Mag-log inShare
บทที่ 4
Pinakabagong kabanata
หลุดพ้นพันธนาการแห่งการรอ บทที่ 8
ตอนฉันไปถึง ลู่เจ๋อเหยียนยังคงนอนหลับตาสนิทอยู่บนเตียงผู้ป่วยเขาหน้าซีดมากคบกับเขามาห้าปี ฉันไม่เคยเห็นลู่เจ๋อเหยียนในสภาพแบบนี้มาก่อนเลยแต่ฉันทำเพียงปรายตามองแวบหนึ่ง หวังแค่ว่าเขาอย่าเพิ่งมาตายก็พอ ไม่อย่างนั้นคงซวยแย่ขณะที่กำลังจะเดินจากไปจู่ ๆ ผู้ชายที่อยู่ด้านหลังก็ลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาแหบพร่ามาก“จืออวี๋...”ฉันชะงักฝีเท้า หันกลับไปสบตากับเขา คนหนึ่งเรียบเฉย ส่วนอีกคนเจ็บปวด“เธอเกลียดฉันขนาดนี้เลยเหรอ”ขอบตาของลู่เจ๋อเหยียนร้อนผ่าวเขานึกถึงเมื่อก่อน ทุกครั้งที่เขาปวดท้องโรคกระเพาะหรือเป็นไข้ ก็จะมีแต่หลินจืออวี๋ที่คอยดูแลอยู่ข้างกายหลายปีที่ผ่านมาเธอลงมือทำอาหารให้เขากินด้วยตัวเองตลอดนานวันเข้า อาการปวดท้องโรคกระเพาะของเขาก็กำเริบน้อยลงเรื่อย ๆเขาตื่นมาทีไรก็มักจะเห็นหลินจืออวี๋ฟุบหลับอยู่ข้างเตียง โดยที่มือยังคงกุมมือเขาไว้แน่นทุกครั้งที่มองเห็นหัวใจของเขาก็อ่อนยวบลงไปหลายส่วนแต่เขามักจะรู้สึกว่าไม่ควรแสดงอารมณ์ออกมา ดังนั้นพอเธอตื่นขึ้นมา เขาก็กลับไปปั้นหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึกเหมือนเดิมทว่าตอนนี้ตอนที่เขาป่วยหนักแต่เธอกล
หลุดพ้นพันธนาการแห่งการรอ บทที่ 7
ฤดูใบไม้ผลิผ่านพ้น ฤดูใบไม้ร่วงเวียนมา ฉันใช้ชีวิตผ่านไปอีกหนึ่งปีสำหรับฉันเวลาเป็นเพียงแค่พระอาทิตย์ขึ้นและตก น้ำขึ้นและน้ำลงเวลาหนึ่งปีผ่านไปอย่างรวดเร็วการทำงานและการใช้ชีวิตของฉันในฝรั่งเศสเข้าที่เข้าทางนานแล้วฉันไม่รับรู้เรื่องในประเทศเลยแม้แต่น้อยฉันลบช่องทางการติดต่อของทุกคนที่เกี่ยวข้องกับตระกูลลู่ทิ้งไปหมดแล้วไม่เคยคิดว่าจะได้เจอลู่เจ๋อเหยียนอีก อย่างน้อยในใจฉันก็ไม่อยากเจอเขาทว่าโชคชะตากลับเล่นตลกวันนั้นตอนเลิกงานกลับบ้าน ฉันมองเห็นเงาร่างอันโดดเดี่ยวอ้างว้างยืนอยู่ใต้แสงสลัวของไฟถนนแต่ไกลฉันชะงักฝีเท้า ลู่เจ๋อเหยียนเห็นฉัน แววตาของเขาเต็มไปด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่านซึ่งฉันเองก็อ่านไม่ออกขณะที่กำลังจะเดินจากไปจู่ ๆ เขาก็พุ่งเข้ามา ทำให้ฉันตกอยู่ในอ้อมกอดที่อบอุ่นและสั่นเทาทันที“ขอโทษ...”พอได้ยินประโยคนี้ ฉันยังประหลาดใจอยู่บ้างฉันนึกว่าเขาจะมาเอาเรื่อง ไม่คิดเลยว่าจะมาขอโทษแต่ฉันแค่ผลักเขาออกเบา ๆ“ฉันรับทราบแล้ว”จากนั้นก็หมุนตัวเดินหนีจังหวะที่เดินสวนกัน ลู่เจ๋อเหยียนก็คว้าตัวฉันไว้ สายตาที่เขามองมาสั่นไหว“จืออวี๋ ฉันตามหาเธอมาหนึ่งปีเต็มเลย
หลุดพ้นพันธนาการแห่งการรอ บทที่ 6
