All Chapters of เพื่อนเช่าเฉพาะกิจ: Chapter 11 - Chapter 17

ผลพวงจากการจู่โจมริมฝีปากลูกชาวบ้านนั้น…ฟาร์ต้องนั่งเช็ดเลือดกำเดาที่เบาะข้างคนขับแทน ความวัวไม่ทันหายสรรหาความควายเข้ามาแทรกของจริงไร้คำขอโทษ ที่จริงรุ่นพี่ต้องขอบคุณทิศเหนือด้วยซ้ำ การชกครั้งนี้เป็นแค่การสั่งสอน เพราะเห็นแก่ใบหน้าหล่อ ๆนั่นหรอก “หมัดหนักนะ” พลางเปลี่ยนทิชชู่ม้วนยัดเข้ารูจมูก ยังไม่ทันซึมซับสัมผัสละมุนจากปากนั่นเลย รู้ตัวอีกทีหมัดและกลิ่นคาวเลือดก็ลอยเตะจมูกแล้ว“มีคนบอกทิศเยอะแล้วครับ”“เหรอ…ก็ดี ๆ” แค่จูบยังโดนชกจมูกแทบหัก แผนรวบหัวรวบหางคงต้องพับไว้ก่อน ช่วยไม่ได้…ดันมีสเปกเป็นคนโหด ๆ เองนี่หว่า“เดี๋ยวทิศรับผิดชอบค่าทำแผลเอง”“ซาบซึ้งใจสุด ๆ”

เปิดดื่มใหม่อีกกระป๋องกระตุ้นให้ฝีปากกล้าขึ้น “พี่จะคอยอธิบายเรื่องแฟนกับทิศเพื่ออะไร ทิศไม่ได้เป็นอะไรกับพี่ด้วยซ้ำ ไม่เห็นต้องง้อต้องใส่ใจขนาดนั้น”“พี่…” กำลังจะบอกว่าชอบอยู่แล้ว แต่ทิศเหนือพูดไม่พักให้แทรกกลางเลย“ตอนที่เจ็บตัวพี่ควรโกรธทิศสิ ไหงมาโกรธตอนทิศดื้ออะ ไม่เข้าใจ”“พูดจบยัง” ทิศเหนือพยักหน้า ฟาร์จึงลุกไปโทรสั่งอาหารและเครื่องดื่มเพิ่มก่อนมานั่งที่เดิมแต่ใกล้ชิดกันกว่าเดิม “แค่นี้ใช่ไหมที่อยากรู้”“ครับ” ดื่มของมึนเมาไม่หยุด สติเหลือน้อยเท่าไรยิ่งดี จะได้ไม่เอาแต่ฟาดงวงฟาดงาจนไม่ได้ฟังสิ่งที่อยากรู้“ถ้ารู้แล้วทิศจะยกเลิกการเป็นเพื่อนเที่ยวไหม”“ไม่ครับ ทิศไม่อยากจ่ายเงินที่พี่จงใจขูดรีด”“ยังอุตส่าห์แวะกัด”“อ้อ! ทิศอยากรู้อีกเรื่อง ถ้ากลับไปแล้ว เราจะได้เจอกันอีกไหม”“พี่อยากเจอนะ ทิศล่ะว่าไง” จู่ ๆ ท่อนแขนข้างซ้ายก็ถูกรวบพร้อมใบหน้าถูไถไปมา “เมาเร็วจังแฮะ”“ไม่เมา นี่คือภาษากายที่แปลว่าอยากเจอ”“พี่ชอบภาษากายของทิศจัง” ลูบเรือนผมสีฟ้าของน้องเบา ๆ มองดวงตาที่หลับพริ้มแสดงอาการชื่นชอบ“ตอบคำถามได้แล้วครับ พูดจาอ้อมไปอ้อมมาทิศจะหงุดหงิดแล้วนะ”“ถ้าหงุดหงิดอีกพี่ก็ง้ออีก

