Todos os capítulos de บำเรอรัก กลลวงมาเฟีย(ซีรีส์ชุดDARK): Capítulo 41 - Capítulo 50

“ปล่อยผม” วีรวัชรกัดฟันกรอดจ้องหน้าเขาตอบ“เฮอะ ปล่อยผมเหรอ หึ กูไม่ปล่อยเว้ย”พลั๊วะ!!หมอวีกำมัดแน่นชกเข้าที่โหนกแก้มอดิเรกอย่างแรง“ว้าย พอเถอะนะคะ”พลั่ก!!อดิเรกรีบลุกขึ้นแล้วสวนกลับทันควัน“พอๆ ได้แล้ว ทั้งสองคนเลย พอที!!!” ร่างบางถลาเข้าไปยืนอยู่กึ่งกลางระหว่างที่ทั้งคู่กำลังจะแลกหมัด เมื่อมีหล่อนกั้นกลางจึงชะงักหมัดค้างเอาไว้ทั้งคู่“ไปกันเถอะนายโด่ง” อลินหันหน้าบอกนายโด่งจนอดิเรกยกยิ้มเยาะเย้ยวีรวัชร“คุยกันก่อนอลิน จะไปไหน”“วันหลังค่อยคุยนะคะหมอ ลินจะกลับบ้านค่ะ”อลินบอกกับเขาก่อนจะขึ้นรถซ้อนท้ายอดิเรกไปแล้วไม่หันหลังกลับไปมองหมอวีให้ปวดใจ ปล่อยให้ร่างสูงโปร่งยืนนิ่ง รู้สึกหวาดกลัวว่าต่อไปอลินคงจะหาทางหนีหน้าเขา และคงจะไม่ได้พบกันอีกอดิเรกพาเธอขับรถแล่นช้าๆตามความต้องการของเธอ ใบหน้าหวานซบแผ่นหลังเขาอย่างเมื่อยล้า ทั้งอดหลับอดนอน และเสียใจ ทุกอย่างปนเปไปหมด เมื่อนึกถึงคำพูดของแม่หมอวี เธอยิ่งรู้สึกหวิวๆในใจ ไม่กล้าเข้าใกล้เขาอีกแล้วใช่ เธอไม่คู่ควร และธรรมดาที่คนเป็นแม่จะต้องเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้กับลูกอยู่แล้ว..เห้อ พอจะมีความสุขกับเขาหน่อยก็สุขได้ไม่ทันได้ข้ามวันนะลิน

อดิเรกเอื้อมมือไปกุมมือนุ่มที่สวมแหวนเพชรเม็ดเป้งด้วยสีหน้าที่ดูเข้าอกเข้าใจเธอดี เขารู้ ว่างานในวันนี้ มีคนดีใจเพียงแค่สามคน ส่วนพ่อเขานั้นไม่ต้องพูดถึงเลย แค่ทนอยู่ถึงพิธีจบก็บุญแล้ว น่าเสียดายหากแม่เขายังอยู่คงจะดีใจที่เขาเป็นฝั่งเป็นฝาแล้ว“แหม ใจเย็นๆสิคะเจ้าบ่าว เดี๋ยวค่ำนี้ก็ได้ส่งตัวเข้าหอแล้วจ้า ป่ะหนูลินลูก เราไปเตรียมตัวแต่งหน้าเปลี่ยนชุดงานเย็นนี้กันเถอะ” สิรีรัตน์จีบปากจีบคอแซวเมื่อเห็นเจ้าบ่าวกำลังนั่งกุมมือเจ้าสาวคนสวย ที่สวมชุดไทยประยุกต์จนหวานหยดไม่มีใครเทียบได้“แล้วเจอกันนะ”“อืม” อลินพยักหน้ารับเขาก่อนจะเดินขึ้นไปบนห้องนอนเพื่อเปลี่ยนชุดร่างบางยืนมองดูตัวเองในกระจกบานใหญ่ เจ้าสาวแสนสวยกับการแต่งหน้าโทนหวานริมฝีปากสีชมพูอ่อน ทรงผมเก็บเรียบเพิ่มความหวานด้วยการถักเปียเล็กๆพร้อมติดเครื่องประดับคริสตัล กับชุดเจ้าสาวสีขาวแบบเกาะอกสุดเซ็กซี่ อวดวงแขนเรียวสวยและหัวไหล่มน ชายกระโปรงลากยาวถึงพื้นแบบฟูฟ่อง เธอหมุนตัวช้าๆเพื่อสำรวจดูความเรียบร้อย ก่อนจะเตรียมตัวไปยังโรงแรมเพื่อต้อนรับแขกเหรื่อที่มาในงานเลี้ยงฉลองมงคลสมรสของเธอและลูกชายผู้มีอิทธิพลในพื้นที่อดิเรกยืนต้อนรับแขก

