MasukShare
บทที่ 8
Bab terbaru
สลับปากกา พลิกชะตา บทที่ 10
เพียงแค่หนึ่งเดือนสั้น ๆ เขาก็เปลี่ยนไปจนแทบจำไม่ได้ผมเผ้ายุ่งเหยิง หนวดเครารุงรัง เบ้าตาลึก ดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดแดง ร่างกายซูบผอมลงมาก เสื้อผ้าเก่า ๆ บนตัวก็ยับยู่ยี่ ความหยิ่งทะนงและภาพลักษณ์ของเด็กหนุ่มผู้โดดเด่นที่เคยมีในอดีตหายไปจนหมด เหลือเพียงความหดหู่และสภาพอิดโรยดูไม่ได้พอเห็นฉัน เขาก็รีบยันเข่าลุกขึ้น ก่อนจะเดินเร็ว ๆ ไล่ตามมา “เหมียนเหมียน ฉันรู้แล้วว่าฉันผิด ฉันรู้ว่าฉันทำผิดกับเธอ...เธอให้โอกาสฉันอีกสักครั้งได้ไหม เรากลับมาเริ่มต้นกันใหม่ได้หรือเปล่า?”ฉันหยุดฝีเท้าพลางมองเขาอย่างสงบนิ่ง“โจวอี้เหนียน เรื่องของเราจบไปนานแล้ว ต่อไปนี้อย่ามาหาฉันอีก ต่างคนต่างใช้ชีวิตของตัวเอง อย่ารบกวนกันอีกเลย”พูดจบ ฉันก็หันหลังเดินเข้าไปในตึกพักอาศัยโดยไม่หันกลับไปมองอีกตั้งแต่นั้นมา เขาก็ไม่เคยปรากฏตัวในชีวิตของฉันอีกเลยไม่นานหลังจากนั้น คดีของลู่เสี่ยวอวี๋ก็มีคำพิพากษาออกมาเธอไม่เพียงแต่จงใจวางแผนเล่นงานเพื่อนร่วมชั้นและทำลายระเบียบการสอบเข้ามหาวิทยาลัยเท่านั้น ดินสอฝนกระดาษคำตอบชนิดพิเศษที่รอยฝนสามารถเลือนหายไปที่เธอสั่งทำ ยังถูกผู้ผลิตนำไปขายต่อในหลายพื้นที่โดยพลการ
สลับปากกา พลิกชะตา บทที่ 9
ฉันประคองแม่ที่อารมณ์ค่อย ๆ สงบลง ก่อนจะหันหลังเดินออกไปข้างนอก“เย่เหมียน เดี๋ยวก่อน! ขอร้องล่ะ รอฉันก่อน!”โจวอี้เหนียนดิ้นรนพยายามลุกขึ้น แต่หัวเข่าอ่อนจนไร้เรี่ยวแรง พยายามอยู่หลายครั้งก็ยังยืนไม่มั่นคง เขาหมอบอยู่กับพื้น ร้องไห้ตะโกนด้วยความรู้สึกผิดเต็มอก “ขอโทษ...ฉันผิดไปแล้ว ฉันผิดไปแล้วจริง ๆ! เธอยกโทษให้ฉันได้ไหม...”ฉันไม่หยุดฝีเท้าเลยแม้แต่วินาทีเดียว และไม่แม้แต่จะหันกลับไปชายตามองเขาเลยสักครั้ง ฉันจับมือแม่แล้วเดินตรงออกจากประตูสถานีตำรวจทันทีที่ก้าวพ้นประตูสถานีตำรวจ นายทหารสองคนในเครื่องแบบทหาร ท่าทางสง่าผ่าเผยก็รีบเดินตรงเข้ามาหาพวกเราสีหน้าของพวกเขาเคร่งขรึม ท่าทีสุขุมมั่นคง มองเพียงแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นทหารที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างเข้มงวด“ขอถามหน่อยครับว่าใช่คุณเย่เหมียนหรือเปล่า? พวกเราเป็นเจ้าหน้าที่ฝ่ายรับสมัครกรณีพิเศษของโรงเรียนทหารจากการตรวจสอบข้อมูลกับสำนักงานการศึกษา พวกเราทราบว่าคุณเป็นบุตรของวีรชนผู้เสียสละเพื่อชาติ คุณพ่อเสียชีวิตขณะปฏิบัติหน้าที่เพื่อประเทศ และการสอบเข้ามหาวิทยาลัยครั้งนี้คุณยังทำคะแนนได้ยอดเยี่ยมถึง 95 คะแนน อีกทั้งมีความประพฤติดี
