All Chapters of เพื่อนเช่าเฉพาะกิจ: Chapter 1 - Chapter 10

“ถ้าฟาร์อยากไปขนาดนั้นลองขอคุณท่านสิ ถ้าเขาอนุญาตผมก็จะไปด้วย” ชายผิวสีแทนใบหน้าคร้ามคมกล่าวพลางปลดนาฬิกาข้อมือวางบนโต๊ะนั่งเล่น วางมือถือไว้ข้างกันก่อนย้ายร่างขึ้นคร่อมหน้าตักแกร่งของคนรักลับ ๆ“มันอนุญาตแล้ว เดี๋ยวมันกลับมาเราก็ไปกันเลย” ปลายนิ้วไล้แก้มแผ่วเบา มืออีกข้างจับแว่นคาดผมที่ปรกหน้าแล้วดูดชิมริมฝีปากเย็นชืดก่อนผละออก “น้องแก้มเป็นไงบ้าง”“อาการดีขึ้นมากแล้ว ขอบคุณที่ช่วยพูดกับคุณท่านให้นะ แฟนใครครับน่ารักจัง” กวียิ้มกว้างจนดวงตาปิดสนิท สีหน้าสดใสผิดจากปกติที่มักไม่แสดงอารมณ์จนดูไม่น่าคบหา“ก็ไม่อยากเห็นแฟนตัวเองทำหน้าเศร้าทุกวันไง” ท่อนแขนแข็งแรงกระชับร่างสันทัด ทำท่าจะเล้าโลมก่อนการร่วมรักเช่นเคย ทว่าเสียงข้อความจากโทรศัพท์คู่ขาดังรัวไม่หยุด ฟาร์จึงเอื้อมไปหยิบมันด้วยอารมณ์หงุดหงิด“ใครเหรอฟาร์” เห็นอีกฝ่ายเงียบจนน่าใจหาย กวีเดาว่ามันไม่ใช่เรื่องดีจึงรีบแย่งของส่วนตัวคืน[ไหนโรงแรมที่นายแกไปพัก ทำไมต้องให้รอตลอด คิดว่าฉันแค่ขู่เหรอ]“มะ…มันไม่มีอะไรเลยฟาร์” มือหนาพุ่งตะปบคางมนแล้วบีบอย่างแรง ขู่เข็ญกระชากของในมือกลับไป “มะ…ไม่ใช่นะ”“หุบปาก!” ผลักตัวคนร่างบนออก สวมรอยเป็น

ฟาร์แค่นหัวเราะก่อนหยิบมันใส่กระเป๋าเสื้อ เขาเข้าใจดี มันเป็นวิธีที่ทำให้ใจบอบช้ำกลับมาแข็งแรงได้เร็วที่สุด“มันอาจจะได้ผลหรือไม่ได้ แต่ดีกว่าปล่อยให้ตัวเองเศร้านะพี่”“อืม” เขารู้อยู่แล้ว เคยให้ซิลเข้าหาเพื่อนสนิทเพื่อช่วยปรับสภาพจิตใจหมอนั่นเหมือนกัน แต่ที่มันได้ผลเพราะทั้งคู่ถูกสเปกกันและกันอยู่แล้ว “พี่…เจอคนที่ถูกสเปกไม่บ่อยหรอก”“พี่ชอบมนุษย์ต่างดาวเหรอ หรือชอบเทวดา”“พี่ก็ชอบคนธรรมดานี่แหละ” แต่คนธรรมดาที่ว่าส่วนมาก เทิร์นตัวเองไปเป็นรุกกันหมดแล้ว“งั้นก็ไม่เห็นยาก วันนี้ไม่เจอพรุ่งนี้ก็อาจได้เจอ”ริมฝีปากที่แตะแก้วเหล้าชะงักเล็กน้อย แต่ก็ตัดใจดื่มของเหลวลงคอ ไม่คิดเอ่ยตามตรงว่า ทิศเหนือ น่ะโคตรใช่ ดวงตาคมดุรับกับเส้นคิ้วหนา จมูกโด่งสันทอดยาวเอื้อให้ริมฝีปากเอิบอิ่มสีอ่อนดูโดดเด่น และเพื่อไม่ให้ตัวเองกลับไปเรียนบทเดิม เขาต้องศึกษานิสัยใจคอให้ถี่ถ้วน แล้วค่อยคิดสานต่อหรือปล่อยผ่าน“ดึกแล้ว ทิศขอกลับก่อนได้ไหมครับพรุ่งนี้มีเรียน” เหลียวไปดันขวดเหล้าให้ “ทิศยกให้”“ซาบซึ้งนะ แต่พี่จ่าย” ทิศเหนือยิ้มเผล่ ชายสวมแว่นเห็นอย่างนั้นก็กระแอมไอเบา ๆ “ไม่ต้องมายิ้ม”“อ้าว! อารมณ์ดีไม่ได้เ

