LOGINShare
บทที่ 8
Latest chapter
ความลับของศาลบรรพชน บทที่ 8
เขาคือผู้ชายคนแรกในคลิปวิดีโอนั่นฉันตกตะลึงไปไหนพ่อบอกว่าเขาตายไปแล้วไม่ใช่หรือ? แล้วทำไมถึงมาอยู่ในโรงพยาบาลจิตเวชได้สมองที่เฉื่อยชาเมื่อต้องกลับมารับภาระหนักอีกครั้งจึงทรมานยิ่งนัก มันทำให้ฉันเวียนหัวอยากจะอาเจียนทว่าการมีอยู่ของหลี่ชิงกลับเปรียบเสมือนเข็มเล่มหนึ่งที่ทิ่มแทงเข้ามาในสมองของฉันทำให้ฉันนอนไม่หลับ กืนไม่ลงกลางดึก ฉันแอบลอบเข้าไปในวอร์ดผู้ป่วยชาย จนกระทั่งตามหาหลี่ชิงพบเขาไม่ได้นอนหลับอยู่จริงๆ ด้วยพอเห็นฉันเขากลับไม่ได้แสดงสีหน้าประหลาดใจเลยแม้แต่น้อย "ในที่สุดเธอก็มา"ฉันจ้องมองเขาตาค้าง "พ่อฉันบอกว่าคุณตายไปแล้ว แล้วทำไมคุณถึงยังไม่ตายล่ะคะ?"หลี่ชิงส่งเสียงจุ๊ปาก ชักชวนฉันหลบเข้าไปในห้องเล็กๆ ตรงมุมโถงทางเดินแล้วเอ่ยเล่าเรื่องราวที่ทำให้ฉันต้องตกตะลึงสุดขีดที่แท้แล้วในตอนนั้นฉันไม่ได้ลงมือทำร้ายใคร และไม่ได้มีอะไรกับหมูทั้งนั้นคลิปวิดีโอกล้องวงจรปิดนั่นถูกตัดต่อขึ้นมาเพราะฉันสุ่มสี่สุ่มห้าหลงเข้าไปในศาลเจ้า จนไปพบหลักฐานการก่ออาชญากรรมของพ่อเข้าเมื่อเขาเห็นว่าใช้เงินซื้อตัวฉันไม่ได้ ก็เริ่มป้อนยาและฉีดยาให้ฉันทำลายเซลล์สมองของฉัน แถมยังล้
ความลับของศาลบรรพชน บทที่ 7
หลังจากฝูงชนเงียบกริบลง ต่างก็พากันเคี่ยวเข็ญให้พ่อรีบจับตัวฉันออกไปฉันหมดสิ้นความหวังเมื่อกลับมาถึงหมู่บ้าน พวกเขายังคงคิดจะจับฉันขังไว้ในคอกหมูฉันไม่ได้ขัดขืน แต่กลับยื่นข้อเสนอขึ้นมาข้อหนึ่ง "ให้ฉันได้เห็นสิ่งของในศาลเจ้าอีกสักครั้ง หลังจากนี้ฉันจะยอมให้พวกคุณจัดการตามใจชอบ"คนสองสามคนมองหน้ากัน ก่อนจะตอบตกลงภายในศาลเจ้าอันมืดมิด ตะเกียงถูกจุดจนสว่างไสว เผยให้เห็นอุปกรณ์กล้องวงจรปิดอันทันสมัย เลนส์กล้องวงจรปิดจับภาพตรงไปยังห้องนอนของฉันพ่อเดินเข้าไปปรับตั้งค่าสักพัก ก่อนจะดึงบันทึกวิดีโอวงจรปิดในอดีตออกมาเริ่มเปิดเล่นในกล้องวงจรปิด ฉันกับผู้ชายคนหนึ่งกำลังนอนหลับอยู่บนเตียงรอจนกระทั่งเขาหลับสนิท ฉันกลับย่องออกไปนอกบ้านอย่างเงียบเชียบครึ่งชั่วโมงต่อมาตอนเดินกลับมา ก็ได้จูงหมูเข้ามาตัวหนึ่งจากนั้นก็เริ่มลงมือกับหมูตัวนั้นผู้ชายคนนั้นตื่นขึ้นมากลางดึก พอเห็นภาพนั้นเข้าก็ขวัญผวาจนแทบบ้า กรีดร้องสุดชีวิตพยายามจะแจ้งความ ฉันถูกขัดจังหวะอารมณ์ดีๆ จึงหน้าดำหน้าแดงด้วยไฟโทสะ คว้าไม้บนพื้นขึ้นมาได้ก็ลงมือตีเขา จนกระทั่งตีเขาจนสลบไสลไป ฉันถึงได้หันไปหาหมูต่อตอน
ความลับของศาลบรรพชน บทที่ 6
