Lahat ng Kabanata ng İki Kişilik Oyun: Kabanata 11 - Kabanata 20

Sonunda çıktılar. Sonunda üstesinden geldim. Sonunda hepimiz yeniden arkadaş olduk ve kendime "Aslında onu hiç istememiştim," hikâyesini anlattım.Birkaç ay sonra Julian'la tanıştım.Julian âşıktı.Herkesin onun için kullandığı kelime buydu: Âşık. Vurulmuş. Onun parmağında oynuyordu. Ona bakışına bak. Hediyelere bak. Arabalara bak. O dışarıdayken Julian'ın kapıda onun dönüşünü bekleyişine bak.Ben sırılsıklam âşık değildim. Bunu o zaman bile biliyordum. Ama onu sevdim. Onu önemsedim. Onun bütün dünyam olduğunu düşündüm, çünkü bana sürekli benim ona ait olduğumu söylüyordu ve sorgulamak için bir sebebim yoktu.Giydiğim her şeyi o aldı.Her ayakkabıyı. Her çantayı. Dolapta asılı duran ve parasını hiç ödemediğim her elbiseyi. Onları o seçti. Zevki vardı, fikirleri de vardı; fikirleri daha fazla örtünmem gerektiği yönündeydi. Ten göstermeyi bırakmam gerektiğini söylüyordu. Evli bir kadın için fazla seksi giyindiğimi söylüyordu.Değiştim.Buna aşk dedim. Kocasını seven evli bir kadının uyu

Kapımdaydı.Benim için gelmişti. Bekleyememişti.Bu eve girmek üzereydi. Ellerini tam burada, kocamın çerçeveli düğün fotoğrafının duvarda asılı olduğu giriş holünde üzerime koyacaktı. Ben de izin verecektim.Kalbim ağzımda kapıyı açtım.Bir kurye.Üniformalı bir adam, elinde bir pano ve uzun, yassı bir kutu vardı.Yüzümdeki gülümseme silindi."Celeste Hanım.""Evet.""Lütfen burayı imzalayın."İmzaladım.Onun arkasına baktım. Araba yolu. Kapı. Sokak.Hiçbir şey yok.İkinci bir araba yok. Koyu gözlüklü bir siluet yok. Dominic yok.Neredeyse kendime gülecektim.Kutuyu tekrar içeri götürdüm, mutfak adasına koydum ve etikete baktım."Oyun ortağım için."Olduğum yerde donakaldım."Yarım saniye boyunca bunu Julian'ın gönderdiğini düşündüm,"diye içimden geçirdim. Yine bir şey gönderdiğini sanmıştım. Bir şeyler gönderirdi, özellikle uzaktayken. Özür hediyeleri. Suçluluk hediyeleri. Her neyseler artık.Bu onlardan değildi.Kutuyu açtım.Katlanmış pelür kâğıdın üstünde bir zarf vardı. Zarfı kal

"Seyahatte olmaları gerekmiyor muydu?" diye içimden geçirdim. "Balkonlu olan o tatil köyünde olmaları gerekmiyor muydu? Julian'ın o özenli, şefkatli yüzüyle beni görüntülü aradığı yer."Bunlardan kaç tane olmuştu? Kaç parti? Bana başka bir şehirde anlaşma kapattığını söylediği kaç gece, aslında kırk dakika uzakta eli onun belinin çukurundayken?Çok eminlerdi. İşte canımı yakan da buydu. Celeste'in sıradan küçük hayatının asla böyle bir odada son bulmayacağından o kadar emindiler ki dikkatli olmayı bırakmışlardı. Birlikte içeri girdiler. Açıkça. Bir çift gibi.Ve en kötüsü, çenemi kilitleyen şey elbiseydi.Sera siyahlar içindeydi. Düşük kesim. Yüksek yırtmaç. Sırtı omurga dibine kadar açık. İnanılmaz ve edepsiz görünüyordu ve Julian tek kelime etmedi. Orada duruyordu, Sera ona yapışmış, rahat, gururlu, odanın karşısındaki birine gülümseyerek.O elbise benim üzerimde olsaydı, arabada bunu duyardım. Beni nasıl gösterdiğini duyardım. Onu nasıl gösterdiğini. Her şeyi söylediği gibi nazikçe

CELESTE Bacaklarım kurşun gibiydi.Kendimi yürümeye zorladım. Bir adım, bir adım daha... Sessizliğe gömülmüş salonun zemininde, üzerimden çekilmeyen spot ışığının altında. Bütün salon beni izliyordu. Hayatımda hiç bu kadar çok insanın bakışı altında kalmamıştım，bu ağırlık göğsüme bir el gibi çöküyordu."Düşme," dedim kendime. "Ne olursa olsun, ona ulaşmadan düşme."Sahnenin basamağına geldim.Dominic elini uzattı.Elime baktım. Sonra elimi onunkine koydum ve beni basamaklardan yukarı çekmesine izin verdim， sanki bunu yıllardır kafasında defalarca prova etmiş gibi.Podyuma çıktığımda alkışlar yükseldi，uzaktan gelen, içi boş bir uğultu. Ellerim podyumun kenarını buldu ve sıkıca tutundu. Avuçlarımın altında ahşap soğuktu. Omuzları açık, yakası meydan okurcasına düşük, yırtmacı neredeyse kalçama kadar çıkan kırmızı elbise, sonunda anlam kazanan bir kostüm gibiydi.Dominic yanımda duruyordu.Dominic. Ülkenin en büyük şirketinin başkanı.Benim laboratuvarım. Küçük, yetersiz fonlanan, göz ar

Yutkundum. Sesim boğuk ve çaresiz çıktı. "Beni tatmanı istiyorum."Yavaş ve şeytani bir gülümsemeyle gülümsedi."Uslu kız."Bacaklarımı ayırdı ve başını eğdi.Nefesi tangamın danteline sıcak sıcak çarptı. İnce kumaşın içinden sıcaklığını hissedebiliyordum ve nefesimi tuttum, bekledim, bedenimdeki her sinir bir tel gibi gerilmişti. Kırmızı dantelin üzerinden ağzını bana bastırdı. Nefesim kesildi, kalçalarım onun yüzüne doğru sarsıldı. Beni tam klitorisimin üstünden öptü, tahrikimin ıslaklığı kumaşa sızınca kumaş anında nemlendi. Dili dantele bastırarak yukarı doğru kaydırdı ve ben inledim, ellerim altımdaki kanepenin derisini sıkıca kavradım."Buna bayılıyorum," dedi tenime karşı, sesi boğuktu. "Bu küçük şeyin üzerinden tadını almaya bayılıyorum. Onu üzerinden çıkarmak üzere olduğumu bilmeye bayılıyorum." Dişleri tanganın kenarına takıldı ve onu bir kenara çekti. Serin hava ıslak amıma değdi ve titredim, ama sonra ağzı doğrudan üzerime geldi ve nefes almayı unuttum.Dili düz bir şe