ตอนที่ 4

หลังจากตั้งมั่นกับตนเองว่าจะดูแลและใส่ใจบุตรสาวคนโตให้มากขึ้น มู่หรงเยี่ยนก็พยายามลดการออกตรวจราชกิจแทนองค์ฮ่องเต้ลง ถึงจะยังมิอาจลดลงจนสามารถรั้งอยู่จวนได้นานนับสิบวันต่อครั้ง แต่เขาก็กลับจวนได้ทุกเดือน มิจำเป็นต้องห่างหายไปคราวละสองถึงสี่เดือนเช่นในอดีตอีกแล้ว

และวันนี้ หลังเสร็จสิ้นการประชุมขุนนางในช่วงใกล้ยามอู่ มู่หรงเยี่ยนก็เห็นสมควรแก่เวลาแล้วที่จะจัดพิธีปักปิ่นให้แก่บุตรสาวของตนเสียที

เจินเอ๋อร์ของเขาเติบโตจนอายุครบสิบห้าหนาวบริบูรณ์ ถึงวัยที่คุณหนูจากตระกูลใหญ่ทั้งหลายล้วนต้องเข้าพิธีปักปิ่นแล้ว

ดังนั้น มู่หรงเยี่ยนจึงคิดเข้าเฝ้าเพื่อขอปิ่นจากองค์ฮ่องเต้ตามพระดำรัสที่พระองค์เคยตรัสไว้กับเขาเมื่อครั้งภรรยาเพิ่งตั้งครรภ์

หากบุตรคนแรกเป็นสตรี เมื่อถึงคราวคุณหนูใหญ่มู่หรงเข้าพิธีปักปิ่น ปิ่นนั้นจะเป็นปิ่นที่องค์ฮ่องเต้พระราชทานด้วยพระองค์เอง

“ช่วงนี้ใต้เท้ามู่หรงดูจะมีห่วงอยู่ที่จวนไม่น้อย มิทราบว่าฮูหยินคนใดของใต้เท้าตั้งครรภ์อีกหรือ”

ท่านเจ้ากรมโยธาเอ่ยถามขึ้น ขณะเดินออกจากท้องพระโรงใหญ่มาพร้อมกัน

วันนี้นับเป็นวันมงคลอีกวันหนึ่งของแคว้นเทียนหนิง เพราะองค์ฮ่องเต้ได้พระราชทานยศให้องค์ชายห้า หลี่หยวนเซิน ซึ่งมีพระชนมายุครบยี่สิบเอ็ดหนาว ให้เลื่อนขึ้นเป็นท่านอ๋องห้า

ทว่ายามนี้ยังมิได้พระราชทานแคว้นให้ปกครอง

ต้องรอจนท่านอ๋องห้ามีอายุครบยี่สิบห้าหนาวเสียก่อน จึงจะทรงพิจารณาจากผลงานตลอดช่วงสี่ปีที่ผ่านมาว่าทรงมีความสามารถเพียงใด และสมควรได้รับแคว้นใดไปปกครอง

ส่วนองค์ชายสาม หลี่โม่คัง บัดนี้มีพระชนมายุครบยี่สิบห้าหนาวบริบูรณ์แล้ว

เดิมพระองค์ดำรงตำแหน่งท่านอ๋องสาม เนื่องจากองค์ชายลำดับที่หนึ่งสิ้นพระชนม์ตั้งแต่พระชนมายุเพียงหนึ่งหนาว ส่วนองค์ชายลำดับที่สองเป็นองค์หญิงใหญ่

ด้วยพระปรีชาสามารถ ผลงานที่ผ่านมา ตลอดจนศักดิ์และสิทธิ์จากการเป็นพระราชโอรสที่ประสูติแต่ฮองเฮา ท่านอ๋องสามจึงได้รับการสถาปนาเป็นองค์ไท่จื่อ ผู้สืบทอดราชบัลลังก์แห่งเทียนหนิงอย่างถูกต้องตามราชประเพณี

วันนี้จึงนับเป็นวันสำคัญอย่างยิ่ง ขุนนางจากทุกกรมทุกฝ่ายต่างมารวมตัวกันอย่างพร้อมหน้า มิใช่เพียงเพื่อร่วมแสดงความยินดีเท่านั้น

