All Chapters of ความลับของศาลบรรพชน: Chapter 1 - Chapter 8

"ผู้หญิงต่ำช้าขนาดนี้ พวกคุณยังเลี้ยงไว้อยู่ได้ ถ้าฉันเป็นพวกคุณ คงเอาไปทิ้งนานแล้ว!""คุณอาครับ พวกคุณดีกับผมขนาดนี้ ถือเสียว่าผมช่วยก็แล้วกัน ผมจะฆ่ามันเดี๋ยวนี้แหละ!"กู้เฉิง แฟนใหม่พุ่งเข้ามาบีบคอฉันแล้วกดลงกับพื้นฉันดิ้นรนสุดชีวิต แต่ก็ไม่อาจสู้แรงเขาได้เลย"กู้เฉิง ฆ่าคนมันผิดกฎหมายนะ!""ฆ่าผู้หญิงอย่างเธอ ถือเป็นการกำจัดภัยให้สังคม!"เขาไม่สนไม่แคร์ แถมยังใช้เข่ากระแทกเข้าที่ท้องของฉันอย่างแรงความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาที่ท้องน้อย จนฉันสิ้นเรี่ยวแรงจะขัดขืนใดๆลมหายใจเริ่มแผ่วเบาลงเรื่อยๆ จนฉันสัมผัสได้ถึงเงามัจจุราชที่เข้าครอบคลุมในที่สุดกู้เฉิงก็ยอมปล่อยมือ แต่ก่อนไปเขายังซ้ำด้วยการเตะฉันเข้าให้อีกสองที"ขยะเอ๋ย สักวันฉันจะเอาเธอให้ตาย!"หลังจากเขาเดินจากไป ฉันเพิ่งจะพยุงตัวลุกขึ้นจากพื้น ก็ถูกพ่อเตะกระเด็นไปอีกรอบยามถูกทุบตีฉันไม่ได้ขัดขืน เพราะรู้ว่าทำไปก็ไร้ประโยชน์เขาเป็นผู้ใหญ่บ้าน เวลาเขาลงไม้ลงมือกับใคร จึงไม่มีใครกล้าเข้ามาห้ามฉันถูกเขากดลงกับพื้น แล้วทุบตีอยู่นานครึ่งชั่วโมงซี่โครงหักไปสามซี่ และนิ้วมือหักอีกสองนิ้วฉันจำได้แม่น นับตั้งแต่ตอนอายุย

"นี่มันเป็นธรรมเนียมของหมู่บ้านเรา เขาเป็นคนยินยอมพาคนเข้าไปกราบไหว้เอง จะเกิดอะไรขึ้นมันไม่ใช่สิ่งที่พวกเราจะควบคุมได้""ทุกอย่างมันเป็นเรื่องของโชคชะตา"เพื่อนสนิทที่มาพร้อมกับตำรวจเห็นบาดแผลบนร่างกายของฉันแล้วก็แทบจะประสาทเสียด้วยความโมโหเธอพุ่งตัวเข้าไปตะปบดึงคอเสื้อของพ่อฉันอย่างแรง"เธอเป็นลูกสาวแท้ๆ ของคุณนะ! คุณทำลงคอได้อย่างไรถึงได้ลงมือเหี้ยมโหดขนาดนี้!""ไหนว่าหมู่บ้านพวกคุณงมงายกันนักไม่ใช่หรือไง? พอคุณตายไป ไม่หวังจะให้เธอเป็นคนถือกระถางธูปแบกหามส่งวิญญาณหรือไง? คุณตีเธอตายตอนนี้ ตอนแก่ตัวไปก็ไม่มีใครคอยเก็บศพให้คุณหรอก!""แม่งเอ๊ย ถ้าไม่อยากได้ลูกสาวคนนี้ ก็อย่าตามจับตัวกลับมาครั้งแล้วครั้งเล่าสิวะ พอจับกลับมาได้ก็ไม่เห็นเธอเป็นคน คุณมันขยะสังคมชัดๆ!"เธอเองก็เหมือนกับฉัน ที่ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมพ่อถึงอยากจะฆ่าฉันให้ตาย แต่กลับไม่ยอมปล่อยให้ฉันหลีกหนีไปตำรวจเองก็เอ่ยปากเค้นถามถึงสาเหตุไม่หยุดหย่อนพ่อหัวเราะเยาะอย่างเย็นชา "อยากรู้สาเหตุนัก ก็ตามฉันเข้าไปในศาลเจ้าสิ""แต่ให้แค่ตำรวจชายเข้าไปกับฉันได้เท่านั้น ตำรวจหญิงห้ามเข้า มันจะทำลายธรรมเนียมปฏิบัติของเรา ทำใ

ฉันไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า พยายามขยี้ตาอย่างบ้าคลั่งทว่ากลับยังคงมองเห็นสิ่งเหล่านั้นอยู่ดีกำปั้นของพ่อและคุณปู่ประเคนร่วงลงมาอีกครั้งครั้งนี้ ฉันไม่ได้หลบหลีก ยอมปล่อยให้พวกเขาลงไม้มือตามใจชอบ"ตีฉันให้ตายเถอะ ฉันไม่คู่ควรจะมีชีวิตอยู่จริงๆ แล้วก็ไม่คู่ควรได้รับความรักจากใครด้วย"ฉันหลับตาลงด้วยความสิ้นหวังสิ่งที่ตกลงบนร่างกายของฉัน จากช่วงแรกที่เป็นกำปั้น ก็เปลี่ยนเป็นสารพัดเครื่องมือในเวลาต่อมา"แกควรจะตายไปตั้งนานแล้ว ทำไมถึงยังมีชีวิตอยู่อีก?""แกควรจะไปตายเสียเอง จะได้ไม่ต้องให้พวกเราต้องมารับตราบาป"นั่นสินะ ฉันควรจะไปตายเสียเอง จะได้ไม่ต้องไปพลอยทำให้คนอื่นเดือดร้อนไปด้วยเมื่อคิดได้ดังนี้ ฉันก็ค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นมาจากพื้น"ฉันจะฆ่าตัวตายเอง ปล่อยฉันไปเถอะ"พวกเขาลังเลกังขาพลางจ้องมองฉัน "แกไม่ได้คิดจะใช้โอกาสนี้หนีหรอกนะ? ฉันขอบอกไว้เลย อย่าแม้แต่จะคิด คนทั้งหมู่บ้านต่างเป็นสายตาให้พวกเรา แกหนีไปไหนก็ถูกจับตัวกลับมาอยู่ดี"พ่อพูดเสริมขึ้นมา "ใช่ แล้วถ้าแกหนี พวกเราก็จะแจ้งความ ตำรวจก็จะตามหาตัวแกจนเจอ"ฉันมองดูพวกเขาด้วยสายตาราบเรียบ ใน

หลังจากฝูงชนเงียบกริบลง ต่างก็พากันเคี่ยวเข็ญให้พ่อรีบจับตัวฉันออกไปฉันหมดสิ้นความหวังเมื่อกลับมาถึงหมู่บ้าน พวกเขายังคงคิดจะจับฉันขังไว้ในคอกหมูฉันไม่ได้ขัดขืน แต่กลับยื่นข้อเสนอขึ้นมาข้อหนึ่ง "ให้ฉันได้เห็นสิ่งของในศาลเจ้าอีกสักครั้ง หลังจากนี้ฉันจะยอมให้พวกคุณจัดการตามใจชอบ"คนสองสามคนมองหน้ากัน ก่อนจะตอบตกลงภายในศาลเจ้าอันมืดมิด ตะเกียงถูกจุดจนสว่างไสว เผยให้เห็นอุปกรณ์กล้องวงจรปิดอันทันสมัย เลนส์กล้องวงจรปิดจับภาพตรงไปยังห้องนอนของฉันพ่อเดินเข้าไปปรับตั้งค่าสักพัก ก่อนจะดึงบันทึกวิดีโอวงจรปิดในอดีตออกมาเริ่มเปิดเล่นในกล้องวงจรปิด ฉันกับผู้ชายคนหนึ่งกำลังนอนหลับอยู่บนเตียงรอจนกระทั่งเขาหลับสนิท ฉันกลับย่องออกไปนอกบ้านอย่างเงียบเชียบครึ่งชั่วโมงต่อมาตอนเดินกลับมา ก็ได้จูงหมูเข้ามาตัวหนึ่งจากนั้นก็เริ่มลงมือกับหมูตัวนั้นผู้ชายคนนั้นตื่นขึ้นมากลางดึก พอเห็นภาพนั้นเข้าก็ขวัญผวาจนแทบบ้า กรีดร้องสุดชีวิตพยายามจะแจ้งความ ฉันถูกขัดจังหวะอารมณ์ดีๆ จึงหน้าดำหน้าแดงด้วยไฟโทสะ คว้าไม้บนพื้นขึ้นมาได้ก็ลงมือตีเขา จนกระทั่งตีเขาจนสลบไสลไป ฉันถึงได้หันไปหาหมูต่อตอน