All Chapters of สลับปากกา พลิกชะตา: Chapter 1 - Chapter 10

ลู่เสี่ยวอวี๋ตาแดงขึ้นมาทันที น้ำตาเม็ดโตไหลพรากลงมา เธอทำท่าราวกับถูกฉันรังแกต่อหน้าทุกคนจนต้องทนรับความน้อยเนื้อต่ำใจอย่างแสนสาหัสโจวอี้เหนียนระเบิดอารมณ์ขึ้นมาทันที เขารีบพุ่งเข้ามาแล้วผลักฉันออกอย่างแรงโดยไม่ทันได้คิดอะไรด้วยซ้ำ“เย่เหมียน เธอจำเป็นต้องทำให้เสี่ยวอวี๋อับอายต่อหน้าทุกคนขนาดนี้เลยเหรอ?”ฉันหันไปมองครูประจำชั้นโดยไม่แม้แต่จะสนใจเขา “คุณครูคะ เงินห้องที่เก็บมาทั้งหมดมีมากกว่าห้าพันบาท ดินสอฝนกระดาษคำตอบที่ซื้อพร้อมกันก็เป็นของแบรนด์มาตรฐาน ผ่านการตรวจสอบคุณภาพจากโรงงานอย่างเข้มงวด ไม่มีทางมีของเสียแบบที่รอยฝนหายไปได้แน่นอน เรื่องนี้ต้องมีปัญหา หนูขอให้ครูตรวจสอบให้ชัดเจนค่ะ”ทันทีที่พูดจบ ร่างของลู่เสี่ยวอวี๋ก็โงนเงน สีหน้าซีดเผือดลงในพริบตา น้ำตาไหลออกมาราวกับสั่งได้“เย่เหมียน เธอหมายความว่ายังไงกันแน่? แค่เพราะบ้านฉันจน เธอก็เลยคิดว่าฉันยักยอกเงินห้องงั้นเหรอ? ฉันเหน็ดเหนื่อยช่วยทำเรื่องต่าง ๆ ให้ห้องมาตลอด เธอใส่ร้ายฉันแบบนี้ได้ยังไง มันเกินไปแล้วนะ...”เธอยิ่งร้องไห้หนักขึ้นเรื่อย ๆ ไหล่สั่นไม่หยุด ใบหน้าซีดขาว ท่าทางเหมือนจะเป็นลมได้ทุกเมื่อสีหน้าของโจวอ

ใจฉันสงบนิ่ง ไม่มีแม้แต่คลื่นอารมณ์ รู้สึกอยากหัวเราะขึ้นมาเสียด้วยซ้ำลู่เสี่ยวอวี๋ยังคงทำหน้ากระหยิ่มยิ้มย่อง รอคอยที่จะเห็นฉันขายหน้าต่อให้ฝัน เธอก็คงคิดไม่ถึงว่าคนที่เธอวางแผนอย่างรอบคอบเพื่อจะเล่นงานคือฉัน แต่คนที่ต้องมาพลาดท่าเพราะดินสอแท่งนั้นจริง ๆ กลับเป็นโจวอี้เหนียน คนที่เธอเฝ้าคิดถึงอยู่ตลอดเวลาเสียงซุบซิบรอบข้างดังขึ้นอีกครั้ง สายตาที่มองมาทางฉันเต็มไปด้วยทั้งความเห็นใจและความอยากดูเรื่องสนุกในตอนนั้นเอง หน้าจอโทรศัพท์ของฉันก็เปลี่ยนไปกะทันหัน ในที่สุดคะแนนก็โหลดขึ้นมาฉันจ้องหน้าจอด้วยสีหน้าเรียบเฉยเสียงอื้ออึงรอบข้างพลันเงียบลงในพริบตา ฉันค่อย ๆ เอ่ยปาก น้ำเสียงชัดเจนดังไปทั่วห้อง“95 คะแนน”รอยยิ้มบนใบหน้าของลู่เสี่ยวอวี๋แข็งค้างทันที ดวงตาเบิกกว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ “เป็นไปได้ยังไง?!”เธอพุ่งเข้ามาราวกับเสียสติ ก่อนจะคว้าโทรศัพท์ของฉันไป แล้วตรวจสอบชื่อกับหมายเลขประจำตัวสอบซ้ำแล้วซ้ำเล่า พอเห็นชัด ๆ ว่าคะแนนเป็น 95 คะแนนจริง ใบหน้าก็ซีดเผือดลงทันทีเพื่อนร่วมชั้นรอบ ๆ ต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์“ดินสอฝนกระดาษคำตอบของเธอเสียไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไ

ลู่เสี่ยวอวี๋ร้องไห้พลางชี้มาที่ฉัน ยืนกรานว่าฉันรู้ว่าดินสอมีปัญหาแล้วแอบเอาไปสลับให้โจวอี้เหนียนเดิมทีเพื่อนร่วมชั้นรอบข้างก็เชื่อคำพูดเพียงด้านเดียวอยู่แล้ว เสียงวิพากษ์วิจารณ์จึงยิ่งดังขึ้นเรื่อย ๆ แต่ละประโยคล้วนบาดหูยิ่งกว่าเดิม“ใช่สิ! หัวหน้าห้องก็บอกอยู่ว่าแจกดินสอเสียให้เย่เหมียน แต่ตอนนี้กลับไปอยู่ในมือของโจวอี้เหนียน เย่เหมียนต้องแอบสลับแน่!”“เธอต้องรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าดินสอมีปัญหา ถึงได้จงใจเล่นงานโจวอี้เหนียน โจวอี้เหนียนเรียนเก่งขนาดนั้น เธอคงอิจฉาจนบ้าไปแล้ว!”“นี่มันร้ายกาจเกินไปแล้ว ถึงขั้นทำลายอนาคตเขาเพราะตัวเองสู้เขาไม่ได้ จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้เลยเหรอ!”คำพูดแต่ละประโยคแทงเข้าไปในใจของโจวอี้เหนียน เดิมทีเขาก็ไม่ยอมรับความจริงอยู่แล้ว ตอนนี้จึงยิ่งถูกกระตุ้นจนเดือดดาล และปักใจเชื่อว่าฉันเป็นคนอยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดดวงตาของเขาแดงก่ำ ชี้หน้าฉันแล้วตะโกนลั่น “เย่เหมียน ผู้หญิงใจร้ายอย่างเธอทำลายชีวิตฉันทั้งชีวิต ฉันจะแจ้งตำรวจให้จับเธอ เรื่องนี้ฉันไม่ยอมจบง่าย ๆ แน่!”สีหน้าของพ่อโจวเคร่งขรึมน่ากลัว “ฉันจะใช้เส้นสายทั้งหมดที่มีตรวจสอบเรื่องนี้ให้ถึงที่ส

โจวอี้เหนียนได้สติกลับมาในทันที เรื่องราวทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบพลันปะติดปะต่อขึ้นในหัว ความโกรธพุ่งขึ้นถึงขีดสุดเขาก้าวพรวดเข้าไปกระชากคอเสื้อของลู่เสี่ยวอวี๋ แล้วดึงเธอขึ้นมาจากพื้นอย่างแรง “เธอนี่เอง! ที่แท้ก็เป็นฝีมือของเธอ! ทำไมเธอถึงได้ใจร้ายขนาดนี้!”ลู่เสี่ยวอวี๋ตกใจจนตัวสั่น สีหน้าซีดเผือด น้ำตาไหลไม่หยุด รีบแก้ตัวอย่างลนลาน“ฉันไม่ได้คิดจะทำร้ายนายนะ ฉันไม่ได้อยากทำร้ายนายจริง ๆ! คนที่ฉันคิดจะเล่นงานมาตลอดคือเย่เหมียน! มหาวิทยาลัยชั้นนำของประเทศรับนักเรียนจากจังหวัดของเราแค่ผู้ชายหนึ่งคนกับผู้หญิงหนึ่งคน ฉันอยากไปเรียนพร้อมกับนาย ฉันแค่อยากกำจัดเย่เหมียนออกไป ถึงได้ให้เธอใช้ดินสอแท่งนั้น! เป็นเพราะเย่เหมียนเจ้าเล่ห์เกินไป เธอจงใจเอาดินสอไปสลับกับนาย ไม่อย่างนั้นเรื่องคงไม่กลายเป็นแบบนี้!”“เลิกโยนความผิดให้คนอื่นได้แล้ว!” โจวอี้เหนียนโกรธจนตัวสั่น ทุกคำแทบเค้นออกมาจากไรฟัน“หล่อนช่วยฉันด้วยความหวังดี! เพราะดินสอของฉันหัก หล่อนถึงยกของตัวเองให้ฉัน! ถ้าไม่ใช่เพราะเธอวางแผนสารพัดและใช้วิธีชั่วร้ายแบบนี้ ฉันจะต้องลงเอยด้วยการส่งกระดาษคำตอบเปล่าได้ยังไง!”ลู่เสี่ยวอวี๋ชะงักไป

เพียงแค่หนึ่งเดือนสั้น ๆ เขาก็เปลี่ยนไปจนแทบจำไม่ได้ผมเผ้ายุ่งเหยิง หนวดเครารุงรัง เบ้าตาลึก ดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดแดง ร่างกายซูบผอมลงมาก เสื้อผ้าเก่า ๆ บนตัวก็ยับยู่ยี่ ความหยิ่งทะนงและภาพลักษณ์ของเด็กหนุ่มผู้โดดเด่นที่เคยมีในอดีตหายไปจนหมด เหลือเพียงความหดหู่และสภาพอิดโรยดูไม่ได้พอเห็นฉัน เขาก็รีบยันเข่าลุกขึ้น ก่อนจะเดินเร็ว ๆ ไล่ตามมา “เหมียนเหมียน ฉันรู้แล้วว่าฉันผิด ฉันรู้ว่าฉันทำผิดกับเธอ...เธอให้โอกาสฉันอีกสักครั้งได้ไหม เรากลับมาเริ่มต้นกันใหม่ได้หรือเปล่า?”ฉันหยุดฝีเท้าพลางมองเขาอย่างสงบนิ่ง“โจวอี้เหนียน เรื่องของเราจบไปนานแล้ว ต่อไปนี้อย่ามาหาฉันอีก ต่างคนต่างใช้ชีวิตของตัวเอง อย่ารบกวนกันอีกเลย”พูดจบ ฉันก็หันหลังเดินเข้าไปในตึกพักอาศัยโดยไม่หันกลับไปมองอีกตั้งแต่นั้นมา เขาก็ไม่เคยปรากฏตัวในชีวิตของฉันอีกเลยไม่นานหลังจากนั้น คดีของลู่เสี่ยวอวี๋ก็มีคำพิพากษาออกมาเธอไม่เพียงแต่จงใจวางแผนเล่นงานเพื่อนร่วมชั้นและทำลายระเบียบการสอบเข้ามหาวิทยาลัยเท่านั้น ดินสอฝนกระดาษคำตอบชนิดพิเศษที่รอยฝนสามารถเลือนหายไปที่เธอสั่งทำ ยังถูกผู้ผลิตนำไปขายต่อในหลายพื้นที่โดยพลการ