Todos los capítulos de หลุดพ้นพันธนาการแห่งการรอ: Capítulo 1 - Capítulo 8

ระหว่างทางกลับบ้าน ฉันได้รับโทรศัพท์จากหัวหน้าให้ฉันไปที่คณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยจิง เพื่อช่วยยื่นขอเอกสารชุดหนึ่งให้เขาหลังวางสายฉันถอนหายใจออกมา ทั้งที่อยากจะขีดเส้นแบ่งความสัมพันธ์ให้ชัดเจน แต่ลู่เจ๋อเหยียนกลับเป็นศาสตราจารย์อยู่ที่คณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยจิงนี่สิเมื่อไปถึงคณะอักษรศาสตร์ ก็ตรงกับช่วงเวลาเร่งด่วนที่นักศึกษากำลังเข้าเรียนพอดีคำพูดบางอย่างต่อให้ไม่อยากฟังก็ยากที่จะหลีกเลี่ยง“วิชาของศาสตราจารย์ลู่คาบนี้ ฉันแย่งลงทะเบียนมาได้อย่างยากลำบากเลยนะ! ฮอตฮิตสุด ๆ ไปเลย”“นั่นสิ พวกผู้หญิงก็พุ่งเป้าไปที่ศาสตราจารย์ลู่ ส่วนพวกผู้ชายส่วนใหญ่ก็พุ่งเป้าไปที่ผู้ช่วยเวิน จะว่าไปแล้ว พวกเขาเหมาะสมกันอย่างกับกิ่งทองใบหยกเลยนะ”ฝีเท้าของฉันค่อย ๆ ชะลอลงความขมขื่นจุกอกขึ้นมาในชั่วอึดใจคบกันมาห้าปี ฉันไม่เคยได้ปรากฏตัวในแวดวงสังคมของลู่เจ๋อเหยียนอย่างเปิดเผยเลยสักครั้งตอนที่กำลังอินเลิฟ ฉันเคยอ้อนให้เขาแนะนำฉันให้คนอื่นรู้จักให้เขาเปลี่ยนรูปพื้นหลังในโซเชียลเป็นรูปฉันแต่ลู่เจ๋อเหยียน...ศาสตราจารย์ประจำคณะอักษรศาสตร์ผู้เจ้าระเบียบคนนี้ กลับมักจะมองฉันด้วยสายตาเ

ระหว่างทางกลับบ้าน เวินหลียังคงนั่งเบาะหน้าคู่คนขับ ลู่เจ๋อเหยียนจึงขับรถไปส่งเธอที่บ้านก่อนส่วนฉันนั่งเบาะหลัง กำลังคุยเรื่องเช่าบ้านกับเจ้าของบ้านชาวฝรั่งเศส“มานั่งข้างหน้านี่”จู่ ๆ ลู่เจ๋อเหยียนก็พูดขึ้น ฉันตอบโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้ามอง “ไม่ต้องหรอก”เขาเงียบไปสองวินาที“ตามใจ”ฉันไม่สนใจ เอาแต่ดูรูปบ้านที่โปร่ง ๆ แสงแดดส่องถึงด้วยความพอใจ แล้วโอนเงินมัดจำทันทีพอถึงบ้านเขาก็หยิบอัลบั้มรูปเล่มหนึ่งออกจากกระเป๋าเอกสารแล้วเดินมาหาฉัน“ดูไหม”ฉันรับมาแบบงง ๆ ถึงเพิ่งเห็นว่าเป็นแคตตาล็อกชุดแต่งงาน“รีบเลือกสักชุดเถอะ งานแต่งเหลือเวลาอีกแค่เดือนเดียว ช่างจะได้เตรียมตัวล่วงหน้า”เขาชี้ชุดแต่งงานที่ประดับดีเทลดอกสาลี่สามมิติทั้งชุด“ฉันว่าชุดนี้ไม่เลวเลย”แววตาของฉันฉายแววดูแคลนดอกสาลี่...เวินหลี...ช่างนึกถึงผู้หญิงคนนั้นตลอดเลยจริง ๆถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันคงอาละวาดไปแล้วแต่ตอนนี้ฉันกลับพยักหน้ารับอย่างใจเย็น“เอาสิ ได้ เอาชุดนี้แหละ”ยังไงอีกสองวันฉันก็จะไปอยู่แล้วงานแต่งในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้าจะเกี่ยวอะไรกับฉันอีกล่ะลู่เจ๋อเหยียนเหมือนจะพอใจในความว่าง่ายของฉั