“งานที่ว่า…”“นายไม่อยากรู้หรอก” ทิศเหนือวิ่งตามฟาร์ไปคุกเข่าข้างโซฟาในขณะที่เจ้าของห้องกำลังทิ้งตัว“ทิศอยากรู้”“ไปนอน” เด็กดื้อไม่ยอมไป ทำตาวาวอยากรู้อยากเห็นอีก“พี่ก็รู้ว่าทิศไม่มีเงิน จ้างหน่อยนะครับ”น้ำเสียงออดอ้อนนี้กระชากใจเป็นบ้า ใจเย็นเว้ยฟาร์ ใจเย็น “จ้างได้ แต่ไม่ใช่ตอนนี้” มุ่ยหน้าพลิกตัวพิงโซฟา แหงนใบหน้ามองฟาร์พลันถอนหายใจ รุ่นพี่เผลอยิ้มก่อนถามความสงสัยว่าทิศเหนือต้องการอะไรอีก “ไปนอนบนเตียงด้วยกันสิครับ เดี๋ยวก็ปวดหลังหรอก” “จะให้พี่ไปนอนด้วยนี่…กล้าเหรอ?” นี่ไม่ใช่คำถามแต่เป็นคำเตือน“ผู้ชายเหมือนกัน”“ลืมเหรอ…พี่ชอบผู้ชาย” ทิศเหนือพลิกตัวกลับ เท้าคางจ้องฟาร์อย่างเต็มตา ฉีกยิ้มกว้างส่ายหัวริก ๆ“เพื่อนสนิททิศที่เป็นแบบพี่ก็มี เคยนอนด้วยกันบ่อย ๆ ทิศก็ไม่เห็นว่ามันจะมีอะไร”ฟาร์กระตุกยิ้มกวาดขาคร่อมระหว่างร่างสันทัด โน้มใบหน้าประชิดจ้องดวงตาสุกใส “แต่พี่ไม่ใช่เพื่อนนาย กลัวไว้บ้างก็ดี”“ไม่กลัว”“นี่ท้า?” ในจินตนาการของฟาร์มันไปไกลมากแล้ว แต่เขายังยับยั้งใจได้อยู่ แม้ถูขมับเคร่งเครียดหลายครั้ง “อย่าเล่นกับใจคนเพิ่งอกหักได้ไหมทิศ ไปนอนเลย”“ทิศอยากจ้างพี่บ้างจัง” เ