แต่ยังเพื่อจับตามองสถานการณ์ในราชสำนัก และดูว่าต่อไปควรเลือกยืนอยู่ข้างใด

ระหว่างองค์ไท่จื่อ ผู้มีสิทธิ์โดยชอบธรรมตามราชประเพณีของเทียนหนิง ซึ่งกำหนดให้พระโอรสที่ประสูติแต่ฮองเฮามีสิทธิ์สืบทอดราชบัลลังก์

กับองค์ชายห้า หรือยามนี้คือท่านอ๋องห้า หลี่หยวนเซิน ผู้ประสูติแต่หลิวกุ้ยเฟย

แม้หลิวกุ้ยเฟยจะมีชาติกำเนิดเป็นเพียงสามัญชน แต่กลับเป็นสตรีที่องค์ฮ่องเต้ทรงรักเพียงผู้เดียวมาโดยตลอด

การเลือกข้างในราชสำนักนั้นมิใช่เรื่องเล็กน้อย เลือกถูก ย่อมอยู่ดีมีสุข

รากฐานของตระกูลย่อมมั่นคง และอาจส่งต่อความรุ่งเรืองไปได้จนถึงวันที่แผ่นดินผลัดเปลี่ยน

“หามิได้ ใต้เท้ากวง”

มู่หรงเยี่ยนตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“อีกไม่กี่วัน เจินเอ๋อร์ก็จะถึงวันเข้าพิธีปักปิ่นแล้ว มารดาของนางก็ตายจากไปนานแล้ว ข้าเป็นบิดา จึงอยากดูแลนางให้ดีสักหน่อย”

ยามเอ่ยถึงบุตรสาว ใบหน้าของอัครมหาเสนาบดีหนุ่มที่มักสงบนิ่งจนยากจะคาดเดาอารมณ์กลับอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด

ดวงตาที่ปกติเย็นชากระจ่างขึ้นจนท่านเจ้ากรมโยธาซึ่งอาวุโสกว่าอดยิ้มตามไม่ได้

“เป็นเช่นนี้เอง คุณหนูใหญ่ของใต้เท้าเติบโตจนถึงวัยปักปิ่นแล้วหรือนี่”

ท่านเจ้ากรมกวงหัวเราะเบา ๆ ก่อนกล่าวต่อ

“ข้ายังจำได้ดี ครั้งนั้นฮูหยินเอกของใต้เท้ามู่หรงงดงามจนมิเป็นสองรองผู้ใด บัดนี้คุณหนูใหญ่ก็จะถึงวัยปักปิ่นแล้ว คงงดงามมิผิดจากมารดากระมัง ถึงทำให้ใต้เท้ามู่หรงห่วงใยถึงเพียงนี้”

เขาเองก็มีบุตรชายถึงหกคน และบุตรชายคนที่หกก็กำลังจะถึงวัยออกเรือนในอีกไม่นาน

หากได้เกี่ยวดองกับตระกูลใหญ่สักตระกูล ย่อมช่วยให้รากฐานของตระกูลมั่นคงขึ้นอีกหลายส่วน

เขาเคยได้ยินมาว่าใต้เท้ามู่หรงมีบุตรสาวคนโต ทว่าจนถึงบัดนี้กลับยังมิเคยพบหน้า

ส่วนบุตรสาวและบุตรชายอีกห้าคนซึ่งเกิดจากเหล่าฮูหยินรองและอนุภรรยา เขากลับพบเห็นอยู่บ่อยครั้ง

“หามิได้ ใต้เท้ากวง”

มู่หรงเยี่ยนส่ายหน้า

“บุตรสาวคนโตของข้าถึงจะเติบโตจนอายุสิบห้าหนาว และอีกไม่กี่วันก็จะเข้าพิธีปักปิ่นแล้ว แต่ร่างกายของนางยังดูราวกับเด็กเพิ่งเก้าหนาวเท่านั้น เสี่ยวเย่กับเสี่ยวหรั่นซึ่งเป็นน้องสาวของนาง ยังดูตัวโตกว่าเจินเอ๋อร์เสียอีก”

