Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

ผ่านไปนานเท่าใดสุดจะรู้ได้ กว่าสติของเด็กสาวที่เพิ่งฉลองวันเกิดครบรอบสิบเจ็ดปีจะค่อยๆ กลับคืนมา สิ่งแรกที่รับรู้ได้คือความหนาวเหน็บจนฟันกระทบกันกึกกัก ความเย็นแทรกลึกเข้าไปถึงกระดูก นิ้วมือเป็นส่วนแรกที่เธอเริ่มขยับได้ แม้เพียงเล็กน้อยก็ยังรู้สึกเจ็บปวดไปทั่วร่างไม่นานกัญญากรก็รู้ว่าเหตุใดตนเองจึงหนาวสั่นจนแทบขาดใจ ที่แท้สายฝนกำลังเทกระหน่ำลงมาสาดซัดร่างของเธออย่างไม่หยุดยั้งเด็กสาวพยายามขยับปลายนิ้ว ก่อนฝืนเปล่งเสียงออกมา แม้ลำคอจะแสบระคายจนแทบทนไม่ไหว“ป้า...ปราง...อึก...แค่กๆ...”ความทรงจำสุดท้ายพลันถาโถมกลับมา ภาพผู้เป็นป้าลอยทะลุกระจกออกไปต่อหน้าต่อตา ทำให้เด็กสาวหลุดประโยคที่ยังค้างคาอยู่ในใจ ก่อนสติจะดับวูบลงอีกครั้ง“คุณหนู! คุณหนูใหญ่ของท่านน้าหลิงฟาง...”“!!!”“คุณหนูใหญ่...ฮือ...ฮึก...คุณหนูใหญ่ของพี่เสี่ยวถิง...โฮ...”...ใคร?...กัญญากรถามตัวเองด้วยความงุนงง เสียงร้องไห้ทั้งสองเสียง รวมถึงสัมผัสจากมือที่กำลังแตะต้องร่างกายของเธอ ล้วนเป็นสิ่งที่ไม่คุ้นเคย หรือว่าจะมีพลเมืองดีเข้ามาช่วยเธอกับป้าปรางกันนะ?เด็กสาวฝืนลืมตาขึ้นจนได้ ภาพแรกที่เห็นคือม่านฝนสีขาวโพลน สายฝนกำลังเท

เมื่อร่างกายเริ่มมีเรี่ยวแรง นางจึงสามารถลุกออกมาเดินสำรวจรอบบ้านได้ บ้านหลังนี้มีขนาดกลางค่อนไปทางเล็ก แถมยังเก่าและโย้เย้จนชวนให้หวาดเสียว นางอดคิดไม่ได้ว่า หากมีลมแรงกว่านี้สักหน่อย บ้านอาจถล่มลงมาทับหัวนาง รวมถึงอีกสามชีวิตที่ร่วมชะตากรรมอันแสนรันทดนี้ไปด้วย“คุณหนู ลุกไหวแล้วหรือเจ้าคะ”โจวหลิงฟางซึ่งกำลังสับเศษผักเพื่อเลี้ยงไก่กับเป็ดสี่ตัว เมื่อเห็นคุณหนูของตนยืนอยู่ด้านข้างก็รีบวางมือ แล้วหันมามองด้วยความดีใจ“น้า...หลิง...ฟาง...”นางเอ่ยเรียกอย่างช้าๆ เพราะเดิมทีร่างนี้ไม่เคยพูดมาก่อน วันนั้นจางเสี่ยวถิงถึงกับร้องออกมาด้วยความดีใจ เมื่อคุณหนูที่เป็นใบ้ของนางสามารถเปล่งเสียงพูดได้เสียทีแม้จะพูดได้แล้ว แต่ยังไม่อาจควบคุมเสียงให้เป็นปกติเหมือนคนทั่วไป นางจึงพูดได้เพียงทีละคำอย่างเชื่องช้าจากนั้นคนตัวเล็กก็ทรุดตัวลงนั่งโดยไม่ถือสาความสกปรก แม้จะเป็นมู่หรงเจินจู หรือกัญญากร นางก็คุ้นเคยกับชีวิตเรียบง่ายของชาวชนบทอยู่แล้ว จึงไม่ได้รังเกียจกลิ่นขี้เป็ดขี้ไก่แม้แต่น้อย“คุณหนูนั่งเฉยๆ เถิดเจ้าค่ะ ไข้เพิ่งจะลด อย่าเพิ่งออกแรงมาก ประเดี๋ยวไข้จะกลับขึ้นมาอีกนะเจ้าคะ”แม้จะถูกห้าม แต่ค