ลู่เจ๋อเหยียนเห็นข้อความนี้ก็ถึงกับมึนงงถอนหมั้นเหรอหลินจืออวี๋เนี่ยนะจะเป็นไปได้ยังไงเมื่อคืนพวกเขายังคุยเรื่องแบบชุดแต่งงานกันอยู่เลยทว่าปลายนิ้วกลับอดสั่นเทาเล็กน้อยไม่ได้ เขากดเข้าไปในหน้าไทม์ไลน์ของหลินจืออวี๋ด้วยความลนลานและกระวนกระวายใจมันว่างเปล่ามีเพียงข้อความประกาศถอนหมั้นถูกปักหมุดไว้บนสุดเท่านั้น[ขอโทษญาติ ๆ และเพื่อน ๆ ทุกท่านที่ได้รับการ์ดเชิญงานแต่งงานของฉันกับลู่เจ๋อเหยียนด้วยนะคะ][เราถอนหมั้นกันแล้วค่ะ งานแต่งงานถูกยกเลิกแล้ว][ขอให้โชคดีในอนาคตค่ะ]หมดแค่นั้น...นัยน์ตาของลู่เจ๋อเหยียนสั่นไหวเล็กน้อย ข้อความสั้น ๆ สามประโยคนี้เขาใช้เวลาอ่านถึงห้านาที แทบจะจ้องจนทะลุเป็นรูบรรดานักศึกษาด้านล่างเห็นเขาเป็นแบบนั้นก็มองหน้ากันเลิ่กลั่ก“ศาสตราจารย์ลู่เป็นอะไรเหรอ ทำไมถึงทำหน้าเหมือนเห็นผีแบบนั้นล่ะ เหมือนเจออะไรสะเทือนใจหนัก ๆ เลย”“ใครจะไปรู้ล่ะ ยังไงซะถ้าไม่ใช่เพราะหน่วยกิต ฉันก็ไม่มาเรียนวิชาของเขาหรอก พวกจอมปลอม ชิ...”ระหว่างที่กำลังคุยกันอยู่นั้นเองจู่ ๆ ศาสตราจารย์ที่อายุน้อยที่สุดแห่งคณะอักษรศาสตร์บนโพเดียมก็วิ่งพรวดพราดออกไปจากห้องท่ามก

ตอนฉันไปถึง ลู่เจ๋อเหยียนยังคงนอนหลับตาสนิทอยู่บนเตียงผู้ป่วยเขาหน้าซีดมากคบกับเขามาห้าปี ฉันไม่เคยเห็นลู่เจ๋อเหยียนในสภาพแบบนี้มาก่อนเลยแต่ฉันทำเพียงปรายตามองแวบหนึ่ง หวังแค่ว่าเขาอย่าเพิ่งมาตายก็พอ ไม่อย่างนั้นคงซวยแย่ขณะที่กำลังจะเดินจากไปจู่ ๆ ผู้ชายที่อยู่ด้านหลังก็ลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาแหบพร่ามาก“จืออวี๋...”ฉันชะงักฝีเท้า หันกลับไปสบตากับเขา คนหนึ่งเรียบเฉย ส่วนอีกคนเจ็บปวด“เธอเกลียดฉันขนาดนี้เลยเหรอ”ขอบตาของลู่เจ๋อเหยียนร้อนผ่าวเขานึกถึงเมื่อก่อน ทุกครั้งที่เขาปวดท้องโรคกระเพาะหรือเป็นไข้ ก็จะมีแต่หลินจืออวี๋ที่คอยดูแลอยู่ข้างกายหลายปีที่ผ่านมาเธอลงมือทำอาหารให้เขากินด้วยตัวเองตลอดนานวันเข้า อาการปวดท้องโรคกระเพาะของเขาก็กำเริบน้อยลงเรื่อย ๆเขาตื่นมาทีไรก็มักจะเห็นหลินจืออวี๋ฟุบหลับอยู่ข้างเตียง โดยที่มือยังคงกุมมือเขาไว้แน่นทุกครั้งที่มองเห็นหัวใจของเขาก็อ่อนยวบลงไปหลายส่วนแต่เขามักจะรู้สึกว่าไม่ควรแสดงอารมณ์ออกมา ดังนั้นพอเธอตื่นขึ้นมา เขาก็กลับไปปั้นหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึกเหมือนเดิมทว่าตอนนี้ตอนที่เขาป่วยหนักแต่เธอกล