ฟาร์จะเผลอคิดเข้าข้างตัวเองอีกแล้วว่าเขามีใจ ทั้งที่มันเป็นแค่การประชดประสาเด็กวัยรุ่นแค่นั้น“งั้นจะให้ทิศคิดยังไง”“ยังไงก็ได้แต่ไม่ใช่การประชด อย่าทำเหมือนหึงหวงพี่ทั้งที่นายไม่ได้คิดอะไร พี่เสียเปรียบ” ผละจากโต๊ะกินข้าวหนีการทะเลาะเข้าไปสงบอารมณ์ในห้องน้ำ ทรุดนั่งบนโถสุขภัณฑ์พลันลูบข้างขมับ ไม่รู้เลยว่าทิศเหนือต้องการอะไรกันแน่ ความใกล้ชิดที่ไม่มีความรักเจือปนมันดูไม่ยุติธรรมกับคนเพิ่งผิดหวังเอาเสียเลยทิศเหนือมองประตูห้องน้ำด้วยใจจดจ่อ รอให้รุ่นพี่ออกมาเพื่อจะคุยกันให้เข้าใจ ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองจะแสดงอารมณ์อย่างนั้นไปเพื่ออะไร แค่รู้สึกไม่ชอบที่ฟาร์ทำเหมือนนึกถึงคนเก่า โต้แย้งกับตัวเองพักใหญ่ จู่ ๆ ก็เกิดความคิดว่าฟาร์ชอบตนเองจริง ๆ หรือแค่หวั่นไหวเพราะเพิ่งถูกทิ้งมากันแน่“พี่แค่หวั่นไหวรึเปล่า!” ร่างกำยำชะงักหันมามองคนที่นั่งที่เดิมอย่างเต็มตัว เส้นคิ้วขมวดปมใหญ่ไม่เข้าใจที่ทิศเหนือกล่าว “ที่บอกว่าชอบน่ะ เพราะเพิ่งอกหักใช่ไหม”ลอบถอนหายใจพลางกระดิกนิ้วเรียกอีกฝ่ายให้เดินมาหา เมื่อประชันหน้ากันฟาร์ก็เปิดหน้าจอโทรศัพท์ให้ดูช่องแชทจากกวีที่ไร้การตอบกลับมาตลอดหลายวัน “อยากรู้

นิ้วมือที่กำลังกดอัพโหลดจ่อหน้าจอทัชสกรีนอย่างลังเล แต่สายเรียกเข้าจากเพื่อนสนิทควบตำแหน่งเจ้านายเด้งขึ้นมาเสียก่อน‘กวีสารภาพหมดแล้ว’“ผมเตรียมเอกสารพ้นสภาพไว้ให้แล้วครับ เดี๋ยวส่งให้ทางอีเมล์”‘ยังก่อนครับคุณฟาร์ ผมมาคิด ๆ ดูแล้วพวกเขาก็เมาทั้งคู่ กวีเองคงไม่ได้ตั้งใจให้เกิดเรื่องแบบนี้ อีกอย่าง คุณเลขาบอกเองว่าน้องสาวกวีกำลังป่วยหนักจะขาดรายได้ตอนนี้ก็น่าสงสารไม่ใช่รึไง’ชายสวมแว่นเหลือบตามองบน รู้นิสัยเคลย์ดีว่าหมอนั่นใจดีกับคนอื่นเสมอ ตนเองก็ได้รับความอนุเคราะห์จากเพื่อนคนนี้ในหลาย ๆ อย่างเช่นกัน แต่ไม่ชอบใจเลยที่เคลย์กำลังใช้ความใจดีกับเรื่องนี้“งั้นรอดูเรื่องสนุกต่อจากนี้แล้วกันครับคุณท่าน” กดอัพโหลดคลิปเสียงอย่างไร้ความลังเล ในเมื่อฟาร์ถูกหักหลังแล้วยังไม่ได้รับความเป็นธรรม ก็ให้การกระทำต่ำช้านั่นย้อนใส่พวกมันเอง‘คนชั่วไม่มีสิทธิ์ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข’ ฟาร์เผลอกระตุกมุมปากเย้ยหยันบทพูดของตัวละครที่แจ๊สกำลังสวมบทบาท เห็นด้วยกับคำพูดของอีกฝ่ายเป็นครั้งแรก ‘คนเลวไม่ควรได้รับสิ่งดี ๆ ตอบแทน’ดวงตาสีดำเคลื่อนตามร่างสันทัดที่ลิงโลดอยู่เบื้องหน้าไม่ไกล รู้สึกอยากอ้วกเต็มที ความรู