บททั้งหมดของ The Indebted Second Wife of the Billionaire : บทที่ 31 - บทที่ 36

31.Gaya ng sinabi ni Sage ay umalis din siya nang sumunod na araw pagkatapos magising ni Azrielle. Medyo naging pahirapan pa nga ang pag-alis niya dahil hindi mapigilan ni Azi na umiyak mabuti na lang napatahan at nakumbinsi ko siya na babalik din agad ang ama kahit na halos isang buwan itong mawawala.Mas lalo kong naintindihan kung bakit nasasabi ni Sage na hindi niya maalagaan nang maayos ang anak niya dahil ilang beses din siyang halos wala sa mansyon kada taon. Naiintindihan ko rin ang marahil attachment issues ni Azi sa magulang niya at pananabik na mabigyan ng atensyon ng ama o kahit nung maging mommy na niya ako.Lalo akong nakumbinsi ng mga realizations na iyon na mag-resign na sa trabaho. Tutal ay para na rin namang trabaho ang pinirmahan kong kontrata kay Sage. Tingin ko rin ay ito ang mas makabubuti sa sitwasyon ko ngayon.“What? Nagpasa ka na ng resignation?” si Vanessa habang may fries pa sa bibig.“Yep. Magrerender na ako for a month or less, they are already finding s

33. “I did not call you to hear other man’s name.”Mariin akong napapikit habang dinadaga ang dibdib. Gusto ko na lang magpakain sa lupa.“Ngayon hindi mo na ako gustong makausap? Did I disappoint you dahil hindi ako ang inaasahan mong tumawag?” muling seryosong hirit nito na agad kong ikinasagot.“Sorry. I mean, hindi sa gano’n. Ang akala ko kasi…” Hindi ko matapos ang sasabihin ko nanatili namang saglit na tahimik si Sage sa kabilang linya bago magsalita muli na agad kong kinataranta.“Can we do a video call?”“Ha? Bakit–I mean, ngayon na?”“Of course.”Nakagat ko naman ang ibabang labi ko at lalong nataranta dahil sa biglaan niyang pag-switch sa video call gayong hindi ako nakasuot ng disente ngayon. Naka-night spaghetti dress lang ako at walang suot na bra kahit na hindi naman niya ako makikita ng buo ay naiilang pa rin ako. “Ahem! Bakit biglang gusto mo ng video call?” ang naiilang na tanong ko matapos i-accept ang video call nito.Napataas ang isang kilay ni Sage na hindi ko m

35. Pinunasan ko ang mga luha ko gamit ang mga palad bago malalim na bumuntong hininga para kahit paano ay maalis ang barang nararamdaman sa lalamunan dahil sa pagpigil sa naipon ko ng emosyon. Narinig ko naman ang marahang yabag na papalapit sa akin. Hindi agad ako bumaling sa kaniya dahil kino-compose ko pa ang sarili. “You can use this.” Napabaling ako sa panyo niyang nakalahad sa akin. Pilit ngumiti ako bago magtaas ng tingin kay Tristan. Tuluyan ng nagtagpo ang mga tingin namin at hindi ko alam kung bakit puno ng pag-aalala ang tingin niya. “Salamat, pero ayos na ako.” Marahan lang din siyang napangiti bago bawiin ang kamay na may hawak ng panyo. “Uhm… sorry, saktong kalalabas ko lang ng kotse ng—” “It’s fine. Public place naman ‘to. Ako nga dapat ang humihingi ng dispensa dahil sa nakita mo.” I smiled in disbelief. “Tingin ko dapat na akong mahiya na palagi mo akong nakikita sa ganitong sitwasyon—I mean na umiiyak.” “Wala namang dapat ikahiya sa pag-iyak. Kahit ako umii