กลัวผีจับหัว - 2

ก่อนที่ความคิดอกุศลจะเตลิดลอยไปไกลกว่านี้ ผมเดินเข้าไปในห้องน้ำ เปิดน้ำเย็นจัดรดตัวหวังจะดับความรุ่มร้อน แต่ดูเหมือนมันจะไม่ได้ผลเท่าไร ยิ่งพยายามไม่คิด ภาพของมิ้งก็ยิ่งชัดเจนขึ้น ชัดจนผมจินตนาการไปถึงตอนที่ร่างกายขาวเนียนนั้นไม่มีเสื้อผ้าปกปิด

“แม่งเอ๊ย!” ผมสบถกับตัวเอง ก้มลงมองส่วนกลางลำตัวที่เริ่มแข็งขืนขึ้นมาจนปวดหนึบแบบงงๆ

ความเครียดสะสมมาเป็นเดือน บวกกับความรู้สึกแปลกๆ ที่มีต่อเพื่อนสนิท มันผสมปนเปกันจนกลายเป็นความต้องการทางเพศที่พุ่งสูงปรี๊ด ผมรู้ตัวดีว่าคืนนี้คงนอนไม่หลับแน่ๆ ถ้าไม่ได้ปลดปล่อยมันออกไป

ผมเช็ดตัวลวกๆ สวมแค่กางเกงบ็อกเซอร์ตัวเดียว เดินออกมาที่ห้องนั่งเล่นเล็กๆ ของตัวเอง ตัดสินใจแล้วว่าคืนนี้ต้องจัดการตัวเองให้เสร็จๆ ไป จะได้รีบนอน

ผมเดินไปที่ลิ้นชักในตู้เสื้อผ้า หยิบของเล่นผู้ใหญ่ที่ซื้อมาเก็บไว้เมื่อเดือนก่อนออกมา มันคือจิ๋มปลอม กระบอกซิลิโคนสัมผัสนุ่มนิ่มที่จำลองของจริงมาได้อย่างแนบเนียน ผมไม่ค่อยได้ใช้มันบ่อยนักหรอก แต่คืนนี้... อารมณ์มันพาไปจริงๆ

ผมทิ้งตัวลงบนโซฟาตัวยาว เปิดโทรศัพท์มือถือเชื่อมต่อกับทีวีจอใหญ่ตรงหน้า แล้วค้นหาคลิปวิดีโอที่คุ้นเคย แสงสว่างจากหน้าจอวาบขึ้น ตามมาด้วยเสียงครางกระเส่าที่คุ้นหู

ตีหนึ่งครึ่ง... เวลาที่คนปกติควรจะหลับสนิท แต่สำหรับผม นายเขตแดน นักศึกษาปีสี่สถาปัตย์ที่เพิ่งปั่นโปรเจกต์เสร็จ นี่คือเวลาทองของการปลดปล่อยความเครียด

บนหน้าจอทีวีขนาดห้าสิบนิ้วกำลังฉายคลิปวิดีโอผู้ใหญ่แนวฮาร์ดคอร์ เสียงครางกระเส่าของนางเอกเอวีสาวญี่ปุ่นดังก้องไปทั่วห้องที่เปิดแอร์เย็นฉ่ำ ผมนั่งแยกขาอยู่บนโซฟาตัวยาว สวมแค่เสื้อยืดคอย้วยๆ ส่วนท่อนล่างเปลือยเปล่า มือขวากำลังรูดรั้งท่อนเอ็นขนาดเขื่องของตัวเองที่แข็งขืนจนเส้นเลือดปูดโปน ชักรูดขึ้นลงตามจังหวะเสียงครางในทีวี บนโต๊ะกระจกหน้าโซฟามีจิ๋มปลอมนุ่มๆ และทิชชู่กองอยู่

อารมณ์ของผมกำลังไต่ระดับขึ้นไปแตะจุดสูงสุด ความเสียวซ่านแล่นพล่านไปทั่วแนวสันหลัง ผมสูดลมหายใจเข้าลึก เตรียมจะปลดปล่อยความอัดอั้นที่สะสมมาทั้งอาทิตย์...

ปัง! ปัง! ปัง!

“ไอ้เขต! เปิดประตูให้กูหน่อย! เขต!”

เสียงเคาะประตูห้องรัวๆ ตามมาด้วยเสียงเรียกที่สั่นเครือของไอ้มิ้ง ทำเอามือที่กำลังสาวท่อนเอ็นอยู่ชะงักกึก ความเงี่ยนที่กำลังพุ่งปรี๊ดสะดุดลงทันที ผมสบถคำหยาบออกมาอย่างหัวเสีย รีบคว้ากางเกงบ็อกเซอร์ที่กองอยู่บนพื้นมาสวมลวกๆ ปิดทีวี แล้วเดินไปกระชากประตูเปิดออก

“มึงมีเหี้ยอะไรตอนตีหนึ่งครึ่งวะมิ้ง! คนจะหลับจะนอน!” ผมแกล้งโวยวายกลบเกลื่อน

มิ้งยืนกอดหมอนเน่าใบโปรดอยู่หน้าห้อง ใบหน้าสวยๆ ของมันซีดเผือด สวมชุดนอนสายเดี่ยวขาสั้นกุดที่เผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียน มันไม่ได้สนใจหน้าตาที่หงุดหงิดของผมเลยสักนิด