มู่หรงเยี่ยนคิดขอโทษลูกสาวตัวน้อยที่เมื่อครู่เขาคล้ายเอาปมด้อยของมู่หรงเจินจูมาประจานต่อหน้าคนหมู่มาก ยามนี้นางยังไม่รู้ แต่วันหน้าหากนางได้รู้ว่าบิดาทำอันใดลงไปบ้างกับการเลือกคู่ครองให้แก่นาง เขาเองก็ไม่รู้ว่าลูกสาวนั้นจะน้อยใจหรือเข้าใจความหวังดีของเขามากน้อยเพียงใด ถึงยามนั้นต่อให้นางจะเกลียดเขา หากปกป้องลูกสาวได้เขาจะถูกลูกเกลียดลูกเข้าใจผิดก็ช่างเถิด...ตำหนักชิงหยุน...“นี่เวลาผ่านมารวดเร็วถึงเพียงนี้เชียวหรือฮ่าๆ”บุรุษวัยปลายสี่สิบหนาวกล่าวไปด้วยอารมณ์เบิกบาน“ว่านกงกงนำสิ่งนี้ส่งมอบให้แก่ใต้เท้ามู่หรง”กล่องไม้สีดำถูกหยิบยื่นให้แก่ขันทีข้างกาย“ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ทรงเมตตาเจินเอ๋อร์พ่ะย่ะค่ะ”มู่หรงเยี่ยนนั้นจิตใจมิได้ชมชอบท่านอ๋องห้านัก แต่ทว่าคนผู้นั้นนับได้ว่าเหมาะสมต่อการเป็นสวามีของบุตรสาวของเขาแล้ว กว่าจะถึงวันนี้เขานั้นร้อนใจเสมอด้วยศึกสายเลือดก็มิได้มีเพียงในวังหลวง ทว่าในตระกูลมู่หรงก็มิใช่จะเบา และดวงใจหนึ่งเดียวของเขาในจวนใหญ่ผู้คนหลายร้อยแห่งนั้นก็มีเพียงมู่หรงเจินจู หากไม่เร่งส่งนางอยู่ใต้บารมีคนเช่นท่านอ๋องห้า ไม่วันใดก็วันหนึ่งนางจะต้องตกเป็นเครื่องมือให้ยายเฒ่าอ