สลับปากกา พลิกชะตา บทที่ 8
โจวอี้เหนียนได้สติกลับมาในทันที เรื่องราวทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบพลันปะติดปะต่อขึ้นในหัว ความโกรธพุ่งขึ้นถึงขีดสุดเขาก้าวพรวดเข้าไปกระชากคอเสื้อของลู่เสี่ยวอวี๋ แล้วดึงเธอขึ้นมาจากพื้นอย่างแรง “เธอนี่เอง! ที่แท้ก็เป็นฝีมือของเธอ! ทำไมเธอถึงได้ใจร้ายขนาดนี้!”ลู่เสี่ยวอวี๋ตกใจจนตัวสั่น สีหน้าซีดเผือด น้ำตาไหลไม่หยุด รีบแก้ตัวอย่างลนลาน“ฉันไม่ได้คิดจะทำร้ายนายนะ ฉันไม่ได้อยากทำร้ายนายจริง ๆ! คนที่ฉันคิดจะเล่นงานมาตลอดคือเย่เหมียน! มหาวิทยาลัยชั้นนำของประเทศรับนักเรียนจากจังหวัดของเราแค่ผู้ชายหนึ่งคนกับผู้หญิงหนึ่งคน ฉันอยากไปเรียนพร้อมกับนาย ฉันแค่อยากกำจัดเย่เหมียนออกไป ถึงได้ให้เธอใช้ดินสอแท่งนั้น! เป็นเพราะเย่เหมียนเจ้าเล่ห์เกินไป เธอจงใจเอาดินสอไปสลับกับนาย ไม่อย่างนั้นเรื่องคงไม่กลายเป็นแบบนี้!”“เลิกโยนความผิดให้คนอื่นได้แล้ว!” โจวอี้เหนียนโกรธจนตัวสั่น ทุกคำแทบเค้นออกมาจากไรฟัน“หล่อนช่วยฉันด้วยความหวังดี! เพราะดินสอของฉันหัก หล่อนถึงยกของตัวเองให้ฉัน! ถ้าไม่ใช่เพราะเธอวางแผนสารพัดและใช้วิธีชั่วร้ายแบบนี้ ฉันจะต้องลงเอยด้วยการส่งกระดาษคำตอบเปล่าได้ยังไง!”ลู่เสี่ยวอวี๋ชะงักไป
สลับปากกา พลิกชะตา บทที่ 7
ภาพจากกล้องวงจรปิดถูกเรียกขึ้นมาตรวจสอบอย่างรวดเร็วก่อนเข้าสอบ บริเวณนอกสนามสอบ ดินสอฝนกระดาษคำตอบของโจวอี้เหนียนเผลอตกลงพื้น แล้วถูกคนที่เดินผ่านเหยียบจนหัก เขายืนทำอะไรไม่ถูกอยู่ตรงนั้นฉันเป็นฝ่ายเดินเข้าไปหา ยื่นดินสอฝนกระดาษคำตอบที่ยังใช้ได้ดีในมือให้เขา แล้วหยิบดินสอแท่งที่ถูกเหยียบจนหักมาแทน ตลอดเหตุการณ์ไม่มีการยื้อแย่งกันเลยแม้แต่น้อย ฉันเป็นคนยื่นให้เอง และเขาก็รับไปอย่างเป็นธรรมชาติภาพจากกล้องนั้นชัดเจน ทุกการกระทำเห็นได้อย่างแจ่มแจ้ง ไม่มีเรื่องที่ฉันแอบสลับดินสอหรือจงใจวางแผนเล่นงานเขาเลยแม้แต่น้อยหลังดูภาพจากกล้องจบ เจ้าหน้าที่ตำรวจก็พูดขึ้นทันที “กล้องวงจรปิดบันทึกเหตุการณ์ทั้งหมดไว้อย่างชัดเจน เย่เหมียนเป็นฝ่ายนำดินสอที่ใช้ได้ดีไปให้โจวอี้เหนียนเอง ถือเป็นการช่วยเหลือด้วยเจตนาดี ไม่ใช่การจงใจสลับดินสอเพื่อทำร้ายผู้อื่น เย่เหมียนไม่มีความผิดทางอาญา”ภาพจากกล้องถูกเปิดดูซ้ำไปซ้ำมา โจวอี้เหนียนจ้องหน้าจอ สีหน้าดุดันและความโกรธค่อย ๆ เลือนหายไปทีละน้อย เขาขมวดคิ้วแน่นนึกออกแล้ว!วันนั้นดินสอของเขาหักจริง ๆ เย่เหมียนก็หวังดีเอาดินสอของตัวเองให้เขาใช้ ตอนนั้นเขายัง
สลับปากกา พลิกชะตา บทที่ 6
