All Chapters of เพื่อนเช่าเฉพาะกิจ: Chapter 1 - Chapter 5

“ถ้าฟาร์อยากไปขนาดนั้นลองขอคุณท่านสิ ถ้าเขาอนุญาตผมก็จะไปด้วย” ชายผิวสีแทนใบหน้าคร้ามคมกล่าวพลางปลดนาฬิกาข้อมือวางบนโต๊ะนั่งเล่น วางมือถือไว้ข้างกันก่อนย้ายร่างขึ้นคร่อมหน้าตักแกร่งของคนรักลับ ๆ“มันอนุญาตแล้ว เดี๋ยวมันกลับมาเราก็ไปกันเลย” ปลายนิ้วไล้แก้มแผ่วเบา มืออีกข้างจับแว่นคาดผมที่ปรกหน้าแล้วดูดชิมริมฝีปากเย็นชืดก่อนผละออก “น้องแก้มเป็นไงบ้าง”“อาการดีขึ้นมากแล้ว ขอบคุณที่ช่วยพูดกับคุณท่านให้นะ แฟนใครครับน่ารักจัง” กวียิ้มกว้างจนดวงตาปิดสนิท สีหน้าสดใสผิดจากปกติที่มักไม่แสดงอารมณ์จนดูไม่น่าคบหา“ก็ไม่อยากเห็นแฟนตัวเองทำหน้าเศร้าทุกวันไง” ท่อนแขนแข็งแรงกระชับร่างสันทัด ทำท่าจะเล้าโลมก่อนการร่วมรักเช่นเคย ทว่าเสียงข้อความจากโทรศัพท์คู่ขาดังรัวไม่หยุด ฟาร์จึงเอื้อมไปหยิบมันด้วยอารมณ์หงุดหงิด“ใครเหรอฟาร์” เห็นอีกฝ่ายเงียบจนน่าใจหาย กวีเดาว่ามันไม่ใช่เรื่องดีจึงรีบแย่งของส่วนตัวคืน[ไหนโรงแรมที่นายแกไปพัก ทำไมต้องให้รอตลอด คิดว่าฉันแค่ขู่เหรอ]“มะ…มันไม่มีอะไรเลยฟาร์” มือหนาพุ่งตะปบคางมนแล้วบีบอย่างแรง ขู่เข็ญกระชากของในมือกลับไป “มะ…ไม่ใช่นะ”“หุบปาก!” ผลักตัวคนร่างบนออก สวมรอยเป็น

ฟาร์แค่นหัวเราะก่อนหยิบมันใส่กระเป๋าเสื้อ เขาเข้าใจดี มันเป็นวิธีที่ทำให้ใจบอบช้ำกลับมาแข็งแรงได้เร็วที่สุด“มันอาจจะได้ผลหรือไม่ได้ แต่ดีกว่าปล่อยให้ตัวเองเศร้านะพี่”“อืม” เขารู้อยู่แล้ว เคยให้ซิลเข้าหาเพื่อนสนิทเพื่อช่วยปรับสภาพจิตใจหมอนั่นเหมือนกัน แต่ที่มันได้ผลเพราะทั้งคู่ถูกสเปกกันและกันอยู่แล้ว “พี่…เจอคนที่ถูกสเปกไม่บ่อยหรอก”“พี่ชอบมนุษย์ต่างดาวเหรอ หรือชอบเทวดา”“พี่ก็ชอบคนธรรมดานี่แหละ” แต่คนธรรมดาที่ว่าส่วนมาก เทิร์นตัวเองไปเป็นรุกกันหมดแล้ว“งั้นก็ไม่เห็นยาก วันนี้ไม่เจอพรุ่งนี้ก็อาจได้เจอ”ริมฝีปากที่แตะแก้วเหล้าชะงักเล็กน้อย แต่ก็ตัดใจดื่มของเหลวลงคอ ไม่คิดเอ่ยตามตรงว่า ทิศเหนือ น่ะโคตรใช่ ดวงตาคมดุรับกับเส้นคิ้วหนา จมูกโด่งสันทอดยาวเอื้อให้ริมฝีปากเอิบอิ่มสีอ่อนดูโดดเด่น และเพื่อไม่ให้ตัวเองกลับไปเรียนบทเดิม เขาต้องศึกษานิสัยใจคอให้ถี่ถ้วน แล้วค่อยคิดสานต่อหรือปล่อยผ่าน“ดึกแล้ว ทิศขอกลับก่อนได้ไหมครับพรุ่งนี้มีเรียน” เหลียวไปดันขวดเหล้าให้ “ทิศยกให้”“ซาบซึ้งนะ แต่พี่จ่าย” ทิศเหนือยิ้มเผล่ ชายสวมแว่นเห็นอย่างนั้นก็กระแอมไอเบา ๆ “ไม่ต้องมายิ้ม”“อ้าว! อารมณ์ดีไม่ได้เ

“งานที่ว่า…”“นายไม่อยากรู้หรอก” ทิศเหนือวิ่งตามฟาร์ไปคุกเข่าข้างโซฟาในขณะที่เจ้าของห้องกำลังทิ้งตัว“ทิศอยากรู้”“ไปนอน” เด็กดื้อไม่ยอมไป ทำตาวาวอยากรู้อยากเห็นอีก“พี่ก็รู้ว่าทิศไม่มีเงิน จ้างหน่อยนะครับ”น้ำเสียงออดอ้อนนี้กระชากใจเป็นบ้า ใจเย็นเว้ยฟาร์ ใจเย็น “จ้างได้ แต่ไม่ใช่ตอนนี้” มุ่ยหน้าพลิกตัวพิงโซฟา แหงนใบหน้ามองฟาร์พลันถอนหายใจ รุ่นพี่เผลอยิ้มก่อนถามความสงสัยว่าทิศเหนือต้องการอะไรอีก “ไปนอนบนเตียงด้วยกันสิครับ เดี๋ยวก็ปวดหลังหรอก” “จะให้พี่ไปนอนด้วยนี่…กล้าเหรอ?” นี่ไม่ใช่คำถามแต่เป็นคำเตือน“ผู้ชายเหมือนกัน”“ลืมเหรอ…พี่ชอบผู้ชาย” ทิศเหนือพลิกตัวกลับ เท้าคางจ้องฟาร์อย่างเต็มตา ฉีกยิ้มกว้างส่ายหัวริก ๆ“เพื่อนสนิททิศที่เป็นแบบพี่ก็มี เคยนอนด้วยกันบ่อย ๆ ทิศก็ไม่เห็นว่ามันจะมีอะไร”ฟาร์กระตุกยิ้มกวาดขาคร่อมระหว่างร่างสันทัด โน้มใบหน้าประชิดจ้องดวงตาสุกใส “แต่พี่ไม่ใช่เพื่อนนาย กลัวไว้บ้างก็ดี”“ไม่กลัว”“นี่ท้า?” ในจินตนาการของฟาร์มันไปไกลมากแล้ว แต่เขายังยับยั้งใจได้อยู่ แม้ถูขมับเคร่งเครียดหลายครั้ง “อย่าเล่นกับใจคนเพิ่งอกหักได้ไหมทิศ ไปนอนเลย”“ทิศอยากจ้างพี่บ้างจัง” เ