บทที่ 1

วันนั้นก่อนเข้าห้องสอบ โจวอี้เหนียนเผลอทำดินสอฝนกระดาษคำตอบตกลงกลางถนน จึงถูกคนที่รีบเดินผ่านเหยียบจนหัก ตัวดินสอแตกออกจนใช้งานต่อไม่ได้เลย

เขาร้อนใจจนเหงื่อผุดเต็มหน้าผาก เหลือเวลาอีกแค่ไม่กี่นาทีก็ต้องเข้าห้องสอบแล้ว จะออกไปซื้อใหม่ก็ไม่ทัน

ฉันยัดดินสอฝนกระดาษคำตอบแท่งใหม่เอี่ยมที่หัวหน้าห้องหญิงเพิ่งแจกให้ฉันใส่มือเขาโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง แล้วเอื้อมมือไปหยิบดินสอหักที่ใช้การไม่ได้แท่งนั้นมา

“ฉันมีสำรองอีกแท่ง นายใช้ไปเถอะ ไม่ต้องห่วง”

โจวอี้เหนียนถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะพูดส่ง ๆ ว่า “ขอบใจนะ สอบเสร็จฉันจะเลี้ยงข้าวเธอ”

พูดจบ เขาก็เดินเข้าห้องสอบไปโดยไม่หันกลับมามอง

แต่ฉันจะไปมีดินสอสำรองที่ไหนกัน

ฉันทำได้แค่กัดฟันดึงไส้ดินสอที่งอออกมาทีละนิด แล้วใช้นิ้วเปล่าคีบไส้เส้นเล็กนั้นไว้ ค่อย ๆ ฝนคำตอบทุกข้ออย่างระมัดระวัง

ตลอดการสอบ ฝ่ามือฉันเต็มไปด้วยรอยดำ เหงื่อชุ่มจนมือเปียก กว่าจะฝนคำตอบทั้งหมดเสร็จก็แทบแย่

หลังสอบเสร็จ ฉันยืนรอเขาอยู่หน้าประตูโรงเรียนตั้งแต่เย็นจนฟ้ามืด ไฟถนนเริ่มเปิดแล้ว แต่ก็ไม่เห็นเขามาตามนัด

ภายหลังถึงได้รู้จากที่เพื่อนคุยกันว่า พอออกจากห้องสอบ เขาก็พาลู่เสี่ยวอวี๋ไปฉลองร้องเพลงที่ KTV และลืมนัดกับฉันไปเสียสนิท

ตอนนี้เมื่อเห็นท่าทีของเขาที่เหมือนตัวเองทำถูกต้อง แถมยังเข้าข้างอีกฝ่ายอย่างสุดโต่ง เห็นได้ชัดว่าเขาลืมเรื่องที่ฉันสลับดินสอฝนกระดาษคำตอบกับเขาไปหมดแล้ว

ฉันนึกถึงเรื่องที่ก่อนหน้านี้มีการเก็บเงินห้องเพื่อซื้อเครื่องเขียน：

ตอนนั้นลู่เสี่ยวอวี๋อ้างว่าจะจัดซื้อของให้ทั้งห้องแบบรวมกัน จึงเก็บเงินห้องจากทุกคน แต่มีเพียงค่าใช้จ่ายเรื่องดินสอฝนกระดาษคำตอบที่เธอพูดคลุมเครือมาตลอด แค่บอกลอย ๆ ว่าไปรับของมาจากคนรู้จัก ไม่ว่าใครจะถามอะไร เธอก็เอาใบเสร็จหรือหลักฐานการซื้อของออกมาให้ดูไม่ได้ ตอนนั้นฉันก็รู้สึกแล้วว่ามันแปลก ๆ เพียงแต่ไม่อยากเปิดโปงเธอต่อหน้าทุกคน

ฉันรู้ดีเสียยิ่งกว่าใครว่าดินสอแท่งนั้นไม่ได้อยู่ในมือฉันเลย

ก่อนเข้าห้องสอบ ฉันเป็นคนเอามันไปแลกให้โจวอี้เหนียนด้วยมือตัวเอง

เมื่อเห็นฉันเงียบไม่พูดอะไร สีหน้าของโจวอี้เหนียนก็แย่ลง น้ำเสียงยิ่งฟังดูรำคาญกว่าเดิม “เธอยังต้องการอะไรอีก? ก็แค่การสอบครั้งเดียวไม่ใช่หรือไง? จำเป็นต้องทำหน้าบึ้งตึงตลอดเวลาหรือไง?”

ฉันโกรธจนหลุดหัวเราะกับคำพูดที่กลับผิดเป็นถูกของเขา “คิดว่านี่เป็นการสอบธรรมดาเหรอ? นี่คือการสอบเข้ามหาลัย มีแต่ครั้งเดียวในชีวิตนะ! ถ้าลู่เสี่ยวอวี๋ตั้งใจจัดซื้อของให้ดี ไม่ทำอะไรตุกติก แล้วเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นได้ยังไง?”

