กลิ่นกาแฟดำที่เย็นชืดผสมกับกลิ่นกาวลาเท็กซ์และกระดาษร้อยปอนด์คือกลิ่นประจำตัวของพวกเราในช่วงสองสัปดาห์ที่ผ่านมา“ไอ้เขต กูไม่ไหวแล้วว่ะ ตาจะปิดแล้ว”เสียงงึมงำดังมาจากกองกระดาษและเศษโมเดลที่สุมอยู่บนโต๊ะญี่ปุ่นกลางห้อง ทำผมเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอแล็ปท็อปที่กำลังเรนเดอร์ภาพสามมิติ แสงจากหน้าจอสาดกระทบใบหน้าของมิ้ง เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวในภาควิชาที่ฝ่าฟันความฉิบหายของการเรียนสถาปัตย์ปีสี่มาด้วยกันสภาพของมิ้งตอนนี้ดูแทบไม่ได้ มันนอนฟุบหน้าลงกับแขนตัวเอง ผมเผ้ายุ่งเหยิงไม่ได้สระมาสองวัน เสื้อยืดตัวโคร่งสีขาวเปื้อนคราบกาแฟจางๆ จับคู่กับกางเกงขาสั้นที่มันชอบใส่เป็นประจำเวลามาหมกตัวทำโปรเจกต์ที่ห้องผม“ทนอีกนิดดิวะ อีกสิบเปอร์เซ็นต์ก็จะเรนเดอร์เสร็จแล้ว มึงเตรียมแพ็คโมเดลลงกล่องเลย เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าเอาไปส่งอาจารย์วิชัย แล้วเราจะได้เป็นไทกันซะที” ผมบอกพลางขยี้ตา ผมเองก็จะไม่ไหวแล้วเหมือกัน“อือ” มิ้งครางฮือในลำคออย่างขัดใจ แต่มันก็ยอมหยัดตัวลุกขึ้นนั่ง ยืดแขนบิดขี้เกียจสุดตัว แต่ในจังหวะที่มันแอ่นหลัง ชายเสื้อยืดตัวโคร่งก็เลิกขึ้นจนเห็นหน้าท้องขาวเนียนและขอบกางเกงชั้นในสีดำที่โผล่พ้นกางเกงขาสั้
Last Updated : 2026-08-28 Read more