Todos los capítulos de บำเรอรัก กลลวงมาเฟีย(ซีรีส์ชุดDARK): Capítulo 81 - Capítulo 90

แดนิโล่ยืนมองใบหน้าเรียวสวยสีซีดนอนนิ่งอยู่บนเตียงผ่านกระจกใส แล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ จึงกลับมาทรุดกายลงนั่งกุมขมับอยู่ที่ห้องข้างๆ“นายครับ เอ่อ รัฐบาลต้องการเจรจากับนายครับ” วิลเลี่ยมยื่นมือถือให้กับเจ้านายที่ผอมซูบลงอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าตอบลงรอบดวงตาดำคล้ำ ทว่าแววตายังคงเด็ดเดี่ยวขณะนำมือถือขึ้นมาแนบใบหู“ไง ผมได้ข่าวว่าพวกคุณฟาดฟันกับมาเฟียรัสเซียกันอย่างหนัก เห้อ อะไรดลใจให้คุณไปบุกถึงรังตัวเป้งรัสเซีย” เสียงชายวัยกลางคนซึ่งไม่เปิดเผยชื่อ ตัดสินใจโทรมาหาแดเนียล เพราะมาเฟียคนนี้ รู้สึกว่าจะสามารถพูดคุยกันได้นานกว่าสมาชิกดาร์คอีก4คน เพราะด้วยแดเนียลเป็นคนจำพวกถนัดเจรจาต่อรองยิ่งนักทว่า เขาไม่รู้เสียแล้ว ว่ากำลังคุยอยู่กับน้องชายฝาแฝด ซึ่งอุปนิสัยต่างกันสุดขั้ว“หึ ข่าวไวดีนี่”“หืม? .. เอาล่ะ คุณพอจะบอกได้มั้ยว่าเกิดอะไรขึ้น”“ก็ตามที่ท่านรู้เลยครับ อย่ารู้มากเลย”“มันจะมากไปแล้วนะแดเนียล รู้ใช่มั้ย ว่าฉันเป็นใคร”“รู้ ผมรู้ ว่าคุณกลัวว่าจะกระทบกับความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ ให้ท่านวางใจได้เลย ว่ามันจะไม่ส่งผลถึงประชาชนตาดำๆ”“แล้วมีอะไรเป็นหลักประกันล่ะ ตอนนี้ผู้นำทั่วโลกกำลังจับตาม

“ฮึก หมอวี หมอวีจริงๆด้วย ฮือๆ หมอๆ ลินทรมานเหลือเกิน ฮึก ลิน ลินรับไม่ไหว ฮือๆ”“ชู่ววว เงียบซะนะคนดี ผมอยู่นี่แล้วไง ผมมาหาคุณแล้ว อลิน”แดนิโล่ชะงักฝีเท้าเมื่อเข้ามาในห้องได้ไม่กี่ก้าว ผู้หญิงที่เขารักสุดหัวใจกำลังอยู่ในอ้อมกอดของหมอหนุ่ม สังเกตดูสีหน้าและแววตาอลินขณะอยู่ในอ้อมกอดของชายคนนั้นแล้ว หัวใจของมาเฟียหนุ่มผู้แสนจะเย็นชากลับหวิวไหวขึ้นมาทันใด แดนิโล่ทำได้เพียงมองทั้งสองตาละห้อย“เอามันออกไป ฮึกๆ หมอ ไล่มันออกไป ไอ้คนเลวคนนั้น มันทำลายชีวิตลิน ฮือๆ ออกไป๊ ไอ้คนใจโหดเหี้ยม คนเห็นแก่ตัว..กรี๊ดดด ออกไป”“ผมว่าคุณออกไปก่อนนะ”แดนิโล่ยอมหันหลังกลับออกไปเสียแต่โดยดี ที่ทำได้ตอนนี้ คือคอยมองเธอห่างๆผ่านกระจกหน้าประตูห้อง ได้เห็นรอยยิ้ม ได้รู้ว่าเธอดีขึ้น เขาก็โล่งใจแล้วแดนิโล่กลับมานอนพักผ่อนบนห้องที่เคยมีเธอนอนเคียงข้าง เขาเดินผ่านเตียงว่างเปล่าเข้าไปในห้องน้ำ แช่ตัวอยู่บนอ่างหรูที่เคยได้เคล้าคลอกัน มันยิ่งทำให้เขาเคว้งคว้างในใจ ใบหน้าอิดโรยสะบัดศีรษะไปมาก่อนจะรีบชำระร่างกายเพื่อเคลียร์งานเอกสารกองโตให้แล้วเสร็จ ส่วนงานปะทะกับฝั่งรัสเซียนั้น คงต้องปล่อยให้เพื่อนๆอีก4คนจัดการไปก