"ศาลเจ้าที่คุณพูดถึงมีอะไรอยู่?"ฉันใช้มือที่พิการยันกายลุกขึ้นนั่ง เพื่อขัดขวางไม่ให้ตำรวจเค้นถามต่อ"ไม่มีอะไรทั้งนั้น! อย่าถามอีกเลย!""เรื่องทั้งหมดก่อนหน้านี้ฉันเป็นคนสร้างเรื่องขึ้นมาเอง พวกคุณคิดเสียว่าฉันเป็นคนบ้าก็แล้วกัน"ตำรวจขมวดคิ้ว "ตอนที่คุณสลบไป พวกเราได้ตรวจร่างกายโดยละเอียดแล้ว สมองของคุณนอกจากร่องรอยบาดแผลจากการกระแทกแล้ว ก็ไม่มีอะไรผิดปกติ คุณเป็นคนสมบูรณ์ดี""แต่ตามร่างกายของคุณกลับมีร่องรอยการถูกทำร้ายทารุณและทุบตีมาเป็นเวลานาน พวกเราสงสัยว่าคุณกำลังถูกข่มขู่บังคับ"ฉันพยายามเค้นสมองคิดหาทางขัดขวางความสงสัยของพวกเขาสุดชีวิต"ฉัน...ฉันทำเอง ฉันเกลียดพ่อของฉัน ก็เลยสร้างบาดแผลพวกนี้ขึ้นมา""ฉันทำขึ้นมาเองทั้งหมดค่ะ พวกคุณอย่าสืบหาความจริงต่อเลยนะคะ"ท่าทีของฉันยิ่งทำให้ตำรวจเกิดความสงสัยมากขึ้นหลังจากพวกเขาร่วมกันหารือ ก็ยังคงยืนกรานจะให้พ่อพาพวกเขาไปตรวจสอบฉันอ้อนวอนอยู่หลายครั้งแต่ก็ไร้ผลทำได้เพียงฝืนสังขารเดินทางตามพวกเขากลับไปที่ศาลเจ้าตลอดทาง รถที่สะเทือนกะโคลกเกรคลกทำให้บาดแผลที่เพิ่งจะพันผ้าไว้รอยปริแตกขึ้นมาอีกครั้งแต่ฉันกลับไร้ซึ่งความรู้
ความลับของศาลบรรพชน บทที่ 5
ฉันไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า พยายามขยี้ตาอย่างบ้าคลั่งทว่ากลับยังคงมองเห็นสิ่งเหล่านั้นอยู่ดีกำปั้นของพ่อและคุณปู่ประเคนร่วงลงมาอีกครั้งครั้งนี้ ฉันไม่ได้หลบหลีก ยอมปล่อยให้พวกเขาลงไม้มือตามใจชอบ"ตีฉันให้ตายเถอะ ฉันไม่คู่ควรจะมีชีวิตอยู่จริงๆ แล้วก็ไม่คู่ควรได้รับความรักจากใครด้วย"ฉันหลับตาลงด้วยความสิ้นหวังสิ่งที่ตกลงบนร่างกายของฉัน จากช่วงแรกที่เป็นกำปั้น ก็เปลี่ยนเป็นสารพัดเครื่องมือในเวลาต่อมา"แกควรจะตายไปตั้งนานแล้ว ทำไมถึงยังมีชีวิตอยู่อีก?""แกควรจะไปตายเสียเอง จะได้ไม่ต้องให้พวกเราต้องมารับตราบาป"นั่นสินะ ฉันควรจะไปตายเสียเอง จะได้ไม่ต้องไปพลอยทำให้คนอื่นเดือดร้อนไปด้วยเมื่อคิดได้ดังนี้ ฉันก็ค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นมาจากพื้น"ฉันจะฆ่าตัวตายเอง ปล่อยฉันไปเถอะ"พวกเขาลังเลกังขาพลางจ้องมองฉัน "แกไม่ได้คิดจะใช้โอกาสนี้หนีหรอกนะ? ฉันขอบอกไว้เลย อย่าแม้แต่จะคิด คนทั้งหมู่บ้านต่างเป็นสายตาให้พวกเรา แกหนีไปไหนก็ถูกจับตัวกลับมาอยู่ดี"พ่อพูดเสริมขึ้นมา "ใช่ แล้วถ้าแกหนี พวกเราก็จะแจ้งความ ตำรวจก็จะตามหาตัวแกจนเจอ"ฉันมองดูพวกเขาด้วยสายตาราบเรียบ ใน
ความลับของศาลบรรพชน บทที่ 4