แต่ทำไม เธอหวาดกลัวเขามาก กลัวมากกว่าการเจอกันในทุกๆครั้ง"หึ ห่างฉันไม่นาน ก็จะมีผัวใหม่แล้วเหรอ""คุณทำแบบนี้ทำไม" เขากำลังคิดจะทำอะไรอยู่กันแน่"กลับไปกับฉัน ไม่งั้นอย่าหาว่าฉันไม่เตือน""ไม่ ฉันจะไม่ไปไหนกับคนเลวๆแบบคุณอีกแล้ว ปล่อยผู้หญิงขายตัวคนนี้ให้ได้มีชีวิตใหม่เถอะนะคะ ได้โปรด""หุบปากซะอลิน" เขาเริ่มหงุดหงิดเมื่อมองดูแวยวตาเศร้าของหล่อน"เงินพันห้า กับการกระทำที่ป่าเถื่อนในวันนั้น มันยังไม่คุ้มหรือคะ?"เธอตอกกลับอย่างเคียดแค้นเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ทารุณครั้งนั้น"........."“ได้โปรด ปล่อยหนูไปเถอะนะคะ” เธอเอ่ยคำเว้าวอนออกมาจากหัวใจดวงซื่อที่เคยถูกทำร้ายอย่างแสนสาหัส ถึงจะเกลียดแค่ไหน ก็คงไม่มีสิทธิ์จะสู้รบปรบมือได้เลย“....” แดนิโล่ก้มมองเธอด้วยความรู้สึกโหยหา อยากทรุดนั่งกอดเธอให้แน่นที่สุด แต่ที่ทำตอนนี้ คือก้มมองน้ำตาที่กำลังไหลผ่านแก้มนวลปลั่ง“เฮ้ย! มึงปล่อยเมียกูเดี๋ยวนี้เลยนะ มึงใหญ่มาจากไหนห๊า!! ไอ้...ปังง!!!“ว้ายย อย่ายิงเค้า แดเนียล ลินไหว้ล่ะ พอแล้ว ฮึกๆ ลินขอร้อง โด่ง นายอย่าวิ่งเข้ามา”อลินรีบคลานเข่าไปใกล้แล้วโอบขาเข้าไว้พร้อมๆกับห้ามเจ้าบ่าวของเธอด้วยความเป็น