ลู่เสี่ยวอวี๋ร้องไห้พลางชี้มาที่ฉัน ยืนกรานว่าฉันรู้ว่าดินสอมีปัญหาแล้วแอบเอาไปสลับให้โจวอี้เหนียนเดิมทีเพื่อนร่วมชั้นรอบข้างก็เชื่อคำพูดเพียงด้านเดียวอยู่แล้ว เสียงวิพากษ์วิจารณ์จึงยิ่งดังขึ้นเรื่อย ๆ แต่ละประโยคล้วนบาดหูยิ่งกว่าเดิม“ใช่สิ! หัวหน้าห้องก็บอกอยู่ว่าแจกดินสอเสียให้เย่เหมียน แต่ตอนนี้กลับไปอยู่ในมือของโจวอี้เหนียน เย่เหมียนต้องแอบสลับแน่!”“เธอต้องรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าดินสอมีปัญหา ถึงได้จงใจเล่นงานโจวอี้เหนียน โจวอี้เหนียนเรียนเก่งขนาดนั้น เธอคงอิจฉาจนบ้าไปแล้ว!”“นี่มันร้ายกาจเกินไปแล้ว ถึงขั้นทำลายอนาคตเขาเพราะตัวเองสู้เขาไม่ได้ จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้เลยเหรอ!”คำพูดแต่ละประโยคแทงเข้าไปในใจของโจวอี้เหนียน เดิมทีเขาก็ไม่ยอมรับความจริงอยู่แล้ว ตอนนี้จึงยิ่งถูกกระตุ้นจนเดือดดาล และปักใจเชื่อว่าฉันเป็นคนอยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดดวงตาของเขาแดงก่ำ ชี้หน้าฉันแล้วตะโกนลั่น “เย่เหมียน ผู้หญิงใจร้ายอย่างเธอทำลายชีวิตฉันทั้งชีวิต ฉันจะแจ้งตำรวจให้จับเธอ เรื่องนี้ฉันไม่ยอมจบง่าย ๆ แน่!”สีหน้าของพ่อโจวเคร่งขรึมน่ากลัว “ฉันจะใช้เส้นสายทั้งหมดที่มีตรวจสอบเรื่องนี้ให้ถึงที่ส
สลับปากกา พลิกชะตา บทที่ 5
เมื่อถูกคนมากมายจ้องเขม็งแบบนั้น โจวอี้เหนียนก็รู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างหงุดหงิด “มองฉันทำไม? มีอะไรน่ามองนักหนา?”เพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็กัดฟันพูดออกมา“ทุกคนเช็กกันหมดแล้ว คะแนนของคนทั้งห้องก็ปกติดี ไม่มีใครมีปัญหาเลยสักคน...ถ้าดินสอที่ทำให้รอยฝนหายไปแท่งนั้นมีอยู่จริง งั้น...”เขาพูดไม่จบ แต่ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นก็เข้าใจความหมายดีสีหน้าของโจวอี้เหนียนแย่ลงทันที แววตาเผยความลนลานออกมาเป็นครั้งแรก ในที่สุดเขาก็รู้สึกได้ว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล เขาล้วงโทรศัพท์ออกมาด้วยมืออันสั่นเทา ก่อนจะรีบกดเข้าไปยังหน้าตรวจสอบคะแนนหน้าเว็บค้างอยู่นาน วงกลมหมุนแล้วหมุนอีก ในที่สุดหน้าจอก็เด้งขึ้นมาตัวเลขบนหน้าจอช่างบาดตาเหลือเกิน...33 คะแนนสีหน้าของเขาซีดเผือดในพริบตา ไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง เขากดรีเฟรชอย่างบ้าคลั่ง หนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง...แต่คะแนนกลับไม่ขยับเลย ยังคงเป็น 33 คะแนนที่ทำให้เขาแทบหายใจไม่ออก“เป็นไปไม่ได้! ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด!”โจวอี้เหนียนแตกตื่นโดยสมบูรณ์ “ทำไมถึงเป็นแบบนี้! คุณครู พ่อ ทุกคนต้องเชื่อผมนะ ปกติผมสอ
