บททั้งหมดของ The Indebted Second Wife of the Billionaire : บทที่ 11 - บทที่ 20

Hindi ko na napansin kung ilang minuto kaming nag-iyakan ni Azrielle bago siya tuluyang tumahan dahil nagutom daw siya sa pag-iyak. Napaatras naman ang luha ko dahil doon at itinawa na lang ang kadramahan namin. In-order siya ulit ni Sage ng pagkain bago namin tuluyang nilisan ang restaurant.“Can we try something, Daddy… Mommy?” si Azrielle sa kalagitnaan ng paglalakad naming tatlo.Nakabawi na agad siya at bumalik na ang kabibuhan na parang hindi siya umiyak ng ilang minuto kanina.“Oo naman,” ang agad na sagot ko. “Ano ba ang gusto mong i-try?”Hindi pa rin ako sanay na ‘mommy’ na ang tawag niya sa akin gayong sanay ako na araw-araw ay ‘teacher Hera’ ang tawag niya kapag kausap ako. Pero simula ng pag-alis namin ng kainan ay halos hindi na dumikit sa daddy niya si Azi na puro ‘mommy’ na ang bukang bibig, na tila ay hindi niya gustong makalimutan ng dila ang pagbigkas nito. “That one!” Masiglang itinuro niya ang mga manequinn sa isang clothing store kung saan naka-family shirt an

“Sorry, napahigpit ‘ata ang yakap ko,” ang paumanhin ni Sage nang tuluyan siyang kumawala sa pagkakayakap sa akin.Marahan naman akong ngumiti sa kaniya. “Ayos lang. Tingin ko kailangan mo rin ‘yon ngayon.”Bumaba ang tingin ko sa necktie niyang wala na sa ayos at wala sa sariling inabot ko iyon para ayusin, huli na ng mapagtanto ko ang ginawa ng muling magtama ang tingin naming dalawa. Agad akong napalayo sa kaniya.Baka isipin na niya na clingy ako. Una ay bigla ko siyang niyakap tapos ngayon naman ay bigla-biglang inayos ang necktie niya. Hera! Please lang umayos ka.“Sorry, nasanay lang ako sa Papa ko sa pag-aayos ng necktie niya,” ang agad kong pagpapaliwanag na ikinangiti niya lang bago buksan para sa akin ang pinto ng kuwarto kung nasaan si Azi.“Pumasok ka muna. Azrielle’s inside.”Marahan naman akong napatango dahil nahihiya pa rin sa ginawa bago pumasok sa kuwarto. Nasa private room sila kaya inasahan ko na ang pagiging malawak at komportable nito, pero hindi iyon ang nakaa

“Look, honey, you are marrying my son. He got it all, the money and everything. All you have to do is to arrive at the wedding as his bride,” ang pagkausap sa akin ni tita Serina matapos nilang marinig na napagkasunduan namin ni Sage na gawing civil lang ang wedding. “You don't need to hold back. Kung gusto mo ay ako na ang mag-asikaso ng preparation.”Ang totoo ay hindi ko naisip na ganito ang magiging reaksyon ng mga magulang niya. Dahil kontrata lang naman ang namamagitan sa aming dalawa, naisip ko na mas maganda na hindi na kami mag-aksaya ng sobrang panahon at oras sa kasal lalo na at gusto rin ni Sage na ikasal kami sa lalong madaling panahon. Isa pa ay ayoko rin na magkaroon ng alaala na dapat kong panghawakan sa kontrang ito. I am marrying him to repay my debt, not to feed my imagination and build unnecessary feelings.Napaawang lang ang bibig ko habang pilit na nakangiti. Hindi ko alam ang dapat na isagot lalo na at ang parte lang na civil marriage ang napag-usapan namin ni S

Nagbihis na ulit ako sa suot kong damit kanina at inayos na rin ang sarili kahit halata pa rin sa namumula kong mga mata na umiyak ako. Pero hindi na iyon mahalaga sa akin ngayon dahil ang gusto ko na lang ay makaalis nang matiwasay at iligtas ang natitirang dignidad sa kahihiyan. Nagsisisi na ako na dito ko pa talaga napiling mag-emote. “Ah, Miss Dela Merced!” ang salubong sa akin ni Sheryl ng makalabas ako sa fitting room.Malaki ang ngiti niya sa akin na parang wala siyang nakita kanina. Bahagya rin akong ngumiti sa kaniya habang mahigpit ang kapit sa sling bag ko.Please, sana ‘wag na niyang i-bring up ang nangyari kanina!“Kumusta po ang fitting? May gusto ka pa bang ipadagdag o ipabago?”Marahan akong umiling. “Ayos na sa akin ‘yung dress. Thank you sa pag-assist sa ‘kin.”“You’re always welcome, Ma’am. If ever na may biglaan kang changes na gusto, you can always contact me.”“Thank you again. Mauuna na ako.”Nakangiting ginaya niya ako papunta sa pintuan bago muling magsalita

Nang makabalik ako ay naabutan ko siyang nagpapatuyo ng buhok gamit ang tuwalyang ibinigay ko sa kaniya. Agad din naman siyang napatigil ng dumating ako at ilapag sa lamesita ang kape niya.“Malakas pa rin ang ulan, may bagyo siguro,” ang pagsasalita ko habang nakatanaw sa labas.Naupo naman ako sa single sofa na katabi ng inuupuan ni Sage na nagpasalamat sa kape.“Sabi sa balita ngayon ang land fall ng bagong bagyo,” si Sage bago humigop sa kape nito.Napatango-tango naman ako habang nakatingin pa rin sa labas na madilim na ang paligid dahil gabi na. Binuksan ko na rin kanina ang mga ilaw sa loob ng bahay.Saglit kaming binalot ng sandaling katahimikan at tanging ang tunog ng malakas na ulan sa labas lang ang naririnig sa pagitan namin.“How was the—”“Bakit ka pala napapunta—”Ang sabay naming pagsasalita at pagbaling sa isa't isa na agad naming ikinatawa. Binaba niya ang hawak na tasa at sumenyas na mauna na ako sa pagsasalita.“Itatanong ko sana kung bakit napadaan ka ata dito sa