พลั่กกกกำปั้นใหญ่ชกเข้าที่แก้มของหมอหนุ่มจนหน้าหัน"ฉันเกลียดคนที่พูดมาก"มาเฟียหนุ่มเดินจากไปปล่อยให้วีรวัชรเช็ดเลือดที่ซึมออกมาจากริมฝีปากป้อยๆ เขารู้ ว่าไอ้มาเฟียใจร้อนคนนี้ ไม่ฆ่าเขาหรอก แม้จะอยากฆ่าแค่ไหนก็ตามหากเขาตายความรักของมันกับอลินเกมโอเวอร์....อลินออกมาสูดอากาศข้างบนที่สวนด้านข้างคฤหาสน์ และที่สำคัญเธอตั้งใจจะกรวดน้ำอุทิศส่วนกุศลให้ลูกตามความเชื่อทางศาสนามือใหญ่นุ่มละมุนของคุณหมอหนุ่มยื่นมาแตะมือเธอขณะน้ำจากแก้วไหลรดลงสู่โคนต้นไม้ใหญ่ วีรวัชรลอบมองใบหน้าหวานดวงตาเศร้า เธออธิฐานพึมพำเบาๆและร้องไห้ เขาตบไหล่เธอเบาๆก่อนจะพยุงร่างบางให้ลุกขึ้นยืน"ไม่เอาน่า คุณแม่คนสวย ไหนสัญญาว่าจะไม่ร้องไห้ไง ฮื้ม""ลิน สงสารลูก""ลองแหงนหน้าขึ้นมองบนท้องฟ้าสิ รู้ไหม ว่าตัวเล็กอาจจะมองลงมาที่เราแล้วก็หัวเราะเราอยู่ก็เป็นได้""........" อลินแหงนใบหน้าขึ้นมอองบนท้องฟ้าพร้อมเช็ดน้ำตาลวกๆ"ที่นั่น อาจจะดีกว่า โลกที่เราอยู่ก็เป็นได้ ส่วนคุณ ต้องอยู่และเข้มแข็งเข้าไว้ โอเค๊""ฮึก...ค่ะ"อลินโผเข้ากอดร่างสูงโปร่ง ดีใจเหลือเกินที่ได้พบกับหมอวี ไม่อย่างนั้น เธอคงจะป็นบ้า ไม่ก็ตายไปแล้วก็ได้ ทุ