ลู่เจ๋อเหยียนเห็นข้อความนี้ก็ถึงกับมึนงงถอนหมั้นเหรอหลินจืออวี๋เนี่ยนะจะเป็นไปได้ยังไงเมื่อคืนพวกเขายังคุยเรื่องแบบชุดแต่งงานกันอยู่เลยทว่าปลายนิ้วกลับอดสั่นเทาเล็กน้อยไม่ได้ เขากดเข้าไปในหน้าไทม์ไลน์ของหลินจืออวี๋ด้วยความลนลานและกระวนกระวายใจมันว่างเปล่ามีเพียงข้อความประกาศถอนหมั้นถูกปักหมุดไว้บนสุดเท่านั้น[ขอโทษญาติ ๆ และเพื่อน ๆ ทุกท่านที่ได้รับการ์ดเชิญงานแต่งงานของฉันกับลู่เจ๋อเหยียนด้วยนะคะ][เราถอนหมั้นกันแล้วค่ะ งานแต่งงานถูกยกเลิกแล้ว][ขอให้โชคดีในอนาคตค่ะ]หมดแค่นั้น...นัยน์ตาของลู่เจ๋อเหยียนสั่นไหวเล็กน้อย ข้อความสั้น ๆ สามประโยคนี้เขาใช้เวลาอ่านถึงห้านาที แทบจะจ้องจนทะลุเป็นรูบรรดานักศึกษาด้านล่างเห็นเขาเป็นแบบนั้นก็มองหน้ากันเลิ่กลั่ก“ศาสตราจารย์ลู่เป็นอะไรเหรอ ทำไมถึงทำหน้าเหมือนเห็นผีแบบนั้นล่ะ เหมือนเจออะไรสะเทือนใจหนัก ๆ เลย”“ใครจะไปรู้ล่ะ ยังไงซะถ้าไม่ใช่เพราะหน่วยกิต ฉันก็ไม่มาเรียนวิชาของเขาหรอก พวกจอมปลอม ชิ...”ระหว่างที่กำลังคุยกันอยู่นั้นเองจู่ ๆ ศาสตราจารย์ที่อายุน้อยที่สุดแห่งคณะอักษรศาสตร์บนโพเดียมก็วิ่งพรวดพราดออกไปจากห้องท่ามก
หลุดพ้นพันธนาการแห่งการรอ บทที่ 5
ในเวลาเดียวกัน จู่ ๆ ลู่เจ๋อเหยียนที่กำลังอยู่เป็นเพื่อนเวินหลีในหอพักอาจารย์ของมหาวิทยาลัยจิงก็รู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจขึ้นมาเวินหลีรีบเงยหน้าขึ้นมอง“เจ๋อเหยียน เป็นอะไรไปคะ ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า พี่หน้าซีด ๆ นะ”ลู่เจ๋อเหยียนสูดลมหายใจลึกทิ้งช่วงไปครู่หนึ่ง อาการเจ็บแปลบในใจถึงค่อย ๆ ทุเลาลง เขาชงยาให้เวินหลีดื่ม“ฉันไม่เป็นไร”เขาลองนึกดู แต่ก็นึกหาเหตุผลไม่ออกเลยเลิกคิดไป“อาจเพราะตอนได้ยินว่าเธอเกิดเรื่องฉันร้อนใจเกินไป พอตั้งสติได้ก็เลยรู้สึกใจหวิวนิดหน่อย”ปลายหูของเวินหลีแดงระเรื่อขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัวเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในคืนนี้ เธอก็ยิ่งรู้สึกหวาดผวาไม่หาย“ขอบคุณนะคะ”“ถ้าไม่ได้พี่ คืนนี้ฉันคง...”เธอเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ “พี่อย่าบอกอาจารย์นะคะ ไม่งั้นท่านต้องเป็นห่วงจนนอนไม่หลับแน่ ๆ”ลู่เจ๋อเหยียนพยักหน้ารับเมื่อเห็นว่าเวินหลีที่อยู่บนเตียงยังมีท่าทีหวาดกลัวจนไม่กล้าหลับตา เขาก็เม้มริมฝีปากบางแน่น“นอนเถอะ คืนนี้ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนเธอที่นี่แหละ ไม่ไปไหนหรอก”ประกายความพึงพอใจพาดผ่านดวงตาของเวินหลี“ค่ะ”พูดจบเธอก็หลับตาลง แต่มือกลับเอื้อมไปคว้าปลายนิ้
หลุดพ้นพันธนาการแห่งการรอ บทที่ 4
