บทที่ 1

"ผู้หญิงต่ำช้าขนาดนี้ พวกคุณยังเลี้ยงไว้อยู่ได้ ถ้าฉันเป็นพวกคุณ คงเอาไปทิ้งนานแล้ว!"

"คุณอาครับ พวกคุณดีกับผมขนาดนี้ ถือเสียว่าผมช่วยก็แล้วกัน ผมจะฆ่ามันเดี๋ยวนี้แหละ!"

กู้เฉิง แฟนใหม่พุ่งเข้ามาบีบคอฉันแล้วกดลงกับพื้น

ฉันดิ้นรนสุดชีวิต แต่ก็ไม่อาจสู้แรงเขาได้เลย

"กู้เฉิง ฆ่าคนมันผิดกฎหมายนะ!"

"ฆ่าผู้หญิงอย่างเธอ ถือเป็นการกำจัดภัยให้สังคม!"

เขาไม่สนไม่แคร์ แถมยังใช้เข่ากระแทกเข้าที่ท้องของฉันอย่างแรง

ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาที่ท้องน้อย จนฉันสิ้นเรี่ยวแรงจะขัดขืนใดๆ

ลมหายใจเริ่มแผ่วเบาลงเรื่อยๆ จนฉันสัมผัสได้ถึงเงามัจจุราชที่เข้าครอบคลุม

ในที่สุดกู้เฉิงก็ยอมปล่อยมือ แต่ก่อนไปเขายังซ้ำด้วยการเตะฉันเข้าให้อีกสองที

"ขยะเอ๋ย สักวันฉันจะเอาเธอให้ตาย!"

หลังจากเขาเดินจากไป ฉันเพิ่งจะพยุงตัวลุกขึ้นจากพื้น ก็ถูกพ่อเตะกระเด็นไปอีกรอบ

ยามถูกทุบตีฉันไม่ได้ขัดขืน เพราะรู้ว่าทำไปก็ไร้ประโยชน์

เขาเป็นผู้ใหญ่บ้าน เวลาเขาลงไม้ลงมือกับใคร จึงไม่มีใครกล้าเข้ามาห้าม

ฉันถูกเขากดลงกับพื้น แล้วทุบตีอยู่นานครึ่งชั่วโมง

ซี่โครงหักไปสามซี่ และนิ้วมือหักอีกสองนิ้ว

ฉันจำได้แม่น นับตั้งแต่ตอนอายุยี่สิบที่เริ่มจริงจังกับเรื่องแต่งงาน และพาคนรักกลับมาไหว้บรรพบุรุษ นี่ก็เป็นครั้งที่สิบเข้าไปแล้ว

แฟนเก่าทุกคนที่เคยย่างก้าวเข้าศาลเจ้าบรรพบุรุษ พอออกมาต่างก็ขอเลิกกับฉัน

กระทั่งบางคนถึงขั้นอยากจะฆ่าฉันให้ตาย เหมือนอย่างกู้เฉิงเมื่อครู่นี้

พ่อมักจะพูดกับคนภายนอกเสมอว่าฉันเป็นตัวซวย ทำให้บรรพบุรุษกริ้วถึงได้เป็นแบบนี้

และเพื่อสยบไฟโทสะ เขาจึงจำเป็นต้องลงโทษฉันอีกสักหน

แม้ฉันไม่อยากจะเชื่อว่าศาลเจ้าจะมีพลังอภินิหารแบบนั้นจริงๆ

ทว่าตลอดสิบปีที่ผ่านมา กับแฟนตั้งกี่คนต่อกี่คน กลับเกิดเหตุการณ์เดิมๆ ซ้ำรอย

ทำให้ฉันจำต้องยอมเชื่อ

ทั้งหมดนี้ยิ่งปลุกความอยากรู้อยากเห็นของฉันที่มีต่อศาลเจ้าให้มีมากขึ้น

ถึงขั้นอดไม่ได้ที่จะส่งข้อความไปถามเพื่อนสนิทสองสามคน ว่าที่บ้านเกิดของพวกเขามีเรื่องประหลาดแบบนี้บ้างไหม

[ไม่มีนะ ศาลเจ้าบ้านเราใครๆ ก็เข้าไปกราบไหว้ได้ทั้งนั้นแหละ]

[พวกเราจัดกิจกรรมกันออกบ่อย ไม่เคยยินว่าใครเข้าศาลเจ้าแล้ว พอยามออกมาจะนิสัยเปลี่ยนไปคนละคนเลยนะ]

[ฮวาฮวา พ่อเธอแอบทำอะไรไว้ในศาลเจ้าหรือเปล่า? เขาก็ไม่ชอบเธอมาตั้งแต่เด็กๆ แล้วไม่ใช่เหรอ? เธอลองแอบเข้าไปดูหน่อยไหมล่ะ จะได้รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่]

ฉันเองก็คิดว่านี่คือทางออกที่ดีที่สุด

แต่ไม่ว่าฉันจะอ้อนวอนอย่างไร เขาก็เอาแต่บอกว่าศาลเจ้านั้นมีไว้ให้ผู้ชายเข้าไปกราบไหว้เท่านั้น ผู้หญิงอย่างฉันไม่มีสิทธิ์

พอถามซ้ำหลายๆ ครั้ง สิ่งที่ได้รับกลับมาก็มีเพียงการทุบตีอย่างหนักหน่วง

ทว่ากับน้องสาวบุญธรรมทั้งสองคน เขากลับไม่เคยทำกิริยาเช่นนี้ใส่เลย

ฉันเคยสงสัยด้วยซ้ำว่าตัวเองไม่ใช่ลูกแท้ๆ

แต่ฉันก็แอบไปตรวจ DNA มาแล้ว ผลพิสูจน์ก็ยืนยันว่าฉันเป็นลูกแท้ๆ ของเขาจริงๆ

ฉันถึงขั้นสงสัยว่า หรือเพราะเขาเกลียดแม่ฉัน ถึงได้พลอยเกลียดฉันไปด้วย

ทว่าแม่ของฉันเสียชีวิตไปนานหลายปีแล้ว เขาก็ครองตัวเป็นโสดมาโดยตลอด

ไม่ว่าใครจะพาใครมาแนะนำให้รู้จัก เขาก็ปฏิเสธไปเสียหมด

"ชีวิตนี้คนที่ฉันรักที่สุดคืออาเจิน นอกจากเธอแล้ว ฉันก็จะไม่แต่งงานกับใครอีก"

ทุกคนต่างรู้ดีว่าพ่อของฉันเป็นคนที่รักและมั่นคงต่อภรรยามากที่สุด และสปอยล์ลูกที่สุด

จึงไม่มีใครเชื่อคำพูดของฉันเลยสักคน

ยิ่งไม่เชื่อเข้าไปใหญ่ว่าเขาอยากจะตีฉันให้ตาย

ในเมื่อไม่มีทางเลือก ฉันจึงทำได้เพียงโทรศัพท์ไปหายาย

คุณยายเห็นบาดแผลบนร่างกายของฉันผ่านทางวิดีโอคอล