Semua Bab หวนรักซาตานร้าย Are you Sheik or Mafia?: Bab 1 - Bab 10

ชารีฟ สุดที่รักของฉันเขาไม่ใช่คนธรรมดา มีถึงคำว่า ‘ชีกห์’ นำหน้า ฉันเองก็เพิ่งจะรู้เหมือนกัน ให้ตายเถอะ! ยัยภควรรณวิลา ยัยลาโง่เอ๊ย!ฉันไม่เคยรู้เรื่องของเค้าเลยสักอย่าง ไม่ได้แคร์ ไม่ถามไถ่ มัวแต่สนใจเรื่องเงินของเขาและความจริงที่น่าเศร้า คือตอนนี้ฉันเอาแต่เพ้อพกถึงเขาแม้ในเวลาทำงาน คิดถึงเหลือเกิน เลิกรากันไปนานเกือบจะสองปีแล้วเธอก็ยังลืมไม่ลง“ไง จะเหม่ออีกนานไหม?”สาวคนหนึ่งยืนกอดอกหน้าห้องวีไอพีมองมาที่เธอด้วยท่าทีเอือมระอาในความชักช้า เพราะทุกคนเข้าไปด้านในกันหมดแล้ว“เข้าไปได้แล้วค่า คุณพี่” หล่อนยังจีบปากจีบคอทำเสียงลากยาวใส่จนเธอหยุดฝีเท้า ตั้งใจว่าจะเผยอปากด่า แต่ไม่ดีกว่า เลือกจะเดินหนีแทน“นั่นจะไปไหนน่ะ?”เธอหันกลับไปตอบว่า “ปวดข”“เดี๋ยวมานะ” ร่างเพรียวสวยเดินหนีไปตั้งหลักควบคุมอารมณ์ตนเองไม่ให้มีปากเสียงหรือก่อเรื่องวุ่นวาย“โธ่ ก็นึกว่าจะแน่”แต่เมื่อมีเสียงลอยมาจากด้านหลัง พร้อมทิชชู่ที่ถูกขยำและโยนมาทางเธอ‘ทนไม่ไหวแล้วโว้ย!’เธอรีบหมุนตัววิ่งกลับไปยังต้นทางกระดาษทิชชู่นั้น มันกำลังหันหลังกลับจะเดินเข้าไปในห้องแต่พลั่ก!เธอกระโดดถีบที่กลางหลัง หล่อนหน้าคะมำเกือบกร

ชารีฟนั่งจ้องเธออยู่อย่างนั้น มันปวดปลาบในใจ นี่คือครั้งแรกในรอบสองปีที่เขาไม่ได้มา ทุกสิ่งอย่างเปลี่ยนแปลงพัฒนาขึ้น ถนน ตึกรามบ้านช่อง ทุกๆอย่าง ยกเว้นเธอ!‘เงินและข้าวของที่ฉันให้มันไม่สามารถทำให้เธอเปลี่ยนเป็นคนใหม่ได้?’เขาเอาแต่ตั้งคำถามนั้นอยู่ในใจ เธอก็ยังคงทำงานเอาใจแขกผู้ชายให้เอื้อมมือมาเสียดสีร่างกายแลกกับการซื้อเครื่องดื่มและทิปเล็กๆน้อยๆ บางทีอาจจะถึงขั้นขายตัวเลยก็ได้สินะ แต่ที่คืนนี้ทำเป็นยืนเก้กังก็เพราะว่าเจอเขา คงไม่นึกว่าจะได้มาเจอกันที่นี่สินะ“เฮอะ”เขารู้ทันมารยาเธอหรอกน่า เพราะเขาก็เคยเจอมาแล้ว อยากรู้จังว่าตอนนี้มีเหยื่อหน้าโง่แบบเขามาติดพันเธอไหม?“นี่ พี่โอเคมั้ย?”เมื่อเจ้าของร่างที่เธอใช้พยุงตะเบงเสียงถามแข่งกับเพลงที่ดังกระหึ่ม เธอจึงหลุดจากภวังค์ รีบดึงมือกลับและถอยร่นกลับไปยืนจุดเดิมเธอไม่อยากเจอกันที่นี่ สิ่งที่วาดหวังไว้คือการหาเงินได้เยอะๆเพื่อไปเที่ยวกับสายธารและหาเขาให้พบ อยากมีโอกาสได้ยืนคุย ได้บอกคำว่าขอโทษสักหนึ่งนาที แค่นี้จริงๆแต่ดูความจริงตอนนี้สิ บ้าที่สุดเลยใบหน้าหวานยืนกร่อย มือประสานกันไว้ด้านหน้าสลับกับลูบแขนที่รู้สึกหนาวขึ้นมาจับใจ เธ

