All Chapters of หวนรักซาตานร้าย Are you Sheik or Mafia?: Chapter 1 - Chapter 5

คำคมที่ว่า ‘ชีวิตมีขึ้น มีลง’ นั้นคือเรื่องจริงแฮะ เราจะรู้จักสัจธรรมอันแน่แท้ในชีวิตก็ต่อเมื่อเราตกอับ หากรู้จักปล่อยวาง เลิกยึดติดและยอมรับความจริงชีวิตก็จะสงบ **...เดี๋ยวก่อน เสียงระฆังอย่าเพิ่งดังขึ้น! เพราะตอนนี้เธอกำลังนั่งปลงอยู่ในผับหรูกลางกรุงสวมคอสเพลย์ชุดแม่เสือสาวดาวยั่ว ท่ามกลางเพื่อนร่วมงานฝ่ายเอ็นเตอร์เทนแขกกระเป๋าหนัก ทุกคนต่างระริกระรี้เหมือนฝูงหิ่งห้อยกระพือปีกอวดความแวววาวในยามราตรี สดใส เบิกบานและมีความสุขกับงานที่ทำอยู่ .. ยกเว้นเธอเธอเดินตามกลุ่มสาวสวยเดินหักสะโพกจริตนางแบบบนแคทวอล์คจนชายกระโปรงสั้นจู๋นั้นพลิ้วไหวซ้ายขวาตามการเคลื่อนไหวทุกจังหวะก้าวเดินจนอวดแก้มก้นขาววับแวมไปมา“เห้อ”ที่สุด เธอก็กลับมาทำงานแบบนี้อีกจนได้ร่างเพรียวสวยสมส่วนก้าวเท้าเรียวยาวไร้จริตจก้านเดินไหล่ห่อรั้งท้าย เพราะสมองนั้นมีเรื่องให้คิดมากมายจนเท้าหนักอึ้งประหนึ่งใต้รองเท้าบู้ทส้นสูงสีดำมีก้อนหินหนักๆถ่วงอยู่‘มันจริงที่ทุกคนนั้นย่อมผ่านความยากลำบากมาต่างๆนาๆ ดังที่ว่า ชีวิตมีขึ้นแล้วก็ย่อมมีลง’‘แต่สำหรับชีวิตฉันแล้วนั้นเปรียบดั่งอยู่บนรถไฟเหาะ มันช่างโลดโผน โจนทะยาน

ค่ำคืนแรกกับที่ทำงานใหม่ เธอตั้งใจว่าจะใจเย็นกับทุกเรื่อง ที่นี่คือผับชั้นใต้ดินในโรงแรมหรูที่เธอไม่เคยได้ย่างกรายเข้ามา มันหรูหราเกินคาดและแขกส่วนใหญ่จะเป็นชาวต่างชาติ สิ่งที่เธอได้ยินแล้วขนลุกวาบฉับพลันนั่นคือเพื่อนรวมงานสาวคนหนึ่งเล่าให้เธอฟังว่าเจ้าของผับแห่งนี้เป็นชาวอาหรับความคิดเธอเตลิดไปไกลถึงเขาอีกแล้ว จากที่คิดว่าตนเองเปลี่ยนสถานที่ทำงานที่ซึ่งไม่เคยมีภาพเก่าๆให้แทรกเข้ามารบกวนจิตใจก็ไม่เป็นผลงานผ่านไปด้วยดี เธอโบกมือลาเพื่อนร่วมงานด้วยอาการกรึ่มเมาเล็กน้อย คืนนี้เฉพาะทิปที่เธอดื่มก็ฟาดไปเกือบหมื่นร่างเพรียวผอมในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์สะพายกระเป๋าผ้า ยืนรอเพื่อนด้วยท่าทีร้อนใจ‘ชะนี ฉันลืมไปเลยจริงๆถ้าแกไม่โทรมา’“เออ กูกลับเองก็ได้”‘เดี๋ยวสิคะคุณลาโง่ ทำไมแกไม่รับงานต่อฮ้า? ฉันเพิ่มชื่อแกให้ด้วยแล้วนะ’“ไม่เอา กูไม่รับงานวีมึงก็รู้”‘โนจ๊ะ นังลา นี่ไม่ใช่งานวี ได้ยินว่าเป็นชาวอาหรับแต่งงานกับสาวไทย แกไม่ลองเสี่ยงหน่อยเหรอเผื่อเจอคุณชารีฟไง’“กูไม่ตลก” เธอเหนื่อยอ่อนหัวใจ ไม่มีผู้หญิงคนไหนอยากเจออดีตชายคนรักในสถานที่แบบนั้นอีกครั้งหรอกนะ น่าอายจะแย่ ‘เออ กูพูดเล่นเค้าคงเ

ร่างเพรียวสวยเริ่มยืนไม่อยู่เธอขอนั่งเก้าอี้มองเพื่อนร่วมงานเล่นเกมส์สนุกสนานกับแขกอย่างครื้นเครง เธอรู้สึกเมื่อยคอจึงขอฟุบลงกับโต๊ะสักงีบนานเท่าไหร่ไม่รู้ เธอสะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกทีก็พบว่าสาวๆจากที่มีสิบคนตอนนี้เหลือแค่ห้า บรรดาแขกวีไอพีเองก็จำนวนคนลดลงเช่นกัน“ว้าย แพ้อีกแล้วเนี่ย”“ถอดเลยๆ”และ ณ ตอนนี้เธอกำลังนั่งมองดูสาวๆกำลังเล่นเกมส์ไพ่กับแขก บางคนเปลือยอกจนเหลือแค่กางเกงในเพราะแพ้ เธอรีบกวาดสายตามองหาเขาในทันที แล้วก็พบว่าเขาย้ายจากที่นั่งเดิมไปอีกฝั่งหนึ่ง“เห้อ” เธอแอบโล่งใจไปหนึ่งเปราะที่เขาไม่ได้ไปไหน และไม่ได้ร่วมเล่นเกมส์บ้าๆนั่น เมื่อบรรยากาศภายในห้องชักไม่เหมือนเดิม ทุกคนเมามายหนัก หัวเราะอย่างสนุกสนาน สาวบางคนนั่งให้แขกขยำหน้าอกแล้วก็ก้มลงดูด ‘ชิบหายละ! หรือว่านี่คืองานวีสุกี้หม้อรวม?!!’ เอาล่ะ เธอต้องรีบหาทางหนีทีไล่ อยากจะเขกหัวตัวเองเหลือเกินที่เผลอหลับไป บวกกับตนเองที่เลือกรับเงินแสนนั้นเพื่อนกลุ่มที่ไม่รับงานพวกนี้ต่อเลยไม่ปลุกและคิดว่าเธอเป็นสายนี้กระมัง