มือบางที่เย็นเฉียบประสานกันแน่นขณะก้าวเท้าเข้าไปในโบสถ์ ถือว่าวันนี้เธอเก่งมากที่สามารถพาตัวเองเข้ามาด้านในได้ หลังจากที่เคยเกิดเหตุการณ์โศกนาฏกรรมฝังใจในวัยเด็กจนขยาดแม้แต่จะเดินผ่านสถานที่แบบนี้ก็ยังไม่กล้า เคลวินเดินนำเธอไปพร้อมผายมือนำทางให้เธอนั่งเก้าอี้ยาวแถวหลังสุดฝั่งขวามือ ซึ่งหมายถึงการเป็นแขกเหรื่อในนามญาติฝั่งเจ้าบ่าว บรรยากาศภายในโบสถ์ถูกตกแต่งด้วยดอกไม้อย่างสวยงาม เธอแอบประเมินในใจว่าผู้คนในงานล้วนไม่ใช่บุคคลธรรมดาแน่ ทั้งหญิงชายต่างดูมีภูมิฐานและน่าเกรงขามจนเธอวางตัวไม่ถูก แต่ค่อยยังชั่วหน่อยที่เก้าอี้ยาวแถวท้ายสุดมีเพียงเธอและเคลวินเท่านั้น ดวงตาคู่หวานส่งสายตาลอกแลกมองแขกด้านหน้าอย่างตื่นเต้นอีกทั้งมีบอดี้การ์ดมากมายตามจุดต่างๆ ช่างน่าตื่นตาจนสามารถเบี่ยงเบนความกลัวในวัยเด็กเธอไปได้เกือบครึ่ง“แล้วเค้าไปไหน?” อลินหันไปถามเคลวินซึ่งนั่งนิ่งอยู่ข้างๆเธอราวกับหุ่นขี้ผึ้งก็ไม่ปาน หนำซ้ำยังไม่ตอบคำถามเธออีกแต่เมื่ออลินกวาดสายตามองไปยังแท่นพิธีซึ่งอยู่ไกลลิบ ดวงตาสะดุดชะงักงัน เธออ้าปากหวอ ออกอาการตกใจอย่างหนัก เหมือนหัวใจหยุดเต้นชั่วขณะ เมื่อได้พบร่างสูงใหญ่ยืนอยู่ตรงนั้น

จะมองไปทางไหนก็ไร้ซึ่งที่พักพิงทางใจ พ่อแม่ก็ไม่ใส่ใจความรู้สึก เพื่อนรักกลับกลายเป็นเพื่อนที่แอบแทงข้างหลังโดยการท้องกับเจ้าบ่าวที่เธอตกลงปลงใจจะฝากชีวิตหมอวี..ผู้ชายที่แสนดี และไกลเกินจะเอื้อมคว้าส่วนแดเนียล.... เห้อ ผู้ชายใจดำดึงเธอเข้ามาทำไม เธอเกลียดที่สุดคือการนอกใจ เพราะมันจะนำพามาซึ่งความหายนะ เธอเคยเจอมาแล้วและไม่อยากให้ผู้หญิงคนนั้นต้องขุ่นเคืองใจเพราะเธอหรือที่เค้าว่ากัน มันจะเป็นจริงที่ใดมีรัก ที่นั่นมีทุกข์ดูสิ อยู่ๆภาพความทรงจำที่ไม่น่าจำในวัยเด็กกลับแล่นเข้ามาในหัวอีกแล้ว พ่อ แม่ สามีใหม่แม่ และก็เสียงเพลง เสียงตำหนิของคุณหญิงนงนุชก็แทรกมาด้วย เสียงน้ำหวานและนายโด่งทะเลาะกันเรื่องเด็กในท้อง ภาพของเธอที่โดนแดเนียลข่มขืนจนปางตายทับซ้อนกับรูปภาพแบบชุดเจ้าบ่าว ทุกสิ่งอย่างยังตามหลอนตีกันรวนไปหมดถ้างั้น เธอขอตัดไฟมันเสียแต่ต้นลมดีไหม จะได้หลุดพ้นจากชีวิตที่เลวร้ายนี้ ไปชั่วนิรันดร์ลาก่อน ชีวิต...ก๊อก ก๊อก ก๊อก......ปึงๆๆๆ“คุณคะ”ปึงๆๆ“คุณ” แม่บ้านร่างท้วมยืนเคาะประตูเรียกหญิงสาวชาวเอเชียอยู่พักใหญ่ แต่ไม่มาเปิดประตูให้เสียที เธอเตรียมอาหารมื้อเย็นเอาไว้ให้หล่อน