“มะ หมายความว่ายังไง ปล่อยฉันนะ ฉันจะกลับบ้าน”“เดี๋ยวฉันพากลับนะที่รัก ขอเคลียร์ทุกอย่างก่อน”“ออกไป๊ หมอวีอยู่ไหน บอกฉันมาเดี๋ยวนี้นะ หึ..ไม่ได้คิดจะฆ่าเค้าใช่มั้ย?”“โธ่ ที่รัก ฉันไม่ได้โหดเหี้ยมขนาดนั้น”“เหรอ งั้นบอกฉันมาสิ ว่ายัยน้ำหวานอยู่ไหน”“............คือ”“หึ นึกไว้แล้วเชียว ไอ้คนเลว คนเถื่อน สารเลว ฮึกๆ” อลินพ่นล่มหายใจออกทางจมูกมองเขาด้วยแววตาเกลียดชัง“ใจเย็นๆที่รัก สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ นะ นะ ฟังฉันก่อน หมอวีแค่กลับบ้าน”“ไม่ ฉันจะกลับด้วย ฮึกๆ..” เมื่อพยายามผลักอกเขาไม่ได้ผล เธอผลักศีรษะเขาแล้วรีบลุกขึ้นหวังจะออกไปหาหมอวี“ไม่ ไม่ไปไหนทั้งนั้น เธอต้องอยู่กับฉัน ที่รัก ขอร้องล่ะ”แดนิโล่รีบคว้าขาเธอเข้ามากอดไว้ ขณะที่เธอยืนอยู่บนเตียง“ไอ้คนเลว ฮึก .. ใจดำ เห็นแก่ตัว ไอ้คนมักมาก ฮึกๆ” เธอด่าเขาปนเสียงสะอื้นฮัก เขากำลังจะให้หมอวีแอบกลับไปโดยทิ้งเธอไว้ที่นี่น่ะหรือ เห็นแก่ตัวเกินไปแล้ว คนไม่รักษาคำพูด“อยู่ด้วยกันนะ อลิน ฉันขอโทษ”“ฮึกๆ กรี๊ดดดดดดดดดด บอกให้ปล่อยฉันไปไงเล่า!!!"เสียงหวีดร้องในยามใกล้รุ่งสางดังออกมานอกห้อง แว่วไปถึงหูของหมอหนุ่มที่กำลังจะเดินออกจากชั้นใต

วีรวัชรเปิดประตูห้องพักชั้นใต้ดินที่อลินพักอยู่ เขาพบแดนิโล่กำลังนั่งรออยู่หน้าห้อง รู้สึกเห็นใจมาเฟียหนุ่มใบหน้าเข้มคนนี้ไม่น้อย การถูกลักพาตัวมาครั้งนี้ เป็นความเฮงซวยที่แสนคุ้ม คือการได้เจอผู้หญิงที่เขาแอบรักอีกครั้ง ได้รู้จักอะไรหลายอย่างของคนที่นี่ มันต่างจากการใช้ชีวิตประจำวันของเขาโดยสิ้นเชิง ได้เห็นชีวิตการเป็นอยู่ของคนอันตรายระยะเวลาสั้นๆ และได้พบมุมที่ไม่น่าเชื่อของมาเฟียชื่อดังจากอิตาลี วงการเหล่านี้เขาไม่ค่อยได้สนใจอะไรมาก เพรามันน่ากลัวเกินกว่าเขาอยากเข้าใกล้ ยอมรับว่าครั้งแรกที่เห็นหน้าแดเนียล เขารู้สึกสงสารอลินและเกลียดผู้ชายที่มีรอยสักคนนี้เข้าใส้ พวกเขาช่างโหดเหี้ยม เห็นชีวิตคนเป็นผักเป็นปลา กับสีหน้าและบุคลิกที่น่าเกรงกลัว แต่พอได้สัมผัสเอาเข้าจริงๆ แดเนียลก็เป็นคนธรรมดาๆที่เมื่อเสียใจและผิดหวังจากความรัก ดูน่าสงสาร ไม่ต่างกันหรอก...“เธอหลับแล้ว คาดว่าการเดินทางจะล่าช้าหน่อย มันยังพอมีเวลาให้คุณได้...“ฉันมีอะไรจะคุยกับนายหน่อย” แดนิโล่ตัดบท ลืมความหวังลมๆแล้งๆนั่นแล้วยอมรับความจริง“ได้สิครับ” วีรวัชรพยักหน้ารับ เขายืนเก้ๆกังๆสลับกับมองสีหน้าเคร่งขรึมของนายวิลเลี่ย