เพิ่งจะจัดการทำแผลเสร็จ คุณปู่ที่ตัดขาดความสัมพันธ์กับพ่อไปนานแล้วก็พลันเดินทางมาถึงท่านตรงบี่มาที่ห้องของฉัน พอเห็นบาดแผลเต็มตัวฉันก็หันกลับไปตบหน้าพ่อฉาดใหญ่ทันที"แกทำกับลูกสาวแท้ๆ ของตัวเองแบบนี้ ยังเป็นคนอยู่อีกไหม?""ถ้าวันนี้แกไม่ใช้อธิบายให้ฉันเข้าใจ ฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่!"พ่อทำท่าจะอธิบาย แต่ฉันกลับไม่กล้าให้ปู่ฟังจึงรีบคว้ามือของคุณปู่ไว้ "คุณปู่คะ หนูรู้ว่าปู่หวังดีกับหนู แต่รับปากหนูได้ไหมว่าจะไม่เข้าไปในศาล?""หลานสบายใจได้ ปู่ไม่ไปหรอก"คุณปู่กุมมือฉันไว้แน่น"ศาลจ้งศาลเจ้าอะไรนั่น ปู่ไม่สนใจทั้งนั้น ปู่สนใจแค่ว่าหลานสาวของปู่ถูกทำร้ายหรือเปล่า"คุณปู่ถอนหายใจ น้ำตาคละคลอด้วยความสะเทือนใจ "เป็นเพราะปู่สั่งสอนไม่ดีเอง ถึงได้เลี้ยงลูกชายที่เป็นปีศาจแบบนี้ออกมา หลานวางใจเถอะ พรุ่งนี้ปู่จะพาหลานออกไปจากที่นี่เอง"ฉันซบลงกับอกของคุณปู่แล้วไห้โฮออกมาชุดใหญ่"คุณปู่คะ ห้ามเข้าไปในศาลเจ้าเด็ดขาดเลยนะคะ..."คุณปู่ชูมือขึ้นสาบาน "ไม่ไปแน่นอน"ท่านเป็นคนพูดคำไหนคำนั้นเสมอ พอได้รับคำยืนยันจากท่าน ฉันก็สบายใจขึ้นมากฉันตระกองกอดมือที่เต็มไปด้วยตาปลาของท่าน แล้วหลับใหล
ความลับของศาลบรรพชน บทที่ 3
"นี่มันเป็นธรรมเนียมของหมู่บ้านเรา เขาเป็นคนยินยอมพาคนเข้าไปกราบไหว้เอง จะเกิดอะไรขึ้นมันไม่ใช่สิ่งที่พวกเราจะควบคุมได้""ทุกอย่างมันเป็นเรื่องของโชคชะตา"เพื่อนสนิทที่มาพร้อมกับตำรวจเห็นบาดแผลบนร่างกายของฉันแล้วก็แทบจะประสาทเสียด้วยความโมโหเธอพุ่งตัวเข้าไปตะปบดึงคอเสื้อของพ่อฉันอย่างแรง"เธอเป็นลูกสาวแท้ๆ ของคุณนะ! คุณทำลงคอได้อย่างไรถึงได้ลงมือเหี้ยมโหดขนาดนี้!""ไหนว่าหมู่บ้านพวกคุณงมงายกันนักไม่ใช่หรือไง? พอคุณตายไป ไม่หวังจะให้เธอเป็นคนถือกระถางธูปแบกหามส่งวิญญาณหรือไง? คุณตีเธอตายตอนนี้ ตอนแก่ตัวไปก็ไม่มีใครคอยเก็บศพให้คุณหรอก!""แม่งเอ๊ย ถ้าไม่อยากได้ลูกสาวคนนี้ ก็อย่าตามจับตัวกลับมาครั้งแล้วครั้งเล่าสิวะ พอจับกลับมาได้ก็ไม่เห็นเธอเป็นคน คุณมันขยะสังคมชัดๆ!"เธอเองก็เหมือนกับฉัน ที่ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมพ่อถึงอยากจะฆ่าฉันให้ตาย แต่กลับไม่ยอมปล่อยให้ฉันหลีกหนีไปตำรวจเองก็เอ่ยปากเค้นถามถึงสาเหตุไม่หยุดหย่อนพ่อหัวเราะเยาะอย่างเย็นชา "อยากรู้สาเหตุนัก ก็ตามฉันเข้าไปในศาลเจ้าสิ""แต่ให้แค่ตำรวจชายเข้าไปกับฉันได้เท่านั้น ตำรวจหญิงห้ามเข้า มันจะทำลายธรรมเนียมปฏิบัติของเรา ทำใ