“เธอเลิกกดดันคนอื่นได้ไหม?” โจวอี้เหนียนขมวดคิ้ว “เสี่ยวอวี๋เหนื่อยวิ่งวุ่นเพื่อทุกคนในห้องมาตลอด หล่อนก็ไม่ได้ตั้งใจเสียหน่อย เป็นเธอเองที่ดวงซวยได้ดินสอแท่งนั้นไป ยอมรับว่าโชคร้ายแล้วให้มันจบ ๆ ไปไม่ได้หรือไง?”

เพื่อนร่วมชั้นที่อยู่รอบ ๆ รีบกระซิบกระซาบตามกันทันที

“หัวหน้าห้องก็ไม่ได้ตั้งใจนี่นา เธอวิ่งวุ่นช่วยทุกคนมาตั้งเยอะ เหนื่อยจะตาย”

“นั่นสิ ไม่มีใครอยากให้เกิดเรื่องแบบนี้หรอก ไม่เห็นต้องตามเอาเรื่องไม่จบไม่สิ้นเลย”

ฉันเงยหน้ามองโจวอี้เหนียนตรง ๆ แล้วถามทีละคำอย่างชัดเจน “ถ้าเรื่องนี้เกิดขึ้นกับนาย นายก็ปล่อยผ่านได้ง่าย ๆ แบบนี้เหมือนกันเหรอ?”

โจวอี้เหนียนหัวเราะหยัน สีหน้าเต็มไปด้วยความดูถูก “แล้วจะให้ทำยังไงล่ะ? หรือจะให้ฉันทำเหมือนเธอที่ตามราวีคนที่ไม่ได้ทำอะไรผิดแบบนี้ล่ะ?”

ฉันหัวเราะเย็นชาอยู่ในใจ

ดี พูดได้ดีจริง ๆ

ฉันอยากจะรู้นักว่าพอนายรู้ว่าคนที่ส่งกระดาษเปล่าคือตัวเอง นายจะยังใจกว้างได้เหมือนที่พูดอยู่ตอนนี้หรือเปล่า

เสียงโต้เถียงดังขึ้นเรื่อย ๆ ในที่สุดครูประจำชั้นก็สังเกตเห็นความผิดปกติ เขารีบเดินเข้ามา “เกิดอะไรขึ้น? กำลังร่วมงานเลี้ยงฉลองกันดี ๆ ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ?”

ทันทีที่เห็นครูประจำชั้นเดินมา ลู่เสี่ยวอวี๋ก็รีบเดินเข้าไปหาด้วยดวงตาแดงก่ำ ก่อนจะสะอื้นพลางยอมรับผิดด้วยตัวเอง “คุณครู หนูขอโทษค่ะ ทั้งหมดเป็นความผิดของหนูเอง... ดินสอฝนกระดาษคำตอบที่หนูซื้อให้ทุกคนมีของที่ไม่ได้มาตรฐานปะปนมา รอยดินสอจะเลือนหายไป เลยทำให้กระดาษคำตอบของเย่เหมียนไม่มีคะแนนเลย...”

เธอเช็ดน้ำตาพลางโทษตัวเองด้วยท่าทางรู้สึกผิดและไร้เดียงสา

นอกจากครูประจำชั้นจะไม่โกรธเธอแล้ว กลับตบไหล่เธอเบา ๆ อย่างอ่อนโยน “นี่ไม่ใช่ความผิดของเธอ เธอก็หวังดีช่วยจัดการเรื่องของคนในห้อง ซื้อดินสอจากร้านไหนล่ะ? ครูจะติดต่อร้านให้รับผิดชอบค่าเสียหาย”

พอได้ยินแบบนั้น ลู่เสี่ยวอวี๋ก็ดูมีพิรุธเล็กน้อย เธอส่ายหน้า ก่อนจะหยิบเหรียญสองสามเหรียญออกมาจากกระเป๋าอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ “ไม่ต้องไปหาร้านเขาหรอกค่ะ เขาเองก็ต้องเลี้ยงดูครอบครัว ชีวิตลำบาก... เป็นความผิดของหนูเอง หนูชดใช้ให้เย่เหมียนเองก็พอค่ะ”

เพื่อนร่วมชั้นรอบข้างพากันเอ่ยชมทันที

“หัวหน้าห้องใจดีเกินไปแล้วมั้ง ขนาดนี้แล้วยังคิดแทนคนอื่นอีก”

“ใช่สิ ทั้งมีน้ำใจทั้งรู้กาลเทศะ เห็นแล้วน่าสงสารจริง ๆ”

ลู่เสี่ยวอวี๋ประคองเหรียญสองสามเหรียญไว้ด้วยสองมือ แล้วค่อย ๆ วางลงบนฝ่ามือฉันอย่างระมัดระวัง

แต่ในวินาทีถัดมา นิ้วของเธอกลับคลายออกอย่างกะทันหัน

เสียง “เคร้ง” ดังขึ้น เหรียญกระแทกพื้น ก่อนจะกลิ้งกระจัดกระจายไปทั่วพร้อมเสียงกรุ๊งกริ๊ง