เข้าสู่ระบบเธอคือ 'ลัยลาฮ์' สาวสวยจอมลวงโลกหวังเพียงแค่เงินจากเขา 'ชีกห์ชารีฟ บินซุฬรฺ อัลฟาริซีย์' หรือ (แอนโทนิโอ คริสเตียโน Antonio Cristiano) ชายที่รักเธอด้วยหัวใจที่แท้จริง แต่กลับถูกเธอทิ้งในวันที่จะขอแต่งงาน ชีวิตที่ไร้เขา จากสบาย เปลี่ยนผันกลายเป็นลำบาก จึงรู้ซึ้งถึงค่าของความรักในวันที่สาย เธอเปลี่ยนแปลงตัวเองใหม่ตั้งใจทำงานเพื่อออกตามหาเขา หวังให้รักหวนคืนกลับมา “เธอไม่ได้ตามหาฉันหรอกลัยลาฮ์ เธอตามหากระเป๋าสตางค์ใบใหญ่ที่เคยทำหล่นหายต่างหากล่ะ” การหวนกลับมาเจอกันในครั้งนี้ไม่ได้ราบรื่นสักเท่าไหร่ เธอต้องเจ็บปวดและทนรับการกระทำที่ดิบเถื่อนจากเขาราวกับว่าการหวนกลับมาในครั้งนี้ เพียงเพื่อ ชดใช้ ความรักระหว่างคนสองคน คนหนึ่งที่กลับใจ กับอีกคนที่ร้ายกาจ เธอชักไม่มั่นใจว่าเขาคือใคร Are you Sheik or Mafia?
ดูเพิ่มเติมคำคมที่ว่า ‘ชีวิตมีขึ้น มีลง’ นั้นคือเรื่องจริงแฮะ เราจะรู้จักสัจธรรมอันแน่แท้ในชีวิตก็ต่อเมื่อเราตกอับ หากรู้จักปล่อยวาง เลิกยึดติดและยอมรับความจริงชีวิตก็จะสงบ
**...เดี๋ยวก่อน เสียงระฆังอย่าเพิ่งดังขึ้น!
เพราะตอนนี้เธอกำลังนั่งปลงอยู่ในผับหรูกลางกรุงสวมคอสเพลย์ชุดแม่เสือสาวดาวยั่ว ท่ามกลางเพื่อนร่วมงานฝ่ายเอ็นเตอร์เทนแขกกระเป๋าหนัก ทุกคนต่างระริกระรี้เหมือนฝูงหิ่งห้อยกระพือปีกอวดความแวววาวในยามราตรี สดใส เบิกบานและมีความสุขกับงานที่ทำอยู่ .. ยกเว้นเธอ
เธอเดินตามกลุ่มสาวสวยเดินหักสะโพกจริตนางแบบบนแคทวอล์คจนชายกระโปรงสั้นจู๋นั้นพลิ้วไหวซ้ายขวาตามการเคลื่อนไหวทุกจังหวะก้าวเดินจนอวดแก้มก้นขาววับแวมไปมา
“เห้อ”
ที่สุด เธอก็กลับมาทำงานแบบนี้อีกจนได้
ร่างเพรียวสวยสมส่วนก้าวเท้าเรียวยาวไร้จริตจก้านเดินไหล่ห่อรั้งท้าย เพราะสมองนั้นมีเรื่องให้คิดมากมายจนเท้าหนักอึ้งประหนึ่งใต้รองเท้าบู้ทส้นสูงสีดำมีก้อนหินหนักๆถ่วงอยู่
‘มันจริงที่ทุกคนนั้นย่อมผ่านความยากลำบากมาต่างๆนาๆ ดังที่ว่า ชีวิตมีขึ้นแล้วก็ย่อมมีลง’
‘แต่สำหรับชีวิตฉันแล้วนั้นเปรียบดั่งอยู่บนรถไฟเหาะ มันช่างโลดโผน โจนทะยาน สุขล้น และดิ่งลงมาอย่างน่าใจหาย’