“คือ.. ฉันเจอเธอที่ผับ เธอยังทำงานแบบเดิมไม่เปลี่ยน หรือเผลอๆอาจจะรับงานอย่างว่า เห้อ และตอนนี้ฉันคุยกับนายอยู่ในห้องน้ำ” “เห้อ ผมไม่รู้จะบอกกับคุณยังไงดี คุณเหมือนน้ำมัน และเธอคือไฟ เอาเป็นว่าคุณอย่าเข้าใกล้กันน่าจะดีกว่านะครับ เธอคือสิ่งเดียวในโลกที่คุณคอนโทรลไม่ได้ ฉะนั้น ผมว่าไม่มีเหตุจำเป็นอันใดที่คุณควรเอาตัวเข้าไปใกล้เธอเลยครับ” “เห้อ โอเค” การิมเพื่อนรักเองก็บอกเขาอย่างนั้น เธอคนนี้ทำให้เขาเป็นโรคไมเกรนปวดหัวแทบจะระเบิดแทนที่จะเกิดขึ้นเพราะการทำงานหนักเขาใจสั่นเพียงแค่ได้เจอเธออีกครั้ง หลังจากทำใจมาได้เป็นปีๆ ทุกอย่างที่ตั้งใจมันจะพังทลายลงแค่เจอเธอคืนนี้? จากที่คิดว่าจะไม่สนใจใยดี พอเอาเข้าจริงๆมันอยู่เฉยไม่ได้หากจะต้องทนรับรู้ว่าเธอกำลังจะขายตัวให้เพื่อนของเขา อาจจะไม่ใช่แค่หนึ่งคน อาจจะเป็น สอง สาม หรือสี่ ตอนนี้มันเหลืออดเกินจะเพิกเฉยกับผู้หญิงยอมยั่วคนนี้แล้ว!! “ฮัสมิน เอาถุงยางมา”ชารีฟรับซองถุงยางอนามัยจากฮัสมิน เพื่อนชายอีกคนที่เดินตามยาซัดดิ่งตรงเข้า

จากที่เคยอยู่บ้านราคาหกหลักพื้นที่กว้างขวางรองรับเพื่อนเธอกลุ่มใหญ่ที่เขาซื้อไว้ให้ ตอนนี้มันถูกเปลี่ยนมือเป็นเจ้าของคนใหม่แล้ว เธอจะไม่มีทางให้เขาหัวเราะเยาะชีวิตที่อับจนของเธออย่างเด็ดขาด“ทำไม ถ้าฉันไปส่งกลัวผัวที่บ้านเห็นเหรอ”“ใช่ จะทำไม”“เธอนี่มันเลวสุดๆไปเลย”“ก็แล้วไง” เธอทุบตีอกแกร่งหนุบหนับเพื่ออยากหลุดพันธการจากวงแขนทั้งสองยื้อยุดกันได้ไม่นานก็มีฮัสมินเข้ามาไกล่เกลี่ยให้ชนิดที่ทั้งสองไม่เต็มใจหรือต้องการเลยสักนิด“เฮ้ๆใจเย็นนะ มีอะไรหรือเปล่า เอาล่ะ ถึงคิวฉันแล้วใช่มั้ย?”ไม่ทันที่ชารีฟจะอ้าปากพูดอะไรหล่อนก็รับเอ่ยขึ้นทันควัน“ใช่ค่ะ ถึงคิวคุณแล้ว”หัวใจดวงน้อยๆพร่าสั่น ในเมื่อไม่มีอะไรจะเสียแล้วนี่ ปล่อยให้เป็นไปตามสิ่งที่คิดเลยก็แล้วกัน“อย่า” เขาเค้นเสียงเน้นหนักพร้อมส่งแววตาดุดันขู่เธอทว่าสองมือนั้นอ่อนล้า ..เหมือนหัวใจ“ไปถอดเสื้อรอฉันตรงนั้นเลยค่ะ เดี๋ยวฉันตามไป” เธอเอื้อมมือไปลูบไล้แผงอกของฮัสมินก่อนผลักออกเบาๆชารีฟมองเพื่อน และมองผู้หญิงตรงหน้าแล้วแทบจะขยี้เธอให้แหลกคามือ เหมือนโลกทั้งใบมันหยุดหมุน ทุกสิ่งอย่างเงียบงันทั้งที่ความจริงนั้นตรงกันข้าม“สภาพนี้จะปรนเ

ที่จริงแล้วบ้านสวนริมแม่น้ำเจ้าพระยาขนาดกระทัดรัดบนเนื้อที่เกือบหนึ่งไร่หลังนี้เป็นของคุณตาคุณยายที่เลี้ยงป้าโสภีและแม่โสรยาส่งต่อมายังรุ่นหลานอย่างเธออีก เธอพอจะเข้าใจดีแหละว่าลุงอยากจะเก็บบ้านหลังนี้ไว้ให้ลูกทั้งสองของเค้าแม่เธอชื่อโสรยา ส่วนพ่อชื่อโชคชัย รายนั้นไม่อยากจะพูดถึงหรอก ขอมองข้ามไปก่อนแล้วกัน เพราะพ่อเขามีครอบครัวใหม่ที่แสนอบอุ่นไปแล้วแม่โสรยาหย่ากับพ่อไปมีสามีใหม่ซึ่งเป็นสามีฝรั่ง เธอจำได้พอลางๆเพราะแม่เคยพามาเยี่ยมบ้านหนึ่งครั้ง แต่น่าเสียดายที่แม่ใช้ชีวิตสุขสบายได้เพียงสองปีก็ประสบอุบัติเหตุจนเสียชีวิตที่โน่น เธอไม่มีโอกาสได้กราบศพท่านเลย แม่กลับมาเพียงโกศกระดูกให้ดูต่างหน้า ตามประสาเด็กหญิงอายุเจ็ดขวบที่ยังไม่ได้รู้สึกอาลัยในการสูญเสีย แต่พอโตขึ้น เธอยิ่งรู้สึกเศร้าและคิดถึงแม่อย่างจับหัวใจถ้าแม่โสรยายังอยู่ชีวิตเธอคงดีกว่านี้ ไม่ปากกัดตีนถีบไปเป็นแม่ค้าขายผ้าในตลาดนัดตอนเย็นเพื่อส่งตัวเองเรียนระดับมหาวิทยาลัยรัฐฯในจังหวัดปริมนฑล ชีวิตการต่อสู้ไม่ได้เรียบง่ายขนาดนั้นหรอก บททดสอบมันยากเข้าไปอีกขั้นเมื่อการค้าขายไม่สามารถส่งตัวเองไปถึงฝันได้ ก็นะ มันไม่แน่นอนและใช่