รวมเรื่องเล่า - เพื่อนกันมันส์แซ่บ (NC 25+)

กลิ่นกาแฟดำที่เย็นชืดผสมกับกลิ่นกาวลาเท็กซ์และกระดาษร้อยปอนด์คือกลิ่นประจำตัวของพวกเราในช่วงสองสัปดาห์ที่ผ่านมา

“ไอ้เขต กูไม่ไหวแล้วว่ะ ตาจะปิดแล้ว”

เสียงงึมงำดังมาจากกองกระดาษและเศษโมเดลที่สุมอยู่บนโต๊ะญี่ปุ่นกลางห้อง ทำผมเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอแล็ปท็อปที่กำลังเรนเดอร์ภาพสามมิติ แสงจากหน้าจอสาดกระทบใบหน้าของมิ้ง เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวในภาควิชาที่ฝ่าฟันความฉิบหายของการเรียนสถาปัตย์ปีสี่มาด้วยกัน

สภาพของมิ้งตอนนี้ดูแทบไม่ได้ มันนอนฟุบหน้าลงกับแขนตัวเอง ผมเผ้ายุ่งเหยิงไม่ได้สระมาสองวัน เสื้อยืดตัวโคร่งสีขาวเปื้อนคราบกาแฟจางๆ จับคู่กับกางเกงขาสั้นที่มันชอบใส่เป็นประจำเวลามาหมกตัวทำโปรเจกต์ที่ห้องผม

“ทนอีกนิดดิวะ อีกสิบเปอร์เซ็นต์ก็จะเรนเดอร์เสร็จแล้ว มึงเตรียมแพ็คโมเดลลงกล่องเลย เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าเอาไปส่งอาจารย์วิชัย แล้วเราจะได้เป็นไทกันซะที” ผมบอกพลางขยี้ตา ผมเองก็จะไม่ไหวแล้วเหมือกัน

“อือ” มิ้งครางฮือในลำคออย่างขัดใจ แต่มันก็ยอมหยัดตัวลุกขึ้นนั่ง ยืดแขนบิดขี้เกียจสุดตัว แต่ในจังหวะที่มันแอ่นหลัง ชายเสื้อยืดตัวโคร่งก็เลิกขึ้นจนเห็นหน้าท้องขาวเนียนและขอบกางเกงชั้นในสีดำที่โผล่พ้นกางเกงขาสั้นออกมา

กึก!

ผมชะงักไปครู่หนึ่ง ก้อนเนื้อในอกกระตุกเต้นผิดจังหวะ

เราเป็นเพื่อนกันมาสี่ปี สนิทกันชนิดที่ว่านอนเตียงเดียวกันก็ยังไม่รู้สึกอะไร แต่ไม่รู้ทำไม ช่วงหลังๆ มานี้ ผมถึงเริ่มมองมันเปลี่ยนไป... อาจจะเพราะความเครียดที่สะสม หรือฮอร์โมนที่ไม่ได้ถูกปลดปล่อยมาเป็นเดือนเพราะมัวแต่ปั่นโปรเจกต์ก็ไม่ทราบได้ ทำให้สายตาของผมมักจะเผลอไปโฟกัสที่เรียวขาขาวๆ กับทรวดทรงที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อผ้าหลวมๆ ของมันอยู่บ่อยครั้ง

“มองเหี้ยไรไอ้เขต หน้ากูมีเศษโมเดลติดอยู่หรือไง” มิ้งหันมาแหวใส่เมื่อเห็นผมจ้องมันนิ่ง

“ปะ...เปล่า กูแค่มองว่าสภาพมึงตอนนี้เหมือนศพเดินได้เลยว่ะ ถ้าอาจารย์วิชัยเห็นแกคงให้เอเพราะสงสาร” ผมรีบดึงสายตากลับมาที่หน้าจอคอม แกล้งด่ามันกลบเกลื่อนความรู้สึกแปลกๆ ที่จู่ๆ ก็ตีตื้นขึ้นมาไม่ทราบสาเหตุ

“ปากดีนะมึง คอยดูเถอะ ส่งโปรเจกต์เสร็จกูจะนอนยาวๆ สักสามวันสามคืน ปิดมือถือ ปิดไลน์ กูจะตัดขาดจากโลกภายนอก ดูหนังผีให้ฉ่ำปอด” มันบ่นกระปอดกระแปด มือก็หยิบเศษโมเดลใส่กล่องอย่างระมัดระวัง

“หนังผี?” ผมถาม นึกขึ้นได้ว่ามันเพิ่งบ่นเมื่อวานว่าอยากดูหนังเรื่องใหม่ที่เพิ่งเข้าแอปสตรีมมิ่ง

“กูตั้งใจไว้แล้วว่าส่งงานเสร็จจะดูเพื่อรีเฟรชสมอง ให้ความกลัวมันมากระตุ้นอะดรีนาลีนแทนความเครียด”