เหมือนว่าความสุขเพิ่งผ่านพ้นไปเมื่อวาน มองไปทางไหนเห็นแต่ภาพตนเองที่เคยยิ้มกว้างอย่างคนที่ประสบความสำเร็จขั้นสุด เธอคนนั้นช่างสดใส ร่าเริง เดินทิ้งสะโพกนวยนาดมาดนางพญาจะหันหน้าสวยๆนั้นไปทางไหนก็เจอแต่ผู้คนคอยใส่ใจ ยิ้มให้ รินไวน์ และพยุงกายที่กำลังเซซัดเหมือนพวกเขาเป็นเพื่อนที่ดีที่สุด กอดคอกันเต้นสะบัดพลิ้วไหวตามจังหวะดนตรี ช่างสุขล้นเหลือคนานับ
“ฟู่ว”
ริมฝีปากกระจับเคลือบลิปสติกชาเนลรูจ อัลลัวร์ ลาเก้ ทำรูปตัวโอพลางพ่นลมออกมาอย่างซังกะตาย และลิปราคาแพงที่ว่า ก็ขอทากับกลุ่มเพื่อนร่วมงานเพื่อความเป็นโทนเดียวกันกับพวกหล่อน ก็นะ เครื่องสำอางหรูขนาดนั้นเธอไม่มีในประเป๋าสะพายแบบรักษ์โลกร้อนหรอก ไม่มีปัญญาซื้อด้วยซ้ำ
แต่ถ้าเป็นเมื่อก่อนล่ะก็ แม่เอ๊ย!
ใครล่ะจะมากล้าเทียบนานาคอลเลคชั่นของภควรรณวิลาได้ กระเป๋า รองเท้า เสื้อผ้าของเธอไม่เคยใส่ซ้ำกันเลยสักครั้ง เธอเปรียบดั่งไฮโซสาวหน้าใหม่ผู้ตกกระไดพลอยโจนลงบนบ่อทองคำชนิดที่ว่าทั้งเนื้อทั้งตัวถมแบรนด์เนมจนทุกคนให้ฉายาเธอว่า ‘เซเลปสาวท่านหนึ่ง’
เธอเคยโบกมือลาเพื่อนร่วมงานในผับนี้ด้วยท่าทีเสมือนว่ากำลังจะลอยตัวทะยานขึ้นไปสู่ท้องฟ้าไปเป็นนางฟ้านางสวรรค์และไม่มีทางหวนกลับมาวงการนี้อีก
ฟิ้ววว...
กลับมาสู่ปัจจุบันดีกว่า
สภาพของเธอในตอนนี้ ‘ซึมเหมือนหมา’ ตามที่นังดิวมันว่าไม่มีผิด
นังดิว หรือฉายาว่า ‘ดิวลดา’ เพราะมันคือเกย์รับแม่เล้าจอมดิลลูกค้าหางานนอกให้เพื่อนสาวเก่งด้วยประสบการณ์การทำงานมากว่าสี่ปี
แล้วก็มันเองนั่นแหละเป็นคนที่ทำให้เธอได้รู้จักกับเขา ชารีฟ บินซุฬรฺ อัลฟาริซีย์
ร่างเพรียวสวยเริ่มยืนไม่อยู่เธอขอนั่งเก้าอี้มองเพื่อนร่วมงานเล่นเกมส์สนุกสนานกับแขกอย่างครื้นเครง เธอรู้สึกเมื่อยคอจึงขอฟุบลงกับโต๊ะสักงีบนานเท่าไหร่ไม่รู้ เธอสะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกทีก็พบว่าสาวๆจากที่มีสิบคนตอนนี้เหลือแค่ห้า บรรดาแขกวีไอพีเองก็จำนวนคนลดลงเช่นกัน“ว้าย แพ้อีกแล้วเนี่ย”“ถอดเลยๆ”และ ณ ตอนนี้เธอกำลังนั่งมองดูสาวๆกำลังเล่นเกมส์ไพ่กับแขก บางคนเปลือยอกจนเหลือแค่กางเกงในเพราะแพ้ เธอรีบกวาดสายตามองหาเขาในทันที แล้วก็พบว่าเขาย้ายจากที่นั่งเดิมไปอีกฝั่งหนึ่ง“เห้อ” เธอแอบโล่งใจไปหนึ่งเปราะที่เขาไม่ได้ไปไหน และไม่ได้ร่วมเล่นเกมส์บ้าๆนั่น เมื่อบรรยากาศภายในห้องชักไม่เหมือนเดิม ทุกคนเมามายหนัก หัวเราะอย่างสนุกสนาน สาวบางคนนั่งให้แขกขยำหน้าอกแล้วก็ก้มลงดูด ‘ชิบหายละ! หรือว่านี่คืองานวีสุกี้หม้อรวม?!!’ เอาล่ะ เธอต้องรีบหาทางหนีทีไล่ อยากจะเขกหัวตัวเองเหลือเกินที่เผลอหลับไป บวกกับตนเองที่เลือกรับเงินแสนนั้นเพื่อนกลุ่มที่ไม่รับงานพวกนี้ต่อเลยไม่ปลุกและคิดว่าเธอเป็นสายนี้กระมัง
ชารีฟนั่งจ้องเธออยู่อย่างนั้น มันปวดปลาบในใจ นี่คือครั้งแรกในรอบสองปีที่เขาไม่ได้มา ทุกสิ่งอย่างเปลี่ยนแปลงพัฒนาขึ้น ถนน ตึกรามบ้านช่อง ทุกๆอย่าง ยกเว้นเธอ!‘เงินและข้าวของที่ฉันให้มันไม่สามารถทำให้เธอเปลี่ยนเป็นคนใหม่ได้?’เขาเอาแต่ตั้งคำถามนั้นอยู่ในใจ เธอก็ยังคงทำงานเอาใจแขกผู้ชายให้เอื้อมมือมาเสียดสีร่างกายแลกกับการซื้อเครื่องดื่มและทิปเล็กๆน้อยๆ บางทีอาจจะถึงขั้นขายตัวเลยก็ได้สินะ แต่ที่คืนนี้ทำเป็นยืนเก้กังก็เพราะว่าเจอเขา คงไม่นึกว่าจะได้มาเจอกันที่นี่สินะ“เฮอะ”เขารู้ทันมารยาเธอหรอกน่า เพราะเขาก็เคยเจอมาแล้ว อยากรู้จังว่าตอนนี้มีเหยื่อหน้าโง่แบบเขามาติดพันเธอไหม?“นี่ พี่โอเคมั้ย?”เมื่อเจ้าของร่างที่เธอใช้พยุงตะเบงเสียงถามแข่งกับเพลงที่ดังกระหึ่ม เธอจึงหลุดจากภวังค์ รีบดึงมือกลับและถอยร่นกลับไปยืนจุดเดิมเธอไม่อยากเจอกันที่นี่ สิ่งที่วาดหวังไว้คือการหาเงินได้เยอะๆเพื่อไปเที่ยวกับสายธารและหาเขาให้พบ อยากมีโอกาสได้ยืนคุย ได้บอกคำว่าขอโทษสักหนึ่งนาที แค่นี้จริงๆแต่ดูความจริงตอนนี้สิ บ้าที่สุดเลยใบหน้าหวานยืนกร่อย มือประสานกันไว้ด้านหน้าสลับกับลูบแขนที่รู้สึกหนาวขึ้นมาจับใจ เธ