ระหว่างทางกลับบ้าน เวินหลียังคงนั่งเบาะหน้าคู่คนขับ ลู่เจ๋อเหยียนจึงขับรถไปส่งเธอที่บ้านก่อนส่วนฉันนั่งเบาะหลัง กำลังคุยเรื่องเช่าบ้านกับเจ้าของบ้านชาวฝรั่งเศส“มานั่งข้างหน้านี่”จู่ ๆ ลู่เจ๋อเหยียนก็พูดขึ้น ฉันตอบโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้ามอง “ไม่ต้องหรอก”เขาเงียบไปสองวินาที“ตามใจ”ฉันไม่สนใจ เอาแต่ดูรูปบ้านที่โปร่ง ๆ แสงแดดส่องถึงด้วยความพอใจ แล้วโอนเงินมัดจำทันทีพอถึงบ้านเขาก็หยิบอัลบั้มรูปเล่มหนึ่งออกจากกระเป๋าเอกสารแล้วเดินมาหาฉัน“ดูไหม”ฉันรับมาแบบงง ๆ ถึงเพิ่งเห็นว่าเป็นแคตตาล็อกชุดแต่งงาน“รีบเลือกสักชุดเถอะ งานแต่งเหลือเวลาอีกแค่เดือนเดียว ช่างจะได้เตรียมตัวล่วงหน้า”เขาชี้ชุดแต่งงานที่ประดับดีเทลดอกสาลี่สามมิติทั้งชุด“ฉันว่าชุดนี้ไม่เลวเลย”แววตาของฉันฉายแววดูแคลนดอกสาลี่...เวินหลี...ช่างนึกถึงผู้หญิงคนนั้นตลอดเลยจริง ๆถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันคงอาละวาดไปแล้วแต่ตอนนี้ฉันกลับพยักหน้ารับอย่างใจเย็น“เอาสิ ได้ เอาชุดนี้แหละ”ยังไงอีกสองวันฉันก็จะไปอยู่แล้วงานแต่งในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้าจะเกี่ยวอะไรกับฉันอีกล่ะลู่เจ๋อเหยียนเหมือนจะพอใจในความว่าง่ายของฉั
หลุดพ้นพันธนาการแห่งการรอ บทที่ 3
เมื่อถึงบ้านใหญ่ตระกูลลู่ คุณนายลู่ก็ชะเง้อคอรออยู่ข้างนอกเวินหลีลงจากรถรีบวิ่งเข้าไปควงแขนออดอ้อนทันที “อาจารย์คะ! ข้างนอกลมแรง ทำไมถึงออกมาด้วยตัวเองล่ะคะ รีบเข้าบ้านกันเถอะ”คุณนายลู่ยิ้มอย่างรักใคร่เอ็นดู“ก็มารอเธอนั่นแหละ อาจารย์ให้เธอไปทำงานเป็นลูกน้องเจ๋อเหยียน ลำบากเธอแย่เลย”“เจ้าเด็กนั่นนิสัยพิลึกจะตายไป”เวินหลีมองผู้ชายที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ซึ่งกำลังระบายยิ้มอ่อนโยนประดับมุมปาก ปลายหูของเธอแดงระเรื่อขึ้นมา“ศาสตราจารย์ลู่ดีมากเลยค่ะ ไม่ได้ลำบากอะไรเลย”ทั้งสองคนคุยกันพลางพากันเดินเข้าบ้านคุณนายลู่เดินไปได้ห้าเมตรถึงเพิ่งนึกอะไรขึ้นมาได้แล้วหันกลับมา ทว่าสายตาที่มองมาทางฉันกลับดูห่างเหินขึ้นไม่น้อย“จืออวี๋ก็มาด้วยเหรอ รีบเข้ามาสิ เดี๋ยวจะหนาวเอา”เอ่ยเพียงประโยคเดียวลู่เจ๋อเหยียนเดินมาหาฉัน เขาหลุบตาลงพลางขมวดคิ้ว “อารมณ์ไม่ดีเหรอ”“เปล่าค่ะ”ฉันก็แค่รู้สึกปล่อยวางได้แล้วเขาเม้มริมฝีปาก“ถ้ามีเรื่องงานที่ไม่สบอารมณ์ ฉันหวังว่าเธอจะไม่เอาความหงุดหงิดนั้นกลับมาที่บ้านนะ ฉันไม่อยากทนมองคนเอาแต่ทำหน้าบึ้งตึงทั้งวัน”มือที่ปล่อยแนบลำตัวพลันกำแน่นขึ้นมา ฝ่ามือรู
Maaari mong magustuhan
สุดทางไม่มีเธอ
ปลาน้อย59.5K viewsมิอาจหวนคืน
ฝนพรำ11.5K viewsรอยรักพัดผ่าน
จั้วจั้ว14.5K viewsคนรักลับๆ ตลอดกาล
บุปผาร่วงโรย20.4K viewsภายหลังหมอกฝนก็พลันจางหาย
หงส์น้อยผู้สงบสุข4.4K viewsคำตอบที่ฉันรอ ไม่เคยมาถึง
อาจิ้งผู้ชอบกินผักชี1.3K viewsลมหนาวพัดรักลา
แมกไม้และม่านหมอก77 viewsจากกันครั้งนี้ ไม่มีฉันอีกแล้ว
จื่อเสี่ยวโต้ว1.7K views