[เลิกยุ่งกับพี่เถอะ น่ารำคาญ]หลังจากอ่านข้อความ ทิศเหนือปวดขมับตุบ ๆ สับสนว่าอีกฝ่ายเป็นบ้าอะไร เดี๋ยวบอกจะมารับ ไม่นานก็บอกไม่ต้องมายุ่งกัน “คิดว่ามีเงินแล้วจะทำอะไรก็ได้เหรอวะ!”อ่า...จริง ๆแล้วมีเงินก็ทำอะไรได้ทั้งนั้นแหละ ซื้อลูกเศรษฐีไปเที่ยวยังได้เลยนี่หว่าสายเรียกเข้าจาก ‘พี่ฟาร์’ ดังขึ้นหลายครั้ง แต่ทิศเหนือไม่คิดจะรับมัน จนเพื่อน ๆ ต้องบังคับเพราะรำคาญ“มีอะไรอีกล่ะครับ ไหนว่าให้ทิศเลิกยุ่งกับพี่ไง”ฟาร์ชะงักชั่วขณะนึงก่อนได้ยินเสียงถอนหายใจ ‘พี่ส่งผิด จะส่งให้…แฟนเก่า’“พี่เป็นบ้าอะไร!? เห็นว่าเป็นนายจ้างก็เลยไม่ต้องใส่ใจความรู้สึกทิศงั้นสิ”‘โกรธใช่ไหม ถ้าโกรธรอพี่แปปนึง’“ทำไม” พลันคนที่บอกให้รอก็มาโผล่ตรงหน้ากระชั้นชิด เพื่อนที่อยู่รอบข้างเบิ่งตากว้างแสร้งหันหน้าไปคนละทิศทาง ส่วนทิศเหนือนั้นใบหูระเรื่อทันทีเมื่อปะทะสายตาเฉี่ยวภายใต้กรอบแว่นใส“ไปขึ้นรถ”“ทำไมทิศต้องไป…เฮ้ย!!” ฟาร์ลากเด็กหนุ่มอย่างทุลักทุเลเล็กน้อย เมื่อจับยัดเข้าภายในห้องโดยสารได้ตนพลางยกมือขึ้นสองข้าง “ฟังพี่ก่อนนะทิศ มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด”“ผิดเรื่องไหนครับ เรื่องที่พี่อยู่กับเขาหรือเรื่องที่พี่บอกคิ

ทั้งคู่เลือกร้านอาหารพื้นเมืองก่อนการเข้าห้องพัก ด้วยความตั้งใจของเจ้ามืออย่างฟาร์ โดยมีเด็กหน้าหยิ่งทอดสายตามองอย่างละเหี่ย อยากทำอะไรก็เอาเลย “ทิศไม่กินของแปลก ๆนะ”“แต่เราอุตส่าห์มาถึงนี่แล้วนะ” ตนยิ้มแหย เพราะไม่กินของป่าเช่นกัน “ลองหน่อยเถอะ”ในที่สุดแล้ว อาหารป่าก็ถูกวางเรียงรายอยู่ตรงหน้าคนทั้งสอง เปลือกตากะพริบพร้อมกัน บรรยากาศกระอักกระอ่วนเกินจะยืนยันว่านี่คือการมาเที่ยวผ่อนคลายทิศเหนือใช้ปลายส้อมเขี่ยเขียดทอดพลันทำหน้าคลื่นเหียน “ผมขอไข่เจียว…”“นายจะให้นายจ้างกินคนเดียวเหรอ นี่มันเอาเปรียบกันชัด ๆ” ตอนสั่งมาก็ตั้งใจจะแกล้งเด็กเท่านั้น แต่ว่า เหมือนจะลงโทษตัวเองด้วยนี่หว่านัยน์ตาเด็กหนุ่มเหล่มองแกงอ่อมเนื้อพลันฉีกยิ้ม “อันนั้นทิศกินได้”“ก็กินสิ” ฟาร์รอให้อีกฝ่ายตักอาหารเข้าปากแล้วลอบมองปฏิกิริยา เมื่อประเมินว่ามันกินได้และอร่อย ตนจึงทำตาม ในที่สุดก็ถูกจับได้“โห่พี่ฟาร์ ใครกันแน่เอาเปรียบ” ยังจะมายิ้มแหยใส่อีก หงายการ์ดคนหล่อทำอะไรก็ไม่ผิดสินะ “ทิศจะชิมอันนั้น”ชี้ไปยังเมนูกุ้งเต้นเพื่อจะให้รุ่นพี่กินด้วยกัน ทว่า เขาดันจานมาให้อย่างเต็มใจสุด ๆ โคตรผิดแผนเด็กหนุ่มดื่มน้ำ