ค่ำคืนแรกกับที่ทำงานใหม่ เธอตั้งใจว่าจะใจเย็นกับทุกเรื่อง ที่นี่คือผับชั้นใต้ดินในโรงแรมหรูที่เธอไม่เคยได้ย่างกรายเข้ามา มันหรูหราเกินคาดและแขกส่วนใหญ่จะเป็นชาวต่างชาติ สิ่งที่เธอได้ยินแล้วขนลุกวาบฉับพลันนั่นคือเพื่อนรวมงานสาวคนหนึ่งเล่าให้เธอฟังว่าเจ้าของผับแห่งนี้เป็นชาวอาหรับความคิดเธอเตลิดไปไกลถึงเขาอีกแล้ว จากที่คิดว่าตนเองเปลี่ยนสถานที่ทำงานที่ซึ่งไม่เคยมีภาพเก่าๆให้แทรกเข้ามารบกวนจิตใจก็ไม่เป็นผลงานผ่านไปด้วยดี เธอโบกมือลาเพื่อนร่วมงานด้วยอาการกรึ่มเมาเล็กน้อย คืนนี้เฉพาะทิปที่เธอดื่มก็ฟาดไปเกือบหมื่นร่างเพรียวผอมในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์สะพายกระเป๋าผ้า ยืนรอเพื่อนด้วยท่าทีร้อนใจ‘ชะนี ฉันลืมไปเลยจริงๆถ้าแกไม่โทรมา’“เออ กูกลับเองก็ได้”‘เดี๋ยวสิคะคุณลาโง่ ทำไมแกไม่รับงานต่อฮ้า? ฉันเพิ่มชื่อแกให้ด้วยแล้วนะ’“ไม่เอา กูไม่รับงานวีมึงก็รู้”‘โนจ๊ะ นังลา นี่ไม่ใช่งานวี ได้ยินว่าเป็นชาวอาหรับแต่งงานกับสาวไทย แกไม่ลองเสี่ยงหน่อยเหรอเผื่อเจอคุณชารีฟไง’“กูไม่ตลก” เธอเหนื่อยอ่อนหัวใจ ไม่มีผู้หญิงคนไหนอยากเจออดีตชายคนรักในสถานที่แบบนั้นอีกครั้งหรอกนะ น่าอายจะแย่ ‘เออ กูพูดเล่นเค้าคงเ
ชารีฟ สุดที่รักของฉันเขาไม่ใช่คนธรรมดา มีถึงคำว่า ‘ชีกห์’ นำหน้า ฉันเองก็เพิ่งจะรู้เหมือนกัน ให้ตายเถอะ! ยัยภควรรณวิลา ยัยลาโง่เอ๊ย!ฉันไม่เคยรู้เรื่องของเค้าเลยสักอย่าง ไม่ได้แคร์ ไม่ถามไถ่ มัวแต่สนใจเรื่องเงินของเขาและความจริงที่น่าเศร้า คือตอนนี้ฉันเอาแต่เพ้อพกถึงเขาแม้ในเวลาทำงาน คิดถึงเหลือเกิน เลิกรากันไปนานเกือบจะสองปีแล้วเธอก็ยังลืมไม่ลง“ไง จะเหม่ออีกนานไหม?”สาวคนหนึ่งยืนกอดอกหน้าห้องวีไอพีมองมาที่เธอด้วยท่าทีเอือมระอาในความชักช้า เพราะทุกคนเข้าไปด้านในกันหมดแล้ว“เข้าไปได้แล้วค่า คุณพี่” หล่อนยังจีบปากจีบคอทำเสียงลากยาวใส่จนเธอหยุดฝีเท้า ตั้งใจว่าจะเผยอปากด่า แต่ไม่ดีกว่า เลือกจะเดินหนีแทน“นั่นจะไปไหนน่ะ?”เธอหันกลับไปตอบว่า “ปวดข”“เดี๋ยวมานะ” ร่างเพรียวสวยเดินหนีไปตั้งหลักควบคุมอารมณ์ตนเองไม่ให้มีปากเสียงหรือก่อเรื่องวุ่นวาย“โธ่ ก็นึกว่าจะแน่”แต่เมื่อมีเสียงลอยมาจากด้านหลัง พร้อมทิชชู่ที่ถูกขยำและโยนมาทางเธอ‘ทนไม่ไหวแล้วโว้ย!’เธอรีบหมุนตัววิ่งกลับไปยังต้นทางกระดาษทิชชู่นั้น มันกำลังหันหลังกลับจะเดินเข้าไปในห้องแต่พลั่ก!เธอกระโดดถีบที่กลางหลัง หล่อนหน้าคะมำเกือบกร