เพียงได้พูดถึงบุตรสาวคนโปรด อัครมหาเสนาบดีผู้เคร่งขรึมก็ถึงกับหยุดฝีเท้า ยืนสนทนาอย่างจริงจังโดยไม่สนใจว่าผู้ใดจะมองเห็น

ภาพเช่นนี้หาได้พบเห็นได้ง่าย เหล่าขุนนางที่สนิทสนมกันจึงทยอยเข้ามาร่วมวงสนทนาด้วยความสนใจ

“เช่นนั้นอีกสี่วันที่จวนของข้าจะจัดงานเลี้ยงฉลองครบเดือนให้แก่หลานคนแรก ข้าขอถือโอกาสเรียนเชิญใต้เท้ามู่หรงและคุณหนูใหญ่มาร่วมงาน เพื่อเป็นเกียรติแก่จวนข้าสักครั้ง จะได้หรือไม่”

ท่านเจ้ากรมกลาโหมเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม เห็นได้ชัดว่าเขาเองก็เริ่มหมายตาบุตรีคนโตของอัครมหาเสนาบดีใหญ่เอาไว้

ต่อให้คนเป็นบิดาจะอยากโอ้อวดถึงบุตรสาวของตนเพียงใด แต่มู่หรงเยี่ยนมีหรือจะดูไม่ออกถึงเจตนาของเหล่าขุนนางใหญ่ที่กำลังรายล้อมอยู่

พวกเขามิได้สนใจเจินเอ๋อร์เพราะความเอ็นดู แต่กำลังมองหาสะพานเพื่อเชื่อมสัมพันธ์กับตระกูลมู่หรง

“เจินเอ๋อร์เป็นใบ้มาตั้งแต่กำเนิด จึงมิใคร่ชอบออกงานสังสรรค์เช่นเหล่าน้อง ๆ เกรงว่าจะทำให้ใต้เท้าสือผิดหวังแล้ว”

น้ำเสียงของมู่หรงเยี่ยนยังคงราบเรียบ ทว่าความหมายกลับชัดเจนยิ่ง

ก็ให้มันรู้ไปว่าผู้ใดยังคิดอยากได้บุตรสาวของเขาเป็นสะใภ้ ในเมื่อรู้แล้วว่านางเป็นใบ้

ชีวิตของเจินจูลำบากทุกข์ยากมามากพอแล้ว เขาจะไม่มีวันยอมให้ตาเฒ่าเหล่านี้ใช้บุตรสาวของเขาเป็นบันได เพื่อปูทางไปสู่ความยิ่งใหญ่ให้แก่บุตรหลานของพวกเขาเด็ดขาด

“โอ้...”

ท่านเจ้ากรมกลาโหมถึงกับเผลออุทานออกมาอย่างเก็บอาการไม่ทัน

เห็นได้ชัดว่าเขาเพิ่งรู้ว่าบุตรีคนโตของใต้เท้ามู่หรงเป็นใบ้มาตั้งแต่กำเนิด

แล้วใครเล่าจะคิดอยากรับสะใภ้ที่พิการเช่นนี้เข้าตระกูล ต่อให้บิดาของนางจะมีอำนาจสูงส่งเพียงใดก็ตาม

เมื่อรู้ความจริงแล้ว วงสนทนาที่ครึกครื้นเมื่อครู่ก็เงียบลงอย่างน่าประหลาด ก่อนเหล่าขุนนางจะทยอยแยกย้ายกันไปอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นว่าเรื่องนี้ไร้ประโยชน์สำหรับตนเอง

มู่หรงเยี่ยนมองตามแผ่นหลังของพวกเขาไป ก่อนถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

...เจินเอ๋อร์ พ่อขอโทษเจ้านัก

แต่หากพ่อไม่ทำเช่นนี้ แล้วจะรู้ได้อย่างไรว่าผู้ใดจริงใจต่อเจ้า และผู้ใดเพียงต้องการอาศัยเจ้าเป็นบันไดให้ตระกูลของตนเอง...