ผมหัวเราะหึๆ

“คนกลัวผีขึ้นสมองอย่างมึงเนี่ยนะจะดูหนังสยองขวัญเพื่อรีเฟรชสมอง ระวังคืนนี้จะหลับไม่ลง แล้วต้องวิ่งโร่มาเคาะห้องกูนะเว้ย” 

“ตลกละ! ระดับกูอะจิ๊บๆ มึงแหละ เอาเวลาไปห่วงชีวิตโสดที่โคตรแห้งแล้งของมึงดีกว่า วันๆ หมกตัวอยู่แต่กับคอมไม่ได้ออกไปใช้งานจริง ระวังควยฝ่อนะเว้ย” มันสวนกลับอย่างเจ็บแสบ

“เดี๋ยวๆๆ กูแค่ไม่ได้มีแฟน ไม่ได้แปลว่าไม่ได้ใช้งานเว้ย มือขวากูกับน้องๆ ในจอยังทำหน้าที่ได้ดีเยี่ยม” ผมเถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้ เราสองคนมักจะคุยเรื่องทะลึ่งตึงตังกันเป็นปกติอยู่แล้ว

“อี๋! แหวะ!” มิ้งทำหน้าหยี แต่แก้มมันกลับขึ้นสีระเรื่อเล็กน้อย ไม่รู้ว่าเพราะอากาศในห้องที่เริ่มเย็นหรือเพราะคำพูดของผม

เวลาผ่านไปจนล่วงเข้าสู่วันใหม่ ในที่สุดหน้าจอแล็ปท็อปก็แสดงผลว่าการเรนเดอร์เสร็จสมบูรณ์ เราสองคนถอนหายใจออกมาพร้อมกันราวกับยกภูเขาออกจากอก การส่งงานในระบบผ่านพ้นไปได้ด้วยดี เหลือแค่เอาโมเดลไปส่งที่คณะตอนเช้า

“เสร็จเว้ยยย!” มิ้งชูสองแขนขึ้นฟ้า ทิ้งตัวลงนอนแผ่หราบนพรมกลางห้อง “กูรอดแล้ว!”

ผมมองสภาพเพื่อนสนิทที่นอนหลับตาพริ้ม ยิ้มกว้างอย่างมีความสุข ริมฝีปากบางเฉียบสีพีชของมันดูน่าดึงดูดอย่างประหลาดในแสงไฟสลัว ผมต้องรีบเบือนหน้าหนี ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

“กลับห้องมึงไปได้แล้วไป กูจะอาบน้ำนอนละ พรุ่งนี้เก้าโมงลงมาเจอกันข้างล่าง จะได้ไปคณะพร้อมกัน” ผมออกปากไล่

มิ้งลืมตาขึ้นมามองผม มันลุกขึ้นนั่งช้าๆ หยิบโทรศัพท์มือถือกับหมอนเน่าประจำตัวที่มันชอบหอบมาด้วยขึ้นมากอดไว้

“เออๆ ไล่จังวะ กูไปก็ได้ คืนนี้กูจะดูผีให้ฉ่ำปอดไปเลย”

“ตามสบาย อย่ามาเคาะห้องกูตอนดึกๆ ก็แล้วกัน”

ผมเดินไปส่งมันที่หน้าประตูห้อง มิ้งพักอยู่ชั้นสาม ส่วนผมอยู่ชั้นสี่ หอพักนี้เป็นหอพักรวมในซอยลึกหลังมหา’ลัยที่ค่อนข้างเงียบสงบในยามวิกาล ตอนที่มันเดินออกไป กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากตัวมันลอยมาเตะจมูก ผมเผลอสูดลมหายใจเข้าลึกโดยไม่รู้ตัว

“ฝันดีไอ้เขต” มันหันมายิ้มให้ผมบางๆ ก่อนจะเดินลงบันไดไป

“เออ ฝันดี” ผมตอบรับ ปิดประตูห้องลงกลอน แล้วทิ้งตัวพิงบานประตู ถอนหายใจออกมายืดยาว

น่าแปลกที่ความเหนื่อยล้าจากการทำงานหายไปเป็นปลิดทิ้ง แต่กลับถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกร้อนรุ่มบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นเงียบๆ ในช่องท้อง ภาพของมิ้งตอนที่บิดขี้เกียจ ภาพหน้าท้องขาวๆ และเรียวขาที่โผล่พ้นกางเกงขาสั้น มันฉายวนซ้ำไปซ้ำมาในหัวเหมือนแผ่นเสียงตกร่อง

ผมสะบัดหัวแรงๆ พยายามไล่ความคิดบ้าๆ ออกไป

‘นั่นเพื่อนนะเว้ย ไอ้เขต เพื่อนสนิทด้วย มึงจะมาเงี่ยนกับเพื่อนไม่ได้’