All Chapters of เกิดใหม่เป็นพระชายาของตัวร้ายผู้ใดว่าง่าย: Chapter 1 - Chapter 9

บทนำแสงแดดยามรุ่งอรุณสาดผ่านผ้าม่านลูกไม้สีฟ้าอ่อน กระทบกายผอมเพรียวใต้ผ้าห่มผืนโต วันนี้เจ้าของห้องดูจะไม่เร่งรีบกับชีวิตเหมือนเช่นทุกวันที่ผ่านมาดวงตาเรียวรีคล้ายเมล็ดอัลมอนด์ขยับเปิดขึ้นเพียงครู่ ก่อนเจ้าตัวจะซุกหน้าลงกับหมอนนุ่มสีฟ้าอ่อนที่เข้าชุดกับผ้าม่านด้วยท่าทางเกียจคร้านราวกับลูกแมวขี้เซา“เก้า... น้องเก้า... หนูตื่นหรือยังลูก”เสียงนุ่มนวลเนิบช้าของหญิงสูงวัยดังขึ้นจากหน้าห้องสีฟ้าอ่อนหวานละมุน ทำให้ ‘คนขี้เกียจ’ ขยับตัวเล็กน้อยเพื่อบอกให้รู้ว่าตื่นแล้วจริงๆ“ขา... คุณป้าปราง เก้าตื่นแล้วค่ะ”สาวน้อยวัยสิบเจ็ดปีบิดตัวไล่ความเมื่อยขบจากการนอนมาทั้งคืนอีกเล็กน้อย ก่อนลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูให้ผู้เป็นป้า ญาติทางมารดาเพียงคนเดียวที่ยินดีให้เธอมาพักอาศัยด้วย หลังจากบิดาของเด็กสาววางแผนจะแต่งงานใหม่ได้ราวสองเดือนแต่แล้วว่าที่แม่เลี้ยงก็ยื่นคำขาดกับบิดาของเธอว่า หากกัญญากรไม่ย้ายออกไปอยู่ที่อื่น นางจะไม่ยอมแต่งงานด้วยเด็ดขาด“ไปล้างหน้าล้างตาเสียลูก เสร็จแล้วก็ตามป้าลงไปใส่บาตรให้คุณยายกับคุณตากัน”คุณนวลปราง วิริยะวัฒน์ หญิงวัยสี่สิบสองปีเอ่ยกับหลานสาวผู้อาภัพ เด็กที่เกิดจากความ

จึงกลายเป็นชนวนความแค้นของสตรีผู้มีศักดิ์เป็นมารดาเลี้ยง นอกจากนางจะไม่ดูแลและเอ็นดูมู่หรงเจินจูเช่นมารดาเลี้ยงผู้มีคุณธรรมแล้ว กลับทำตรงกันข้ามทุกอย่าง เพราะเหวินเซียนเซียนเป็นสตรีที่ผูกใจเจ็บยิ่งนักเพียงเพราะมารดาผู้ล่วงลับของมู่หรงเจินจู ทำให้นางพลาดตำแหน่งฮูหยินเอกของท่านอัครมหาเสนาบดีใหญ่ไป ยามใดที่มีโอกาสเหมาะ ซึ่งก็มักเกิดขึ้นบ่อยครั้ง เพราะใต้เท้ามู่หรงแทบไม่อยู่จวนใหญ่ตลอดทั้งปี นางจึงมักลงมือกลั่นแกล้งเด็กน้อย เพื่อชำระความแค้นกับมารดาที่ล่วงลับไปแล้ว และครั้งนี้ก็เช่นกันกัญญากร หรือบัดนี้มีชีวิตใหม่อยู่ในร่างของมู่หรงเจินจู ไม่รู้ว่าควรร้องไห้หรือหัวเราะดี เมื่อพบว่าชะตาชีวิตของตนเองในสองภพชาติแทบไม่ต่างกันชาติของกัญญากรยังนับว่าดีกว่า เพราะอยู่ในยุคสมัยที่มีอิสระมากกว่า อีกทั้งยังมีปู่กับย่าคอยอุ้มชูและรักใคร่เอ็นดู เมื่อท่านทั้งสองจากไป เธอก็ยังมีป้าคอยดูแล ต่างจากมู่หรงเจินจูที่แม้จะมีบิดาซึ่งดูเหมือนจะรักใคร่ แต่กลับไม่อาจปกป้องบุตรสาวของตนได้เลยยิ่งคิด เด็กสาววัยสิบสี่หนาวใกล้สิบห้าหนาวก็ยิ่งทดท้อกับชะตาชีวิตของตนเอง“คุณหนู พี่เสี่ยวถิงเอายามาให้ ดื่มสักหน่อยนะเจ้