“กูดูหนังผีไปได้ครึ่งเรื่อง แม่งโคตรน่ากลัวเลยว่ะ ผีหน้าเละซ่อนอยู่ในผ้าห่ม กูกลัวจนหลับไม่ลง คืนนี้กูขอนอนห้องมึงนะ”

พูดจบแม่งก็ทำเนียน กะจะมุดแทรกตัวเบียดเข้ามาในห้องผมหน้าตาเฉย แต่ผมไวกว่า รีบยกท่อนแขนขึ้นมายันขวางกรอบประตูเอาไว้ซะก่อน

“ทำไม มึงกลัวผีจับหัวเหรอวะ หรือว่ากลัวผีเย็ดหัวล่ะ” ผมแกล้งกวนตีนมัน

“อุบาทว์ไอ้เหี้ย! กูกลัวผีในหนังโว้ย ไม่ใช่ผีจับหัวอะไรของมึงทั้งนั้นแหละ หลบไป กูจะเข้าไปนอน” มันด่าสวน พยายามจะมุดเข้ามาให้ได้

“เฮ้ยๆๆ ไม่ได้เว้ย! วันนี้กูไม่สะดวก มึงกลับไปนอนห้องมึงเลย ผีเหี้ยอะไรไม่มีจริงหรอกน่า” ผมรีบออกปากไล่รัวๆ พยายามดัดเสียงให้ดูแข็งที่สุดเท่าที่จะทำได้

จะให้มันเข้ามาได้ไงวะ ในเมื่อตอนนี้ท่อนควยผมแม่งกำลังแข็งปั๋ง ชี้โด่เด่ดันเนื้อผ้าบ็อกเซอร์จนตึงเปรี๊ยะแทบจะทะลุออกมาอยู่แล้ว ขืนปล่อยให้มันเดินเข้ามาเบียดในห้อง มีหวังแม่งได้เห็นเป้าตุงๆ ของผมแน่ ผมเลยต้องรีบตะเพิดไล่มันกลับไปให้พ้นๆ ก่อนที่สายตามันจะเลื่อนต่ำลงมาสังเกตเห็นความผิดปกติที่ท่อนล่างของผม

“ไม่เอา! กูไม่กลับ! กูจะนอนนี่!”

มิ้งดื้อด้าน มันมุดลอดใต้แขนผม พุ่งพรวดเดียวเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็ว ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่ ปิดประตูแล้วเดินตามมันเข้าไป กะจะด่ามันให้หูชา แต่ภาพที่เห็นทำเอาผมพูดไม่ออก

มิ้งเดินไปทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา... โซฟาตัวเดียวกับที่ผมกำลังจะนั่งชักว่าวเมื่อกี้นี้!

และที่ซวยไปกว่านั้นคือ มันก้มลงมองโต๊ะกระจกตรงหน้า สายตาของมันปะทะเข้ากับของจิ๋มกระป๋องที่วางอยู่คู่กับกล่องกระดาษทิชชู

ห้องตกอยู่ในความเงียบไปสามวินาที ก่อนที่ใบหน้าตื่นกลัวของมิ้งจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ มันเงยหน้าขึ้นมามองผมที่ยืนแข็งทื่ออยู่กลางห้อง แล้วไล่สายตามองต่ำลงมาที่เป้ากางเกงบ็อกเซอร์ของผมที่ยังคงนูนเด่นเป็นลำอย่างเห็นได้ชัด

“อ๋อ ที่บอกว่าไม่สะดวก คือมึงกำลังยุ่งกับของพวกนี้อยู่สินะ” มันชี้นิ้วไปที่จิ๋มกระป๋องที่วางตรงหน้า ก่อนจะหัวเราะในลำคอ “กูมาขัดจังหวะความสุขมึงเหรอวะเพื่อน”

โดนจับได้คาหนังคาเขาขนาดนี้ ผมก็ขี้เกียจจะแถ

“เออ! ถ้ารู้แล้วก็กลับไปห้องมึงได้แล้ว กูเงี่ยน เงี่ยนมาก กูจะทำธุระส่วนตัวต่อ” ผมไล่มันตรงๆ หน้าด้านๆ นี่แหละ

แต่มิ้งกลับยักไหล่ มันเอนหลังพิงพนักโซฟา ยกขาทั้งสองข้างขึ้นมาไขว่ห้าง ท่าทางของมันไม่ได้มีความสะทกสะท้านเลยสักนิด

“ก็ทำไปดิ กูไม่ได้ห้ามซะหน่อย ชิลๆ มึงชักว่าวตามอัธยาศัยเลย กูจะนอนเล่นโทรศัพท์ตรงนี้แหละ ถือซะว่ากูไม่มีตัวตนก็ได้ ไม่ว่ากัน”

มันพูดหน้าตาเฉย หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาไถราวกับว่าการที่เพื่อนนั่งชักว่าวอยู่ในห้องเดียวกันเป็นเรื่องปกติ

แต่ใครจะรู้ว่า คำท้าทายของมันเหมือนไปกระตุกเส้นความบ้าในตัวผม

ได้! ในเมื่อมึงหน้าด้านบอกให้อยู่ชิลๆ กูก็จะหน้าด้านทำให้มึงดู