ตอนที่ 7ทุกการกระทำเหล่านั้นหลี่่หยวนเซินยืนมองดูจากชั้นสองของโรงเตี๊ยมซุ่ยเหลียง ก่อนจะหรี่ดวงตาคมสวยหวานซึ้งอย่างคนใช้ความคิด“ท่านอ๋อง”อู๋เหล่ย ที่เพิ่งกลับมาจากส่งอันธพาลสามคนกับหัวหน้าพ่อครัวแห่งหอสุราจันทราเร้น โค้งกายอยู่ด้านหลังของผู้เป็นนาย แล้วถอยออกไปยืนรอรับคำสั่งสงบนิ่งตามนิสัยแข็งทื่อ“ติดตามสืบดูว่าสามคนนั้นแท้จริงคือผู้ใด จากนั้นก็คิดราคาผักที่เสียหายส่งคืนไปให้พวกเขา ส่วนเจ้าหัวหน้าพ่อครัวผู้นั้นก็กำจัดเสีย ข้าไม่ชอบเลี้ยงคนทรยศ”กิจการหอสุรานั้นแน่นอนว่ามีเขาอยู่เบื้องหลัง ส่วนจินเพ่ยก็แค่คนดูแล แล้วเมื่อครู่รู้เห็นว่ามีการยักยอกโกงกินอยู่ใต้จมูกเขาหรือจะละเว้น“พ่ะย่ะค่ะ”กายสูงใหญ่กลับหายลับไปเร็วเสียจนน่าตกใจ แต่สำหรับท่านอ๋องห้า และเซี่ยเสิ่นจั๋วนั้นคุ้นชินกับองครักษ์เงาฝีมือฉกาจเช่าอู๋เหล่ยดีจึงไม่ใส่ใจ“นำสมุดบัญชีทั้งหมดเข้ามา คืนนี้ข้าจะค้างที่นี่”คำสั่งเช่นนี้หมายความว่าท่านอ๋องห้าจะไม่พบใครอีกแม้แต่เขาที่เป็นองครักษ์ข้างกาย เซี่ยเสิ่นจั๋วโค้งกายรับคำสั่งหายไปครู่ใหญ่ก็กลับมาพร้อมคนงานชายสองคน ผู้หนึ่งหอบบัญชีเล่มหนากว่าสิบเล่มทับซ้อน อีกผู้ประคองชุดกาน้ำ

ตอนที่ 9...ตำหนักเหวินฮองเฮา...เพียงพ้นต้นยามเฉินกลับมีเสียงร่ำไห้ดังลอดออกมาเป็นระยะผสานกับเสียงพูดคุยปลอบโยน ทว่าจะมีผู้ใดหาญกล้าเข้าไปดูชมภายในว่าเกิดอันใดขึ้นหรือก็เปล่า เพราะรู้เหวินฮองเฮาใช่จะเป็นแม่ผู้ใจดีงดงามดังใบหน้า“พี่รองท่านต้องช่วยข้านะฮือ...ฮึก...ข้าไม่ยอมหรอก...ข้าไม่ยอม ข้าตบแต่งให้เขามาสิบสี่หนาวกลับเป็นได้เพียงฮูหยินรอง แล้วดูเอาเถิดบัดนี้เขาคิดจะตบแต่งหลานของหลิวกุ้ยเฟย ทั้งยังกลับบังอาจเอาตำแหน่งฮูหยินเอกให้แก่ฝ่ายหลิวกุ้ยเฟย คนเช่นข้าหายอมไม่...ข้าไม่ยอม!”ผู้ซึ่งนั่งนิ่งมานับแต่ที่น้องสาวคนเล็กของตนเองมาขอเข้าเฝ้าแล้วแจ้งแก่นางว่าบัดนี้มู่หรงเยี่ยนจะตบแต่งภรรยาเอก เจ้าสาวก็คือบุตรีของแม่ทัพหลิวซ่งซึ่งเป็นพี่ชายแท้ๆ ของหลิวหลานลี่ ซึ่งก็คือหนามตำใจของนางมานับแต่วัยสาวจวบจนบัดนี้บุตรของนางและของหลิวหลานลี่ต่างเติบโตกันหมดแล้ว แต่นางกลับไม่เคยชนะสตรีที่เป็นเพียงชนชั้นล่าง เป็นแค่สามัญชน จะมีความชอบก็ตรงที่บิดาและพี่ชายสร้างคุณงามความดีให้แผ่นดินเทียนหนิง นางจึงได้ขยับจากไฉเหรินต่ำต้อยมาเป็นหลิวกุ้ยเฟย ต่อให้สุดท้ายบุตรของนางก็ได้ทุกสิ่ง แต่เหวินซานซานก็ไม่เคยได้