หลังจากตั้งมั่นกับตนเองว่าจะดูแลและใส่ใจบุตรสาวคนโตให้มากขึ้น มู่หรงเยี่ยนก็พยายามลดการออกตรวจราชกิจแทนองค์ฮ่องเต้ลง ถึงจะยังมิอาจลดลงจนสามารถรั้งอยู่จวนได้นานนับสิบวันต่อครั้ง แต่เขาก็กลับจวนได้ทุกเดือน มิจำเป็นต้องห่างหายไปคราวละสองถึงสี่เดือนเช่นในอดีตอีกแล้วและวันนี้ หลังเสร็จสิ้นการประชุมขุนนางในช่วงใกล้ยามอู่ มู่หรงเยี่ยนก็เห็นสมควรแก่เวลาแล้วที่จะจัดพิธีปักปิ่นให้แก่บุตรสาวของตนเสียทีเจินเอ๋อร์ของเขาเติบโตจนอายุครบสิบห้าหนาวบริบูรณ์ ถึงวัยที่คุณหนูจากตระกูลใหญ่ทั้งหลายล้วนต้องเข้าพิธีปักปิ่นแล้วดังนั้น มู่หรงเยี่ยนจึงคิดเข้าเฝ้าเพื่อขอปิ่นจากองค์ฮ่องเต้ตามพระดำรัสที่พระองค์เคยตรัสไว้กับเขาเมื่อครั้งภรรยาเพิ่งตั้งครรภ์หากบุตรคนแรกเป็นสตรี เมื่อถึงคราวคุณหนูใหญ่มู่หรงเข้าพิธีปักปิ่น ปิ่นนั้นจะเป็นปิ่นที่องค์ฮ่องเต้พระราชทานด้วยพระองค์เอง“ช่วงนี้ใต้เท้ามู่หรงดูจะมีห่วงอยู่ที่จวนไม่น้อย มิทราบว่าฮูหยินคนใดของใต้เท้าตั้งครรภ์อีกหรือ”ท่านเจ้ากรมโยธาเอ่ยถามขึ้น ขณะเดินออกจากท้องพระโรงใหญ่มาพร้อมกันวันนี้นับเป็นวันมงคลอีกวันหนึ่งของแคว้นเทียนหนิง เพราะองค์ฮ่องเต้ได้พระราชทานยศให

