กี่สิบล้านแล้วในขณะเดียวกัน ญาดาก็มาถึงบริษัทแล้ว ตั้งแต่เช้ามากถึงขั้นที่ยังไม่มีพนักงานคนอื่นมาเลย นอกจากยามกับพนักงานบริการสำนักงาน"อรุณสวัสดิ์ครับ คุณญาดา" ยามตกใจเมื่อเห็นญาดามาเช้ามาก"อรุณสวัสดิ์ค่ะ"ยิ่งไปกว่านั้น พนักงานบริการสำนักงานยิ่งตกใจลนลาน เพราะยังไม่ได้ทำความสะอาดห้องของญ