ชาวบ้านจากที่ไม่สนใจเพราะคิดว่าเป็นการวิวาทกันตามประสาพ่อค้าแม่ค้าเช่นที่เคยเห็นมาตลอดตลอด ทว่าเมื่อแลเห็นว่าเป็นเพียงเด็กหนึ่งคนกับหญิงสาวหนึ่งคนกำลังเผชิญหน้ากับบุรุษวัยฉกรรจ์ร่างกายกำยำสูงใหญ่ถึงสามคนกับตาเฒ่าคนหนึ่งก็เกิดสนใจต่างว่างงานมาร่วมดูชม“พวกเจ้ากล้าหรือหึ! ...นางหนูอยากมีเรื่องกับคนของหอสุราจันทราเร้นจงกลับไปถามบิดาของเจ้าก่อนดีหรือไม่ หากเกิดเรื่องยามนั้นจะมาร้องไห้เอาอีกว่าข้ารังแกเด็ก รังแกยาจก”‘หน็อย หากบิดาข้ามาจริงคงเป็นเจ้าที่จะกลัวจนฉี่ราดไอ้เฒ่าสารเลว!’…พลั่ก! ...คนเถียงไม่ทันเปิดงานอย่างไม่เกี่ยงขนาด กำปั้นเล็กแต่หนักซัดเข้าที่ท้องของชายสูงวัย หัวหน้าพ่อครัวนามจงเจิ้งถึงกับตาเหลือกตัวงอทันที...โผล้ะ! ...มู่หรงเจินจูเตะเสยไม่ปรานี ยิ่งตาลุงตัวอวบอ้วน ยิ่งเตะดีไม่เจ็บเท้าโครม!ตาเฒ่ามากเล่ห์จอมโลภทั้งจุกทั้งมึน ทิ้งกายสูงใหญ่อวบอ้วนลงนอนจนฝุ่นกระจาย แต่เด็กสาวกลับไม่ออมมือออมเท้า นางทั้งเตะทั้งกระทืบอย่างไม่เห็นแก่คนชรา ก็ไอ้คนชรามันอยากหาเรื่องข่มเหงกันก่อน นางก็ศิษย์มีครู หาใช่เด็กบ้านนอกเหยียบขี้เป็ดไม่ฝ่อสักหน่อย ปู่ในชาติเก่าเป็นถึงกำนันเสือเก่า หลานสา

คนถูกตวาดถึงกับใบหน้าซีดขาว ด้วยรู้ดีนางไร้ปากและไร้เสียงในจวนนี้ที่สุด เพราะนางก็เพียงบุตรสาวของนายอำเภอเล็กๆ ถึงจะเป็นฮูหยินรอง แต่ไฉนเลยจะสู้แรงของฮูหยินผู้เฒ่าฉางอี้เสียนไปได้ ก็นางเป็นถึงท่านหญิงแห่งเฉิงหวาง ทั้งคนทั้งอำนาจนางย่อมมีล้นฝ่ามือ“โบย!”ตุ๊บ...ตุ๊บ...ตุ๊บ...ตุ๊บ...เสียงไม้ฟาดลงบนเนื้อหนังดังสะท้อนเข้าไปในหัวใจของฮูหยินผู้เฒ่ารอง จนสุดท้ายก็มิอาจทนดูทนฟังต่อไปได้ก้าวหลบจากไปเสีย ก็ได้เพียงหวังว่าบิดาของนางจะกลับมาทันได้ปกป้องลูกสาวผู้อาภัพเท่านั้นสองแขนเล็กถูกกดเอาไว้จนนางรู้สึกว่ากระดูกข้อมือคงใกล้แตกหักแล้ว ทุกไม้ที่ฟาดลงมาช่างหนักหนาอย่างยิ่ง มู่หรงเจินจูไม่รู้ว่านางผิดบาปอันใดจึงต้องมาพบเจอความอยุติธรรมถึงเพียงนี้“สาดน้ำลงไป”...ซ่า...พอนางเหมือนจะวูบไปเพราะจุกแน่นและปวดร้าวที่แผ่นหลังเกินทน น้ำเย็นจัดก็ถูกสาดลงมา ดวงตากลมโตมองทุกผู้ที่ยืนดูชมนางถูกโบยยังบนมุขหน้าเรือนด้วยความรู้สึกหลากหลาย แต่ที่เด่นชัดที่สุดก็คือนางไม่อยากยุ่งเกี่ยว ไม่อยากนับญาติกับคนเหล่านี้อีกแล้ว ริมฝีปากเล็กเม้มแน่น ไม้ยังถูกหวดลงมาอย่างเป็นจังหวะ แม้นจะเจ็บจนแทบขาดใจ แต่นางกลับไม่ปริปาก